II SA/Go 776/10

Dnia 29 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia H.D. na zarządzenie z dnia 8 września 2011 r. o odmowie sprostowania protokołu rozprawy w sprawie ze skargi H.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a : odrzucić zażalenie. Wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę H.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Dnia 25 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy, który zarządzeniem przewodniczącego składu orzekającego z dnia 8 września 2011 r. został oddalony. Odpisy zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego oraz uczestnikom postępowania. Dnia 20 września 2011 r. skarżący działając osobiście, wniósł na powyższe zarządzenie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 100 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., przebieg posiedzenia podlega utrwaleniu w formie protokołu Stosownie do treści art. 103 p.p.s.a. strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Od zarządzenia przewodniczącego strony mogą odwołać się do sądu w terminie siedmiu dni od doręczenia im zarządzenia. Z kolei zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wydane w jednym z przedmiotów wymienionych w tym przepisie. Wśród rozstrzygnięć, na które przysługuje zażalenie, ustawodawca nie wymienił zarządzenia przewodniczącego w przedmiocie sprostowania protokołu posiedzenia. Oznacza to, że na tego rodzaju rozstrzygnięcie nie przysługuje zażalenie. Skarżącemu przysługiwało natomiast w myśl art. 103 p.p.s.a. odwołanie do pełnego składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które należało złożyć w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Wniesionego przez skarżącego zażalenia na to zarządzenie nie można było potraktować jako odwołania wniesionego w trybie art. 103 p.p.s.a. przede wszystkim ze względu na to, że skarżący skierował je do Naczelnego Sądu Administracyjnego zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Intencją skarżącego było zatem nadanie wniesionemu środkowi odwoławczemu dewolutywnego charakteru (tzn. skierowanie tego środka do Sądu wyższej instancji) co sprawiło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł rozpoznać go w trybie przewidzianym w art. 103 p.p.s.a. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2005 r., FZ 510/04 (LEX nr 799473), w którym stwierdzono, iż odwołania, o którym mowa w art. 103 p.p.s.a., nie należy utożsamiać z zażaleniem w rozumieniu art. 194 p.p.s.a. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że pisma przewodnie o doręczeniu organowi oraz uczestnikom postępowania odpisów zarządzenia z dnia 8 września 2011 r. o odmowie sprostowania protokołu rozprawy zawierały błędne pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia (tj. o zażaleniu do NSA zamiast o odwołaniu do tutejszego Sądu), jednak sam skarżący nie otrzymał tego pouczenia. Skarżący działa bowiem w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego A.B., której jako osobie znającej procedurę sądową doręczono odpis zarządzenia z dnia 8 września 2011 r. bez pouczenia. Tym samym opisane wyżej błędne pouczenie doręczone pozostałym stronom biorącym udział w postępowaniu nie pociągnęło za sobą negatywnych skutków procesowych dla skarżącego, który w niniejszej sprawie korzysta z profesjonalnej pomocy prawnej. W świetle powyższych okoliczności wniesione zażalenie, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało odrzucić jako niedopuszczalne.