II SA/Go 761/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia [...] września 2014r. M.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] września 2014r. (wydaną w rezultacie ponownego rozpatrzenia sprawy) utrzymującą w mocy decyzję Zakładu nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz na Fundusz Pracy. Pismami procesowym datowanymi na dzień [...] grudnia 2014r. M.D. cofnęła przedmiotową skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się do złożonego przez stronę skarżącą oświadczenia o cofnięciu skargi podnieść na wstępie należy, że zgodnie z dyspozycją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże sąd. W piśmiennictwie podkreśla się, iż przywołany przepis statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przyznaniem stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzania przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 372-373). Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie ze zdaniem trzecim przepisu art. 60 ppsa, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wówczas to, w sposób nie budzący wątpliwości, winny zostać przez sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew jego woli, wyrażonej w złożonym oświadczeniu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 października 2007r., sygn. akt l OSK 3/07). Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zaś wola skarżącej - jako dysponenta skargi - pozostaje dla Sądu wiążąca. Mając na uwadze powyższe okoliczności, cofnięcie przez M.D. skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] września 2014r. należy uznać za skuteczne, co zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 ppsa stanowi obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.