II SA/Go 802/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi W.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W.W. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. zwraca W.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 5 stycznia 2017 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978) oraz art. 104 k.p.a., cofnął W. W. uprawnienia kategorii A, B, C, T, dokument nr [...], druk nr [...], wydane dnia [...] marca 2010 r. przez Starostę. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] maja 2018 r. W. W. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze., działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że W. W. wniósł odwołanie składając je osobiście w organie I instancji w dniu 5 czerwca 2018 r., a zaskarżona decyzja Starosty z dnia [...] kwietnia 2018 r. została nadana do adresata listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 6 kwietnia 2018 r. na adres zamieszkania skarżącego tj. ul. [...]. Decyzję doręczono w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenia zastępczego) w dniu 23 kwietnia 2018 r. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., tj. adresatowi osobiście, a w przypadku jego nieobecności dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Kolegium zauważyło, iż w niniejszej sprawie pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu pisma u operatora pocztowego wraz z informacją o możliwości jego odbioru zostało dokonane dnia 9 kwietnia 2018 r., a drugie dnia 17 kwietnia 2018 r. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, co zdaniem Kolegium w tym przypadku miało miejsce dnia 23 kwietnia 2018 r., a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Organ podkreślił, iż według przepisów k.p.a. odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji strona wnosi w terminie czternastu dni od dnia, w którym decyzja została jej doręczona, a w przypadku, jej ogłoszenia - od dnia ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Odwołanie z dnia [...] maja 2018 r. zostało złożone osobiście w organie I instancji w dniu 5 czerwca 2018 r., co zdaniem organu odwoławczego nastąpiło po przewidzianym ustawowo terminie. Kolegium zauważyło, iż Starosta w dniu 14 maja 2018 r. wysłał skarżącemu decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r., która została już opatrzona klauzulą ostateczności z dniem [...] maja 2018 r. Skarżący odebrał tę decyzję osobiście w dniu 19 maja 2018 r., a odwołanie od ostatecznej decyzji złożono w dniu 5 czerwca 2018 r., podczas gdy 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał dnia [...] czerwca 2018 r., a jednym z warunków skutecznego skorzystania ze środka zaskarżenia jest zachowanie terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. tj. czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Kolegium podkreśliło, iż konsekwencją wniesienia odwołania po upływie 14-dniowego terminu, zgodnie z art. 134 k.p.a., jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł W. W., zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 61 § 4 k.p.a. polegające na niezawiadomieniu W. W. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, 2. art. 41 § 1 i 2 k.p.a. polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, że W.W. winien zawiadomić organ o zmianie swojego miejsca zamieszkania, czego konsekwencją było błędne uznanie, że nastąpiło skuteczne doręczenie zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz skuteczne doręczenie decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2018 r., w sytuacji gdy w chwili wszczęcia postępowania W. W. zamieszkiwał [...]; 3. art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a. przez ich niezasadne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r., podczas gdy W. W. nie zamieszkiwał pod adresem na jaki wysłana została decyzja. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że od dnia [...] października 2017 r. zamieszkuje w [...]. Wcześniej faktycznie zamieszkiwał w [...], jednak z domu tego wyprowadził się w dniu [...] października 2017 r., kiedy to odbyła się rozprawa rozwodowa skarżącego oraz I.W.. Strony ustaliły, że W. W. wyprowadzi się z domu w którym małżonkowie wspólnie zamieszkiwali, dlatego Sąd Okręgowy w wyroku rozwodowym nie regulował sposobu korzystania ze wspólnie zajmowanego lokalu. Mając to na uwadze skarżący zarzucił Staroście szereg uchybień skutkujących uznaniem, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2018 r. wysłana na adres [...] została skutecznie doręczona adresatowi w dniu 23 kwietnia 2018 r. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Pismo z dnia [...] marca 2018 r. zawierające zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami zostało wysłane do skarżącego na adres [...]. Pismo zostało zwrócone do organu z adnotacją: zwrot, nie podjęto w terminie. Skarżący od blisko pół roku nie zamieszkiwał już w [...] i nie miał możliwości odebrania przesyłki. W ocenie skarżącego organ w sytuacji, w której zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało zwrócone z adnotacją - nie podjęto w terminie, winien był podjąć działania mające na celu ustalenie, czy strona faktycznie zamieszkuje pod adresem na jaki wysłano zawiadomienie. Również decyzja Starosty z dnia [...] kwietnia 2018 r. została w dniu 6 kwietnia 2018 r. wysłana na adres [...]. Organ błędnie uznał, że do doręczenia decyzji doszło w dniu 23 kwietnia 2018 r. w trybie art. 44 k.p.a. Warunkiem uznania, że doszło do doręczenia zastępczego w trybie określonym w art. 44 k.p.a. jest wysłanie przesyłki na adres pod którym strona faktycznie zamieszkuje. Skoro skarżący od [...] października 2017 r. zamieszkiwał w [...] wysłanie przesyłki zawierającej odpis decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nie mogło skutkować jej doręczeniem. Skarżący wyjaśnił, że w maju 2018 r. odebrał przesyłkę zawierającą odpis decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. ze wzmianką o prawomocności tylko dlatego, że podczas wizyty u swojej córki w [...], udał się na pocztę celem nadania przesyłki i rutynowo zapytał czy nie ma dla niego jakiejkolwiek korespondencji. Dalej wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania obowiązek zawiadomienia o zmianie adresu zamieszkania wynikający z art. 41 §1 k.p.a., gdyż w czasie trwania postępowania nie zmienił on adresu zamieszkania. Od [...] marca 2018 r. zamieszkiwał bowiem pod tym samym adresem ([...]). Fakt, iż w czasie innych postępowań prowadzonych przez Starostę zamieszkiwał w [...] nie może prowadzić do wniosku, że organ zwolniony był z obowiązku ustalenia aktualnego adresu zamieszkania strony. Organ nie może wyciągać negatywnych konsekwencji z faktu niepoinformowania o zmianie miejsca zamieszkania skoro skarżący w ogóle nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium zauważyło, iż skarżący dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego podniósł, że od dnia [...] października 2017 r. zamieszkuje w [...]. Przepis art. 41 § 1 k.p.a. ustanawia domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik zaniedbali obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie o zmianie adresu zaszłej w toku postępowania. Postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] kwietnia 2018 r. jest konsekwencją zachowań strony w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez organ I instancji na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r., [...], dotyczący skierowania W.W. na badanie psychologiczne oraz na sprawdzenie kwalifikacji z powodu wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego. Organ I instancji poinformował stronę, w imieniu której występował profesjonalny pełnomocnik, o wszczęciu postępowań administracyjnych w sprawie skierowania kierowcy na badanie psychologiczne i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a następnie doręczył pełnomocnikowi decyzje administracyjne kierujące W.W. na badanie i sprawdzenie kwalifikacji. W dniu 26 stycznia 2018 r. skarżący przedłożył organowi orzeczenie psychologiczne z dnia [...] stycznia 2018 r. wskazujące adres zamieszkania badanego - [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] o skierowaniu strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, doręczonej pełnomocnikowi w dniu 19 września 2017 r., poinformowano, iż na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. W świetle powyższego w ocenie Kolegium zarzut skarżącego, iż w ogóle nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. jest całkowicie odrębnym postępowaniem od postępowań wcześniej prowadzonych, nie znajduje uzasadnienia. Przedmiotowe postępowanie w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, jak już wspomniano, jest konsekwencją niewykonania obowiązku nałożonego przez Starostę decyzją z dnia [...] września 2017 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, której odpis wraz z klauzulą prawomocności doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zasadniczą kwestią dla oceny istnienia podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest zawsze ustalenie faktu i daty doręczenia decyzji stronie. Doręczenie decyzji organu I instancji w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w trybie doręczenia zastępczego określonego w art. 44 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Przewidziane w art. 44 k.p.a. doręczenie zastępcze, rodzące domniemanie prawne skuteczności takiej, jak doręczenie zwykłe, może być uznane za skuteczne tylko wówczas, gdy spełnione zostały wszystkie wymogi określone tym przepisem. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że wynikające z art. 44 k.p.a. domniemanie doręczenia pisma nie dotyczy pisma z niewłaściwym adresem odbiorcy. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż znajduje on zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni lub zastępczy, wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a. Aby więc można było mówić o niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni, w sytuacji gdy pismo kierowane było na adres zamieszkania strony, koniecznym jest prawidłowe zaadresowanie przesyłki przez organ. Dopiero wówczas, w przypadku prawidłowego określenia adresu odbiorcy, można mówić o niemożności doręczenia pisma pod wskazanym adresem, a w konsekwencji otwiera się droga do zastosowania rozwiązania przyjętego w art. 44 k.p.a. W sytuacji wskazania niewłaściwego adresu odbiorcy brak jest podstaw do przyjęcia, że powstał procesowy skutek prawny doręczenia w terminie określonym w art. 44 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący podniósł, że od dnia [...] października 2017 r. nie zamieszkuje w [...], na który to adres organ wysłał zarówno pismo z dnia [...] marca 2018 r. zawierające zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jak i decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. W związku z powyższym należy zauważyć, iż wprawdzie powoływany przez Kolegium przepis art. 41 § 1 k.p.a. obliguje strony do informowania organu o zmianie miejsca zamieszkania, jednak dotyczy to sytuacji w toku trwającego postępowania. Skoro w świetle art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie - to zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu jest pierwszym pismem w sprawie, w którym winno być zawarte pouczenie o treści art. 41 k.p.a. Dopiero od chwili prawidłowego doręczenia tego zawiadomienia, dokonanego na właściwy adres, można mówić o skutkach prawnych niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w tym przepisie. W sytuacji zatem, gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2018 r. zostało wysłane do skarżącego na adres pod którym już nie zamieszkiwał, to nie może być mowy o naruszeniu przez niego wynikającego z art. 41 § 1 k.p.a. obowiązku poinformowania organu o zmianie adresu, mimo że był to adres właściwy w toku wcześniejszych postepowań. Należy podkreślić, że obowiązek powiadomienia o każdej zmianie adresu, wynikający z art. 41 § 1 k.p.a., wbrew twierdzeniom Kolegium zawartym w odpowiedzi na skargę, nie rozciąga się na kolejne postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Faktem jest, że postępowanie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest konsekwencją postępowania w sprawie skierowania kierowcy na badanie psychologiczne i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jednak chodzi o nowe, odrębne postępowanie, prowadzone na podstawie innych przepisów prawa materialnego. Stąd też obowiązkiem organu I instancji było powiadomienie strony o wszczęciu takiego postępowania. Dopiero po prawidłowym zawiadomieniu o wdrożeniu kolejnego postępowania i pouczeniu strony o treści art. 41 k.p.a., doręczenie kolejnych pism, w tym decyzji kończącej postępowanie jest skuteczne. Sama świadomość strony co do możliwości wdrożenia kolejnego postępowania, nie jest wystarczająca do przyjęcia, że doręczenie pism w nowym postępowaniu na dotychczasowy adres jest skuteczne. Obowiązkiem organu jest zapewnienie stronie udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Wymaga to ustalenia adresu strony, pod którym przebywa. Aby skorzystać z przewidzianej w art. 44 k.p.a. fikcji doręczenia, nie może być żadnych wątpliwości, że adres strony, na który skierowano korespondencję jest prawidłowy. Instytucja doręczenia zastępczego wywiera bowiem tak istotne skutki dla praw uczestników postępowania, że powinna być stosowana z zachowaniem reguł ustawowych, a każde odstępstwo winno skutkować przyjęciem, że w istocie nie doszło do zastępczego doręczenia pisma. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie doręczenie zarówno zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu, jak i decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a., to obowiązkiem organu II instancji w świetle art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. było jednoznaczne ustalenie czy doręczenia te były kierowane na aktualny adres odbiorcy. Bez dokonania takich jednoznacznych ustaleń przedwczesne było stwierdzenie, że doręczenie zastępcze było skuteczne i że odwołanie złożono po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy przy ocenie terminowości wniesienia odwołania powinien mieć na uwadze przytoczone powyżej wskazania odnośnie ustaleń dotyczących prawidłowości adresu strony w sytuacji doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty te sprowadzają się do: należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.); wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego w wysokości 480 zł, ustalonego zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2018 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.); opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W punkcie III wyroku, na podstawie art. 225 p.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie skarżącemu kwoty 100 zł, czyli kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wpisem uiszczonym (200 zł) a wpisem należnym (100 zł) obliczonym stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).