II SA/Go 756/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.M. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie powołania na ćwiczenia wojskowe postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] lipca 2018 r. – Karty powołania do ćwiczeń wojskowych S.M. w okresie od [...] września do [...] października 2018 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję organu odwoławczego złożył S.M., w której również zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podkreślił, że wstrzymanie obowiązku odbycia ćwiczeń jest konieczne, a jego wykonanie prowadziłoby do powstania nieodwracalnych skutków lub też trudnych do odwrócenia następstw. Wskazał, że musi się stawić na ćwiczenia wojskowe w sytuacji, gdy wspólnie z pracującą żoną opiekuje się bliźniaczkami-wcześniakami – A. i K., które urodziły się dwa lata temu ze skrajnie niską masą urodzeniową. Podkreślił, że konsekwencje wcześniactwa są widoczne do dziś i wymagają szczególnej opieki i zaangażowania obojga rodziców. A.M. posiada orzeczenie o niepełnosprawności oraz pozostaje pod opieką poradni patologii noworodka, poradni kardiologicznej, pulmonologicznej, okulistycznej, laryngologicznej. Natomiast K. jest pod stałą opieką kardiologa. Skarżący wskazał, że obecność obojga rodziców pozwala realizować założenia lekarzy i starania rodziców o jak najlepszy rozwój córek. Ponadto w sytuacji gdy matka jedzie z jednym dzieckiem do lekarza, druga córka znajduje się pod opieką ojca. Podkreślił, że córka A. ma obniżoną odporność i bardzo często choruje, a na potwierdzenie tego dołączył do skargi obszerną dokumentację medyczną. Naczelną zasadą prawa rodzinnego w Polsce jest zasada dobra dziecka a w ocenie skarżącego wydane decyzje przez organy I i II instancji bardzo naruszają i łamią tę zasadę. Żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji opiera się, w ocenie skarżącego, na licznych naruszeniach procedury administracyjnej, jakich się dopuściły się organy obu instancji w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś wstrzymanie wykonania decyzji nie wpłynie w jakikolwiek negatywny sposób na zaplanowane ćwiczenia wojskowe rezerwy ani nie narusza interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. W dniu 17 października 2018 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 października 2018 r. zwrócono organowi nadesłane akta administracyjne celem ich uporządkowania (chronologicznego), trwałego połączenia i zwrotu ich do Sądu. Dnia 26 października 2018 r. do tut. Sądu wpłynęły chronologicznie uporządkowane oraz trwale połączone akta sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2018 r., Dz. U. poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia ponadto wymaga, że udzielenie ochrony tymczasowej możliwe jest tylko wtedy, jeżeli przed rozpoznaniem wniosku decyzja nie została wykonana, ponieważ celem tej instytucji jest zapobieżenie określonym w ustawie skutkom. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję powołującą skarżącego do odbycia ćwiczeń wojskowych w terminie od [...] września 2018 r. do [...] października 2018 r. Skarga na decyzję organu odwoławczego wraz z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 9 października 2018 r., a więc już w trakcie trwania w/w terminu. Natomiast w dniu orzekania przez Sąd w przedmiocie wniosku skarżącego, tj. w dniu 26 listopada 2018 r., termin ten upłynął. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że bezprzedmiotowość wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności skutkuje jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania. W ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określono podstawy umorzenia postępowania w przepisach art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, art. 189, art. 282 § 2, wśród których nie ma odwołania do art. 61. Wskazane w ustawie wypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym (zob. postanowienie NSA z dnia 23 listopada 2018 r., II OZ 1182/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego należało uznać wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji za bezprzedmiotowy, a w konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.