II SA/Go 790/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu T.K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić sprzeciw. W dniu 7 listopada 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął sprzeciw T.K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...], którą organ uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Przedsiębiorstwu B. S.A. pozwolenia na budowę wytwórni mas bitumicznych wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, związanej z realizacją robót budowlanych na drodze krajowej [...] – w ciągu ulic: [...] poprzez [...] do granic miasta, [...], działki ewidencyjne nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 listopada 2019 r. T.K. został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego sprzeciwu, pod rygorem odrzucenia, poprzez podanie swojego numeru PESEL. Odrębnym zarządzeniem z dnia 14 listopada 2019 r. wnoszący sprzeciw został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonego sprzeciwu w wysokości 100 zł, również pod rygorem odrzucenia. Oba wezwania zostały przesłane na adres strony podany w sprzeciwie. Mimo dwukrotnego awizowania (w dniu 21 listopada 2019 r. i 29 listopada 2019 r.) wnoszący sprzeciw nie odebrał wezwania. Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2019 r. przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braku formalnego sprzeciwu i uiszczenia wpisu sądowego uznano za skutecznie doręczoną z dniem 5 grudnia 2019 r. Ponadto jak wynika z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy tut. Sądu wnoszący sprzeciw nie uiścił wpisu sądowego od sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Stosownie do treści art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 i § 2 do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Jednym z wymogów, jakie p.p.s.a. stawia pierwszemu pismu procesowemu w sprawie jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL strony wnoszącej pismo (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Natomiast według art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W świetle natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Przepisy te, na podstawie art. 64b § 1 p.p.s.a. należy stosować również do sprzeciwu, w związku z czym Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 14 listopada 2019 r. wezwał wnoszącego sprzeciw do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie zostało wysłane na adres znajdujący się w sprzeciwie. Mimo dwukrotnego awizowania wnoszący sprzeciw nie odebrał wezwania. Stosownie do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo), o jakim mowa w art. 73 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego przyjąć należało, że przedmiotowa przesyłka została skutecznie doręczona, po dwukrotnym awizowaniu, dnia 5 grudnia 2019 r., tj. licząc 14 dni od pozostawienia pod adresem wskazanym w skardze pierwszego awizo w dniu 21 listopada 2019 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwań Sądu upłynął zatem bezskutecznie z dniem 12 grudnia 2019 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w tym terminie nie uzupełniono braku formalnego sprzeciwu i nie uiszczono wymaganego wpisu sądowego. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Należy dodać, że z uwagi na odrzucenie sprzeciwu rozpoznanie zawartego w sprzeciwie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stało się bezprzedmiotowe.