II SA/Go 777/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] r., nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz radcy prawnego A.H. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W dniu 20 kwietnia 2010 r. do Starostwa powiatowego wpłynął wniosek (kserokopia - faks) przesłany przez Komendę Powiatową Policji zawierający informację o możliwości zaistnienia u A.T. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, następstwem czego jest utrata zdolności do kierowania pojazdów mechanicznych. Do wniosku załączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] marca 2008 r., wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, zaliczające A.T. do znacznego stopnia niepełnosprawności. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.), dalej w skrócie" p.r.d.", skierował A.T., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, B+E, C, C+E, na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu rgan wskazał, że do wydania takiego orzeczenia był zobowiązany w świetle treści art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d., oraz podjąć działania zmierzające do uzyskania orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, wydanego zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. W ocenie organu zaszło podejrzenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz spełnione zostały przesłanki z art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ wystąpił do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o wydanie opinii, czy orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności wskazuje na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odpowiedzi otrzymał informację, że Wojewódzki Zespół nie jest organem uprawnionym do stwierdzenia czy stan zdrowia strony stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdami mechanicznymi. W świetle ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wydanych do niej przepisów wykonawczych jedynym organem mogącym stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do wydania powyższego orzeczenia. Od powyższej decyzji A.T. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosząc, że jest bardzo dobrym kierowcą, a nadto w 2008 r. po wydaniu orzeczenia zrobił kurs i zdał na prawo jazdy Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty, podnosząc w uzasadnieniu, że ocena czy w świetle ustawy Prawo o ruchu drogowym w odniesieniu do danej osoby istnieją tego rodzaju zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, które uzasadniają skierowanie go na badania, należy zatem do uprawnionego organu, w tym przypadku do Starosty, który jest zarazem zobowiązany do podjęcia decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, jeżeli ta przesłanka materialno-prawna jest spełniona. Dokonując tej oceny organ musi mieć na uwadze, że informacja ma dotyczyć tych zastrzeżeń do stanu zdrowia kierującego pojazdem, które mogą powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów i musi to być informacja wiarygodna. Nie wystarczy ustalenie, że występują jakiekolwiek wątpliwości co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Warunkiem zezwalającym na zastosowanie trybu przewidzianego w § 2 ust. 5 rozporządzenia jest uzyskanie przez organ rzetelnych, zgodnych z prawdą informacji dotyczących stanu zdrowia osoby, która ma być poddana badaniu. Ustalone przez organ okoliczności sprawy muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego występują przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym w takim charakterze. Kolegium podniosło, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz wniosek Policji o rozważenie skierowania Pana A.T. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia przeciwwskazań do kierowania pojazdami, z którego wynika, iż skarżący figuruje jako sprawca licznych wykroczeń drogowych posiada przymiot wiarygodnej informacji, uzasadniającej przeprowadzenie u skarżącego badania na okoliczność istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zdaniem organu II instancji występowanie opisanego w orzeczeniu o niepełnosprawności stanu chorobowego u skarżącego stanowi przypadek nasuwający zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia i może stanowić istotną przeszkodę w bezpiecznym uczestniczeniu przez niego w ruchu drogowym. W konsekwencji organ pierwszej instancji, prawidłowo stwierdził, iż w przypadku skarżącego zachodzi potrzeba przeprowadzenia specjalistycznych badań, przez uprawnionego lekarza z wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, w ramach których dojdzie do sprawdzenia jego zdolności do kierowania pojazdami. Jednocześnie decyzja w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w żadnej mierze nie zastępuje opinii lekarskiej. Dopiero bowiem ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzi, czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A.T.. W uzasadnieniu zakwestionował zawarte w decyzji Kolegium stwierdzenie, że jest sprawcą "licznych wykroczeń drogowych". Co do orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] marca 2008 r., które stanowiło podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, skarżący zwrócił uwagę, że w swojej treści było ono identyczne z orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2002 r., zaś od tego czasu skarżący nie spowodował wypadku ani kolizji drogowej, zaś mandaty za wykroczenia drogowe otrzymuje sporadycznie, z reguły za niewielkie przekroczenie prędkości i to w miejscach, gdzie nie powoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Posiada również uprawnienia społecznego kontrolera ruchu drogowego i przez kilka lat pracował jako inspektor ruchu drogowego, prowadząc samodzielne kontrole na drogach ciężarówek i innych czynników mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Co do orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] marca 2008 r., które stanowiło podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, skarżący zwrócił uwagę, że w swojej treści było ono identyczne z orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2002 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. przyznany skarżącemu w ramach prawa pomocy pełnomocnik z urzędu sprecyzował skargę, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, o orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, zaskarżonej decyzji zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie od kiedy skarżący ma orzeczony stopień niepełnosprawności i czy może mieć on wpływ na zdolność skarżącego do kierowania pojazdami; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 122 ust.1 pkt 4 p.r.d., w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia 3) z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U Nr 2, poz. 15 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że samo istnienie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności stanowi wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia takiej osoby i jest wystarczającą podstawą do skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że aby organ mógł skierować konkretną osobę na badanie lekarskie musi istnieć przesłanka nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowi tej osoby, a zastrzeżenia co do stanu zdrowia muszą być potwierdzone w wyniku przeprowadzonego postępowania. Zdaniem pełnomocnika organy administracji publicznej rozstrzygnęły sprawę w sposób automatyczny, bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, poprzestając jedynie na wskazaniu wątpliwości sformułowanych przez Komendę Powiatową Policji we wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. Tymczasem wydając decyzję w przedmiocie skierowania na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d. organ musi ocenić, czy w sprawie istotnie zachodzi okoliczność uzasadniająca powzięcie wątpliwości co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. W przypadku skarżącego zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie przeprowadził żadnych własnych ustaleń, oparł się jednie na wniosku Policji i orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] marca 2008 r. W odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...] marca 2011 r. skarżący wskazał, że znaczny stopień niepełnosprawności ma orzeczony już od 2000 r., co zostało przez SKO zupełnie pominięte. Wraz ze skargą skarżący przedłożył orzeczenie powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2002 r., które to orzeczenie, identycznie jak te z marca 2008 r., zalicza skarżącego do znacznego stopnia niepełnosprawności. W obydwu tych orzeczeniach zostało wskazane, że niepełnosprawność datuje się od 2000 r. Skarżący już po wydaniu orzeczenia o niepełnosprawności z [...] marca 2008 r. zrobił kurs, zdał egzamin i uzyskał prawo jazdy kategorii C+E (samochód ciężarowy z przyczepą). Uzyskanie prawa jazdy takiej kategorii wymagało od skarżącego przejścia odpowiednich badań, które musiały wykluczyć istnienie przeciwwskazań do kierowania samochodem ciężarowym z przyczepą. Badania te skarżący przeszedł pomyślnie, bo jego prawo jazdy zostało wydane [...] października 2008 r. Wynika z tego że skarżący zdał egzamin na prawo jazdy po wydaniu orzeczenia o istnieniu znacznego stopnia niepełnosprawności i nikt wówczas nie miał zastrzeżeń co do jego predyspozycji do kierowania pojazdami. Za okoliczność zupełnie nieudowodnioną należy natomiast uznać informację zawartą we wniosku Policji, że skarżący figuruje jako sprawca licznych wykroczeń drogowych. W tym zakresie organy nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego, a w uzasadnieniach decyzji powieliły jedynie ocenę Policji. Jest to bowiem jedynie ocena KPP, nie zostało wskazane bowiem ile, jakie i w jakim okresie skarżący popełnił wykroczenia drogowe, które mogłyby nasuwać wątpliwości do stanu zdrowia skarżącego, a mogące stanowić istotną przeszkodę w bezpiecznym uczestniczeniu przez niego w ruchu drogowym w charakterze kierowcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...] lutego 2011 r. stanowił art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.). W myśl tego przepisu badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W ocenie orzekających w sprawie organów administracji publicznej zachodzące w odniesieniu do A.T. zastrzeżenia co do stanu zdrowia wynikają z faktu wydania wobec niego w dniu [...] marca 2008 r. przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenia nr [...], zaliczającego skarżącego do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe od 2000 r., przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] listopada 2002 r. z którego wynika, że skarżący jest niezdolny do pracy oraz wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ze względu na wydanie powyższego orzeczenia o niepełnosprawności, czego skarżący w toku postępowania nie kwestionował i co stanowi w niniejszej sprawie okoliczność bezsporną, Komendant Powiatowy Policji przesłał Staroście wniosek zawierający informację o możliwości istnienia u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz informację o popełnieniu przez niego licznych wykroczeń drogowych. Okoliczności te stanowiły podstawę faktyczną decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Przedstawione w skardze zarzuty okazały się usprawiedliwione, gdyż organ l instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez skierowanie skarżącego na badanie lekarskie w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, iż postępowanie organu administracji dotknięte było poważnymi wadami. Wadami wynikającymi z uchybienia regule wyrażonej w art. 7 k.p.a., skutkującego przede wszystkim przekroczeniem granic uznania administracyjnego w kontekście regulacji § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz uchybienia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wymaganych elementów uzasadnienia decyzji. Generalnie nie można zgodzić się z twierdzeniem, że organy administracji publicznej rozpatrujące przedmiotową sprawę dokonały wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz rozważenia całokształtu okoliczności sprawy. Co najmniej przedwczesne jest stanowisko organu II instancji uznające prawidłowość analizy w tym zakresie przeprowadzonej przez Starostę Powiatowego, zwłaszcza na lakoniczność uzasadnienia. Zdaniem Sądu istota sprawy nie została w pełni wyjaśniona. Nadto organy orzekające w tej sprawie, nie odniosły się w wystarczający sposób do podnoszonych przez skarżącego argumentów. Istotą każdego postępowania administracyjnego jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym reguluje obowiązek kierującego pojazdem, posiadającego uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych, poddania się specjalistycznym badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, który został skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Następuje to w sytuacjach powzięcia przez organ umotywowanych sygnałów dotyczących stanu zdrowia kierującego pojazdem w aspekcie jego braku zdolności do czynnego uczestniczenia w ruchu drogowym. Zatem wezwanie do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się istotne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Oznacza to, że nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący ze względu na stan zdrowia nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Przeciwwskazania, które zostaną zweryfikowane podczas badania lekarskiego. Stanowi o tym § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, zgodnie z którym starosta może skierować na badanie lekarskie jedynie taką osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach o jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W tym kontekście należy jednoznacznie wskazać, że organy administracji są zobowiązane do dokonania oceny okoliczności podanych przez podmiot, który te zastrzeżenia sygnalizuje, a więc oceny czy uzyskana informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby kierującej pojazdem jest wystarczająco umotywowana do powzięcia takich obaw. Nie istnieje bowiem automatyzm prowadzący w każdym przypadku uzyskania zawiadomienia przez starostę do wydania przezeń decyzji kierującej na badania, a więc automatyzm polegający na wydaniu jej bez analizy wskazanych w zawiadomieniu faktów. W takim bowiem wypadku, a więc przy założeniu automatyzmu, ciężar orzekania w tej materii spoczywałby nie na staroście, a na zawiadamiającym. Ponadto decyzja w tej materii ma charakter uznaniowy, zatem wymaga szczególnej wnikliwości i oceny całokształtu okoliczności oraz przedstawienia wszelkich jej aspektów w uzasadnieniu. Przepis ten uprawnia organ do wydania skierowania na badania lekarskie tylko wówczas, gdy istnieją realne zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami. Warunkiem skierowania na badania jest zajście przypadku nasuwającego zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego. Ze względu na charakter orzeczeń lekarskich, wydawanych w trybie omawianych przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, które mają charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a. ( wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r. sygn. akt 43/08), należy odnieść to do obu, wydanych w odniesieniu do skarżącego w krótkim okresie czasu, orzeczeń lekarskich. Należy dodać, iż k.p.a. nie wprowadza ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz autorstwa B. Adamiak, J. Borkowskiego, wyd. CH Beck, Warszawa 2011, s. 338). Jednakże zarówno Starosta jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęły fakt, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. stwierdzające brak w odniesieniu do A.T. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, B+E, C, C+E. Orzeczenie to zostało wydane już po wydaniu przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenia zaliczającego skarżącego do znacznego stopnia niepełnosprawności. Brak było zatem podstaw do przyjęcia, że orzeczenie z dnia [...] marca 2008 r. stwierdzające u skarżącego znaczny stopień niepełnosprawności nasuwało uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia w zakresie zdolności do kierowania pojazdami, skoro już po jego wydaniu, tj. dnia [...] sierpnia 2008 r. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania skarżącego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 p.r.d. nie stwierdził przeciwwskazań w tym zakresie. O braku istnienia u skarżącego omawianych przeciwwskazań zdrowotnych nie świadczy sam fakt wydania przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. (posiadanie takiego zaświadczenia samo w sobie nie stanowi bowiem przeszkody do kontroli stanu zdrowia, gdy pojawią się uzasadnione wątpliwości), przede wszystkim należy mieć na względzie zestawienie dat orzeczenia o niepełnosprawności oraz orzeczenia o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a także treść późniejszego orzeczenia lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Podstawę skierowania na badania mogłaby stanowić tylko taka przesłanka, która wysoce uprawdopodobniłaby istotne zmniejszenie się sprawności skarżącego w zakresie kierowania pojazdem. Mogłaby to być np. pochodząca z wiarygodnego źródła informacja o pogorszonym stanie zdrowia czy pojawiające się objawy chorobowe świadczące o zaistnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi (podobny pogląd wyraził WSA we Wrocławiu w wyroku z d nią 9 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 433/10). Jeżeli chodzi o wskazaną we wniosku Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. okoliczność popełniania przez skarżącego licznych wykroczeń drogowych, to pomijając już fakt, że popełnienie tych wykroczeń nie zostało w żaden sposób udokumentowane w toku postępowania administracyjnego (lakoniczna wzmianka we wniosku Komendanta Powiatowego Policji), nie stanowi to samoistnej przesłanki do skierowania na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 122 ust. 1 pkt 4 p.r.d., które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do formułowania zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia w zakresie zdolności do kierowania pojazdami. W konsekwencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w pkt l sentencji wyroku. Podstawę wydania orzeczenia zawartego w pkt II wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a. Z kolei rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznanego pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu znajduje oparcie w treści art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1c) w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).