II SA/Go 768/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry oddala skargę. Decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] maja 2018 r. wymierzającą P. spółce z o.o. karę pieniężną w kwocie 24000 zł z tytułu urządzania gier na automatach do gry poza kasynem gry. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej o.p.) oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.; dalej u.g.h.). W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W dniu [...] marca 2016 r. w toku kontroli ustalono, że w lokalu [...] znajdowały się czynne automaty do gier hazardowych o nazwach [...]. Ustalono też, że właścicielem automatów jej spółka P. sp. z o.o. W drodze oględzin i eksperymentu procesowego ustalono, że gry oferowane na tych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu u.g.h., gdyż zawierały element losowości, były możliwe jedynie po zasileniu automatów środkami finansowymi (art. 2 ust. 3 u.g.h.). Mając na uwadze powyższe ustalenia w dniu [...] października 2017 r organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. W toku postępowania kurator spółki (pełnomocnik) był zawiadamiany o czynnościach. Opierając się na tych ustaleniach w ocenie organu I instancji gry na wskazanych automatach stanowiły gry w rozumieniu przepisów u.g.h. mogące odbywać się wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a wysokość kary pieniężnej wymierzanej zgodnie z ust. 2 pkt 2 tego artykułu, wynosi 12000 zł od każdego automatu. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez jego zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej stronie skarżącej w sytuacji, gdy przepis ten, jako pozostający w bezpośrednim związku z przepisem art. 14 § 1 u.g.h. należy uznać za bezskuteczny wobec braku jego notyfikacji przez Komisję Europejską zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, jako przepisu o charakterze technicznym; - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. w związku z przystąpieniem do oceny prawnej sprawy bez uprzedniego należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności wobec niepodjęcia koniecznych działań w celu ustalenia posiadania przez stronę zezwolenia na prowadzenie kasyna gry. Zdaniem organu odwoławczego argumenty te nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ ten w całości podzielił ustalenia i ocenę prawną organu I instancji wskazując na materiał dowodowy, z którego wynikają wszystkie istotne dla kwalifikacji prawnej okoliczności (oględziny, eksperyment, inne dokumenty wskazane w decyzji). Organ podkreślił, że gra na automacie ma charakter losowy, odpłatny i niezależny od zręczności gracza co przesądza o kwalifikacji urządzenia jako automatu do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Organ wskazał, że urządzając gry na wskazanych automatach strona skarżąca naruszyła przepisy u.g.h., a w wymierzenie kary pieniężnej w wysokości określonej w ustawie było uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu braku notyfikacji organ powołał się na jednolite i utrwalone stanowisko judykatury. Podkreślił również, że organy zrealizowały w pełnym zakresie obowiązki rozpoznawcze. W skardze wniesionej do tutejszego sądu działający w imieniu spółki kurator zarzucił decyzji: - "naruszenie przepisu prawa procesowego, a to art. 6 k.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, a to wobec bezskuteczności przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w całości w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a." - "naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez jego zastosowanie i w konsekwencji wymierzenie stronie kary pieniężnej w kwocie 24000 zł [....] w sytuacji, gdy przepis ten, jako pozostający w bezpośrednim związku z przepisem art. 14 § 1 u.g.h. należy uznać za bezskuteczny wobec braku jego notyfikacji przez Komisję Europejską zgodnie z dyrektywą 98/34/WE". W oparciu o te zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że w toku postępowania został uzupełniony brak prowadzący do uzyskania przez kuratora zdolności do reprezentacji strony w niniejszym postępowaniu sądowym (postanowienie z 29 listopada 2018 r., k. 37-40, zaświadczenie k. 54 akt sądowych). Odnosząc się do meritum skargi podnieść należy, że niezasadne są wszelkie zarzuty tyczące się naruszenia przepisów postępowania przez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących stosowania przepisów prawa materialnego (generalnie chodzi o przepisy art. 120 i art. 122 w zw. z art. 210 § 4 o.p.; kodeks postępowania administracyjnego, który powołano w skardze nie ma w sprawie zastosowania). Wszelkie istotne okoliczności wynikają z przeprowadzonych dowodów, zaś strona skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazała, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h. Nie ulega również wątpliwości, że skontrolowany automat był automatem do gry w rozumieniu u.g.h. Jeśli chodzi o wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 wynosi ona 12.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.). Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy o.p. (art. 91 u.g.h.). Wymierzona w postępowaniu kara jest więc zgodna z ustawą. Wskazać też należy, że wysokość kary została przez organy prawidłowo ustalona na podstawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 88) zmieniającą nin. ustawę z dniem 1 kwietnia 2017 r. w sposób mniej korzystny dla skarżącej (znowelizowane przepisy zaostrzyły istotnie wymiar kary pieniężnej). Odnosząc się do zagadnienia, czy art. 89 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE należy wskazać na rozstrzygającą w sposób wiążący dla tej sprawy uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16 (dostępna w CBOSA). W uchwale tej stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji - nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym w nim mowa oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji i techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. Powyższa uchwała wiąże sąd w niniejszej sprawie zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze, że art. 89 u.g.h. nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, organy podatkowe były zobowiązane prowadzić postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej przewidzianej tym przepisem, jeśli stwierdziły, że dany podmiot urządzał gry na automacie poza kasynem gry. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.