II SA/Go 810/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.W. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku p o s t a n a w i a: ustanowić radcę prawnego. Dnia 29 października 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek E.W. złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że znajduje się trudnej sytuacji materialnej. Skarżąca wskazała, że posiada trójkę dzieci, w tym jedno jest niepełnosprawne. Oświadczyła, że na dochód jej rodziny składa się wynagrodzenie męża w wysokości 1.583,197 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. Wniosek okazał się uzasadniony. Na wstępie należy wskazać, że skarżąca jest z mocy ustawy zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadnia wniosek, że E.W. nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika. Z akt administracyjnych wynika, że dochód netto rodziny skarżącej wynosi 3.187,96 zł. Przedłożony wyciąg z rachunku bankowego potwierdza, że skarżąca nie posiada wolnych środków pieniężnych. Z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że skarżąca nie posiada wolnych środków pieniężnych. W świetle zasad doświadczenia życiowego uprawniony jest zatem wniosek, że dochód jakim dysponuje E.W. zapewnia pokrycie niezbędnych wydatków służących zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych skarżącej i jej rodziny. Uprawniony jest zatem wniosek, iż E.W. wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.