II SA/Go 808/08

Dnia 14 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.H. na decyzję Wojewody z dnia [...] roku znak [...] w przedmiocie sprzeciwu do przeprowadzenia robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. Dnia 21 listopada 2008 roku (data prezentaty) do tutejszego Sądu wpłynęła skarga H.H. reprezentowanego przez adwokata K.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2008 roku, znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu do przeprowadzenia robót budowlanych. Do skargi pełnomocnik skarżącego nie dołączył oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania w/w pisma, braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Sądem. Powyższy termin został zastrzeżony pod rygorem odrzucenia skargi. Dnia 30 grudnia 2008 roku do tutejszego Sądu wpłynęło pełnomocnictwo upoważniające adwokata K.K. do reprezentowania H.H. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. Do dnia 7 stycznia 2009 roku na rachunek tutejszego Sądu ani do kasy tegoż Sądu nie wpłynęła żadna kwota tytułem wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. Zgodnie zaś z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Jak wynika z treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, przy czym co do zasady Przewodniczący Wydziału wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W tym miejscu należy jednak wskazać, iż od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty ustawodawca treścią art. 221 p.p.s.a. przewiduje wyjątek, zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Opłata w wysokości stałej w rozumieniu tego przepisu to opłata, której wysokość jest stała, taka sama, jednakowa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2008 roku, znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...], którą Starosta wniósł sprzeciw do przeprowadzenia robót budowlanych. Wobec tak określonego przedmiotu skargi podlegała ona wpisowi stałemu w wysokości 500 złotych, ustalonemu na podstawie przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, póz. 2193 z późn. zm.). Z ustaleń Sądu wynika, iż w niniejszej sprawie do dnia 7 stycznia 2009 roku wskazanego powyżej wpisu nie uiszczono. Z uwagi zatem na fakt, iż skarga wniesiona została przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, znajduje zastosowanie przepis art. 221 p.p.s.a., a skarga jako nie należycie opłacona podlega odrzuceniu gdyż profesjonalny pełnomocnik składając pismo procesowe do Sądu musi liczyć się z koniecznością spełnienia wszystkich wymagań, które ustawa wiąże z taką czynnością procesową, w tym z konsekwencjami wynikającymi z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.). Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji.