II SA/Go 766/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi P.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzania uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – adwokat A.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia [...] października 2018 r., znak: [...] Burmistrz orzekł o wymeldowaniu P.K. z lokalu przy ul. [...] stwierdzając, iż trwale opuścił on miejsce stałego zameldowania. Decyzję tę, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, odebrała w dniu 12 października 2018 r. J.K.. Od powyższego rozstrzygnięcia, w dniu 24 września 2019 r., P.K. wniósł do Burmistrza odwołanie (błędnie nazwane: "zażalenie"). Postanowieniem z dnia [...]października 2019 r., znak: [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że odwołanie zostało złożone w dniu 24 września 2019 r. w administracji zakładu karnego, co potwierdza urzędowy stempel na piśmie, natomiast termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął w dniu 26 października 2019 r. W skardze P.K. podał, że nie miał możliwości skutecznie złożyć odwołania, ponieważ przebywał poza granicami kraju w celach zarobkowych. Ponadto jego matka nie jest osobą uprawnioną do odbioru jego korespondencji i nie przekazała mu decyzji, dostarczyła ją natomiast właścicielowi spornej nieruchomości, która według skarżącego uniemożliwia mu podjęcie kroków prawnych w celu podziału majątku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. Dz.U.2019.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z przepisu tego, w którym ustawodawca posłużył się kategorycznym zwrotem "stwierdza" wynika, że na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. W razie przekroczenia tego terminu, organ nie bada odwołania pod kątem merytorycznym, lecz stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stwierdzenie to nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. W rozpoznawanej sprawie, decyzja organu I instancji z [...] października 2018 r. została doręczona stronie w dniu 12 października 2018 r., co zostało potwierdzone na pocztowym druku potwierdzenia odbioru zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. Doręczenie decyzji nastąpiło zgodnie z art. 43 k.p.a. za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi – matce skarżącego. Doręczenie to nastąpiło pod właściwym adresem, o czym świadczy fakt, że pod tym samym adresem w dniu 20 sierpnia 2018 r. skarżący osobiście odebrał zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że wniesienie odwołania w dniu 24 września 2019 r. (a więc blisko rok po skutecznym doręczeniu decyzji) nastąpiło z uchybieniem określonego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu. Należy przy tym podkreślić, że przedmiot badania Sądu ograniczał się jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, natomiast nie obejmował badania przyczyn tego uchybienia, ani tym bardziej zarzutów merytorycznych odnoszących się do kwestionowanej decyzji. Jak wskazano wyżej stwierdzenie wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. obligowało organ do wydania zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako bezzasadną.