II SA/Go 78/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "C" Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "C" Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2014r. "C" Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2014r. uchylającą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. oraz nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. W złożonej skardze reprezentujący Spółkę pełnomocnik – r.pr. D.P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tak więc wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty lub czynności posiadające atrybut wykonalności. Wskazać należy, że "C" Sp. z o.o. domagała się wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2014r., którą Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013r., poz. 1414 ze zm.), który pozwala organowi nałożyć na podmiot karę pieniężną w wysokości od 50 do 10.000 zł (za każde naruszenie) za wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż stosownie do treści art. 93 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, wydana na podstawie art. 92a ust. 1 decyzja ostateczna staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (pkt 1), jej cofnięcia (pkt 2) lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (pkt 3). Powołana regulacja normatywna przesądza więc o niemożności uwzględnienia zgłoszonego wniosku, ponieważ wniesienie skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia decyzji z mocy prawa wstrzymało jej wykonalność do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Z tego powodu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia