II SA/Go 776/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.D. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Dnia 1 grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek H.D. złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podałs że otrzymuje emeryturę w wysokości 1.093,87 zł (netto) a jego żona pobiera emeryturę w wysokości 1,163,31 zł (netto). Skarżący wskazał, że nie posiada innego dochodu a ten którym dysponuje wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, w tym na zakup leków (250 zł miesięcznie). Skarżący oświadczył, że posiada na utrzymaniu syna z dwójką dzieci i jego bezrobotną żonę. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. W świetle faktów przedstawionych przez H.D. należy stwierdzić, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych oraz związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika. Należy wskazać, iż skarżący jak i jego żona otrzymują stosunkowo niskie świadczenia emerytalne (1.093,87 netto i 1.163,31 zł netto). Zważyć bowiem trzeba, że skarżący ponosi znaczne koszty związane z utrzymaniem domu (dokumenty zawarte w aktach sprawy II SA/Go 957/09) oraz z zakupem leków. Nadto skarżący pomaga finansowo dorosłemu synowi i jego rodzinie. Nie można także pominąć, że skarżący złożył 23 skargi do sądu. Z treści formularza PPF wynika, że nie posiada on oszczędności. Jednocześnie w sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącego w przedmiocie jego sytuacji materialnej. W konkluzji należy stwierdzić, że H.D. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.