II SA/Go 805/14

II SA/Go 805/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.B. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Go 805/14 UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. T.B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczniej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wyjaśnił, że w chwili obecnej nie posiada środków finansowych umożliwiających uiszczenie ustalonej zaskarżoną decyzją kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, która wynosi 139070,86 zł. Przymusowa egzekucja powyższej kwoty, w sytuacji gdy obowiązek zwrotu pobranych kwot jest wysoce niepewny, mogłaby doprowadzić stronę do znacznej szkody, nie tylko związanej z egzekucją świadczeń z majątku strony ale i z naliczeniem kosztów egzekucyjnych. Organ postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], powołując się na przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Jednocześnie wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda", wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie ewentualnego uwzględnienia skargi przez sąd i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 oraz z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Lex Polonica nr 1241556; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2012, s. 229). Niebezpieczeństwo wyrządzenia, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Wobec tego musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. To na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia takiego zagrożenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/2006, Lex Polonica nr 418133; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1132/2007, Lex Polonica nr 1793221). Wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą natomiast stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. W orzecznictwie wskazuje się, że twierdzenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony skarżącej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Skarżący powołując się na jedną ze wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. przesłanek, nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie, że znajduje się w takiej sytuacji, w której wykonanie zaskarżonej decyzji będzie stanowić dla niego znaczną szkodę, tj. taką, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Nie wykazał również okoliczności mogących świadczyć o istnieniu drugiej wskazanej w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. przesłanki – zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie zauważyć należy, że skarżącemu przysługuje w oparciu przepisy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2007 nr 107 poz. 733) uprawnienie ubiegania się o umorzenie należności lub odroczenie terminu spłaty całości lub części należności albo rozłożenie spłaty całości lub części należności na raty. Podsumowując należy stwierdzić, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. W związku z treścią wniosku skarżącego Sąd uznał, że strona nie wykazała, że w tym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia