II SA/Go 800/11

Dnia 29 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z.G., M.G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Go 521/09 w sprawie ze skargi Z.G., M.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie werandy postanawia: I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, II. zwrócić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – na rzecz skarżących Z.G. i M.G. solidarnie kwotę 250 (słownie: dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Go 521/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę Z.G. i M.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie werandy. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 24 listopada 2009 r. W piśmie z dnia [...] października 2011 r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Z. i M.G. podali, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] zapadła na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który w ekspertyzie tej poświadczył nieprawdę. Miał on zlecić zamurowanie otworu okiennego w werandzie wejściowej, a następnie poinformować, że zgodnie z § 217 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rozwiązania podane w pkt a, b, oraz c ekspertyzy można odnieść tylko do jednej ze ścian z otworem okiennym werandy. Skarżący przytoczyli treść przywołanego przepisu wskazując, że nie dotyczy on werand ani otworów okiennych. Zdaniem skarżących w zakresie wykonania zmian lub przeróbek rzeczoznawca miał poświadczyć nieprawdę, nadto wydając ekspertyzę zastosował powyższe rozporządzenie 23 lata po zakończonej budowie. Tymczasem w czasie wznoszenia werandy obowiązywały inne normatywy techniczne projektowania. Poświadczenie nieprawdy przez rzeczoznawcę miało polegać na zamierzonym przytoczeniu w opinii niewłaściwych przepisów techniczno-budowlanych. Skarżący wskazali, że sprawa przeszła przez organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne i nikt nie spostrzegł, że treść zastosowanych przepisów jest inna aniżeli tych, które powinny mieć w sprawie zastosowanie. Do skargi o wznowienie postępowania skarżący załączyli kwestionowaną przez siebie opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wezwani przez Sąd do sprecyzowania treści pisma z dnia [...] października 2011 r. Z. i M.G. podali, że wnoszą o ponowne przeprowadzenie postępowania sądowego z uwagi na istotną zmianę stanu faktycznego polegającą m.in. na tym, iż ekspertyza sporządzona przez rzeczoznawcę jest dowodem fałszywym. Skarżący wskazali, że jej autor piastujący stanowisko biegłego przy Sądzie Okręgowym wie, jak można oszukiwać ludzi i sądy. Skarżący spostrzegli zaistniałe ich zdaniem fałszerstwo po wniesieniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oskarżenia do Sądu Rejonowego z uwagi na niewykonanie nakazu zamurowania otworu okiennego w werandzie wejściowej. Na wezwanie Sądu do sprecyzowania, która z podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. stanowiła podstawę wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz wykazanie zachowania terminu do jej wniesienia, w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. skarżący podali, że wnoszą o wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podstawę tę stanowiło sfałszowanie § 217 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Fałszerstwa miał dokonać rzeczoznawca – autor opisanej wyżej opinii B.P.. Skarżący podali, że o fakcie tym powzięli wiadomość po lekturze uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego, od którego wnieśli apelację do Sądu Okręgowego. Dodali, że werandę wejściową zbudowali w 1979 r. zgodnie z prawem. Budowa została zakończona w 1979 r. Przez niedopatrzenie organów administracji państwowej skarżący ponieśli ogromne koszta oraz utracili zdrowie. Odpis wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt [...] został doręczony skarżącym wraz z uzasadnieniem dnia 28 lipca 2011 r., co wynika ze znajdującej się w aktach sądowych sprawy kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru odpisu tego wyroku. Dnia 20 grudnia 2011 r. skarżący załączyli do akt sprawy II SA/Go 800/11 kopię wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] grudnia 2011 r., [...], zmieniającego zaskarżony, wskazany wyżej wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] czerwca 2011 r. w zakresie kary wymierzonej Z. i M.G.. Na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. Z.G. podtrzymała skargę o wznowienie postępowania, dodatkowo wskazała, że nieprawidłowości dotyczące ekspertyzy technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę B.P. oraz nieprawidłowe zastosowanie w niej przepisów prawa budowlanego były znane skarżącym w dacie wydania wyroku w sprawie II SA/Go 521/09, tj. 23 września 2009 r. i takie oświadczenie zostało złożone przez skarżącą na rozprawie. Ale dopiero później skarżący zorientowali się, że w ekspertyzie przepis § 217 rozporządzenia został sfałszowany, bowiem nie dotyczy on budynków szeregowych i bliźniaczych, a przedmiotowy budynek jest budynkiem wolnostojącym. W wyniku analizy uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego [...] oraz przepisów prawa budowlanego tam wymienionych skarżący zorientowali się, że miało miejsce fałszerstwo. Skarżąca złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez rzeczoznawcę B.P. do Ministerstwa Sprawiedliwości. Z tego co jest skarżącej wiadome, sprawa znajduje się obecnie w Sądzie Rejonowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skargę o wznowienie postępowania sądowego należało odrzucić. Instytucja wznowienia postępowania sądowego opiera się na przysługującej, poza tokiem instancji, skardze o presumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego w sprawie orzeczenia nowym rozstrzygnięciem. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu wyrokowi powoduje, że przywrócenie stanu sprzed zamknięcia ulegającego wznowieniu postępowania sądowego, może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem można żądać z powodów określonych w art. od 271 do 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. merytoryczne rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania sądowego winno być poprzedzone zbadaniem, czy została ona wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku spełnienia jednego z tych wymagań skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Analiza akt sprawy II SA/Go 521/09 dowodzi, iż już w toku tegoż postępowania sądowego skarżącym znana była treść przedmiotowej opinii rzeczoznawcy B.P.. Na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. skarżąca Z.G. odniosła się do treści tejże opinii, kwestionując zastosowane w niej przepisy Prawa budowlanego. Skarżąca stwierdziła wprost, że opinia, jaka została wydana w postępowaniu zakończonym decyzją PINB z dnia [...] lutego 2005 r. jest dla niej krzywdząca, gdyż biegły zastosował przepisy prawa aktualnie obowiązujące. Również w treści uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Go 521/09 Sąd wskazał na podniesiony przez skarżących zarzut dotyczący prawidłowości opinii biegłego do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został obojgu skarżącym doręczony w dniu 22 października 2010 r. Z powyższych względów uprawnione jest stanowisko, iż ze względu na to, że skarżącym treść kwestionowanej opinii rzeczoznawcy znana już była co najmniej w toku postępowania sądowego w sprawie II SA/Go 521/09, o czym świadczy wyrażone przez skarżącą stanowisko na rozprawie w dniu 23 września 2009 r., którą to kwestię należy uznać za bezsporną, to okoliczność stanowiąca zdaniem skarżących podstawę wznowienia postępowania sądowego była im również znana od wskazanej powyżej daty – czyli co najmniej od 23 września 2009 r. Nie można podzielić stanowiska skarżących zaprezentowanego w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest wznowienie postępowania sądowego, w myśl którego data ponownej analizy tego samego dokumentu (wcześniej znanego skarżącym) czyli opinii rzeczoznawcy mogła stanowić datę, w której skarżący dowiedzieli się o podstawie wznowienia i od której należy liczyć termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania sądowego, którą złożyli Z. i M.G., została wniesiona z przekroczeniem ustawowego trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 277 p.p.s.a., dlatego na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. skarga ta podlegała odrzuceniu. W ocenie Sądu znając treść kwestionowanego dokumentu, skarżący mieli możliwość przeprowadzenia jego analizy w czasie umożliwianym zachowanie terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu uiszczonego solidarnie przez skarżących wpisu sądowego od skargi znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.