II SA/Go 79/08

Dnia 10 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu. C.B. oraz Z.B. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Skarga była dotknięta brakami formalnymi – skarżący nie załączyli do skargi jej odpisów celem doręczenia uczestnikom postępowania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 stycznia 2008 r. C.B. oraz Z.B. zostali wezwani do uzupełnienia powyższego braku formalnego poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi, poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwania zostały doręczone obojgu skarżącym w dniu 8 lutego 2008 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 15 lutego 2008 r. Dnia 27 lutego 2008 r. skarżąca C.B. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Uzasadniając wniosek podniosła, że pracownica kancelarii adwokackiej, do której skarżący zwrócili się o pomoc w prowadzeniu niniejszej sprawy, zobowiązała się wysłać brakujące odpisy, a skarżącej poleciła wpłacić 200 zł tytułem wpisu od skargi, o co skarżący również zostali wezwani. Skarżąca była pewna, że brak formalny skargi został uzupełniony w terminie. Dopiero podczas wizyty w Sądzie w dniu 27 lutego 2008 r. związanej ze sprawą II SA/Go 834/07 zorientowała się, że odpisy nie zostały nadesłane. Wysunęła przypuszczenie, że być może pracownica kancelarii pomyliła sygnatury akt. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu, do którego załączyła brakujące odpisy skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z treści wniosku wynika, że skarżąca złożyła go niezwłocznie po tym jak dowiedziała się o uchybieniu terminu, spełniła również wymóg z art. 87 § 4 p.p.s.a. dołączając do niego odpisy skargi. Wskazane we wniosku okoliczności nie pozwalają jednak na uznanie, że uchybienie terminowi nastąpiło w wyniku okoliczności niezawinionych przez stronę. Z przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (postanowienie SN z 14 stycznia 1972 r., III CRN 448/71, OSPiKA 1972 nr 7-8, poz. 144, postanowienie SN z 29 października 1999 r., I CKN 556/98, LEX nr 50702; postanowienie SN z 12 stycznia 1999 r. II UKN 667/98, OSNAP 2000 nr 12, poz. 488). O braku winy można mówić jedynie wtedy, jeżeli strona nie mogła usunąć przeszkody skutkującej uchybieniem terminu nawet przy dochowaniu szczególnej staranności, a także przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03, Monitor Prawniczy 2002 nr 23, s. 1059). Skarżący występują w niniejszej sprawie osobiście, jednak – jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu – korzystają z pomocy adwokata. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (wyrok NSA z 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, LEX nr 56794; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s.214). Skoro skarżący zlecili dokonanie czynności procesowej innej osobie, to ciążył na nich obowiązek starannego jej wyboru, a ewentualne uchybienia czy zaniedbania tej osoby pociągają za sobą negatywne konsekwencje dla samych skarżących. Skarżący nie udzielili wprawdzie adwokatowi pełnomocnictwa do występowania w niniejszej sprawie w ich imieniu, jednak w tego rodzaju sytuacji (przy zastrzeżeniu, iż rzeczywiście korzystali z pomocy adwokata, bowiem nie wynika to z akt sprawy) aktualny pozostaje prezentowany w orzecznictwie sądowym pogląd, iż pełnomocnik (prawnik profesjonalista) odpowiada za winę osób, którymi się posługuje. W szczególności zaniedbanie przez personel administracyjny kancelarii adwokackiej czynności koniecznej do zachowania terminu procesowego, zleconej przez adwokata, nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 25 lutego 1999 r., I Aca 17/99, Apel-Lub. 1999 nr 2, poz. 5; postanowienia SN z 5 lutego 1999 r., III CKN 1052/98, LEX nr 50719; z 20 maja 1970 r., I CR 184/70, Biul. SN 1970 nr 11, poz. 20). W terminie przewidzianym do uzupełnienia braków odpisy skargi nie wpłynęły również do sprawy o sygn. akt II SA/Go 834/07. Poza opisanymi wyżej okolicznościami wniosek o przywrócenie terminu nie zawiera żadnych innych faktów mających uprawdopodobnić brak winy skarżących w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z opisanych wyżej względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.