II SA/Go 776/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.D. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: 1. odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcę prawnego. Dnia 7 stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek H.D. złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że otrzymuje emeryturę w wysokości 1.093,87 zł (netto) a jego żona pobiera emeryturę w wysokości 1.163,31 zł (netto). Skarżący wskazał, że nie posiada innego dochodu a ten którym dysponuje wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, w tym na zakup leków (250 zł miesięcznie). Skarżący oświadczył, że posiada na utrzymaniu bezrobotnego syna z dwójką dzieci i jego bezrobotną żonę. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Należy zwrócić uwagę, że na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2010 r. przyznano H.D. w przedmiotowej sprawie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Dlatego też ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie mógł zostać uwzględniony. Uzasadniony jest wniosek H.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Należy wskazać, iż skarżący jak i jego żona otrzymują stosunkowo niskie świadczenia emerytalne (1.093,87 netto i 1.163,31 zł netto). Zważyć bowiem trzeba, że skarżący ponosi znaczne koszty związane z utrzymaniem domu (dokumenty zawarte w aktach sprawy II SA/Go 957/09) oraz z zakupem leków. Nadto skarżący pomaga finansowo dorosłemu synowi i jego rodzinie. Nie można także pominąć, że skarżący złożył 23 skargi do sądu. Z treści formularza PPF wynika, że nie posiada on oszczędności. Jednocześnie w sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącego w przedmiocie jego sytuacji materialnej. Reasumując należy stwierdzić, że H.D. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.