II SA/Go 815/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Mirosław Trzecki Protokolant referent Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r., nr 141/XXI/08 w przedmiocie ustalenia opłaty za świadczenia przedszkoli prowadzonych przez Gminę postanawia umorzyć postępowanie. Rada Miejska, na podstawie art. 14 ust. 5 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm. ), podjęła w dniu [...] września 2008r. uchwałę Nr 141/XXI/08 w sprawie ustalenia opłaty za świadczenia przedszkoli prowadzonych przez Gminę. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej złożył w części obejmującej § 2, 3, 4 i 5. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, iż zaskarżona uchwała istotnie narusza prawo tj. art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty poprzez ustalenie w § 2 ust. 1 w zw. z § 3, iż za świadczenia publiczne przedszkola wykraczające poza podstawę programową wychowania przedszkolnego ustala się opłatę miesięczną w wysokości 80 zł, przy czym opłata ta nie obejmuje kosztów wyżywienia dziecka oraz kosztów zajęć dodatkowych, a w szczególności języków obcych, rytmiki -pomimo braku po stronie rady gminy kompetencji do ustalania opłat za korzystanie z przedszkola o charakterze stałym, nakładanych na rodziców (opiekunów) dzieci korzystających z przedszkoli publicznych niezależnie od czasu korzystania i charakteru dodatkowych świadczeń opiekuńczo wychowawczych oferowanych przez dane przedszkole oraz rozmiaru korzystania z tych świadczeń przez poszczególne dzieci. Z uwagi na powyższe Prokurator Prokuratury Rejonowej wniósł o stwierdzenie nieważności § 2 i 3 wyżej wskazanej uchwały Rady Miejskiej, powołując się na bogate orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miejskiej wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że uchwałą Nr 207/XXXII/09 z dnia [...] października 2009 roku, Rada Miejska, podzielając zarzuty skargi uchyliła zaskarżoną uchwałę i ponownie ustaliła opłaty za świadczenia przedszkoli prowadzonych przez Gminę. Pismem z dnia [...] listopada 2009 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej [...], zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) cofnął przedmiotową skargę i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o umorzenie niniejszego postępowania wskazując ponadto, że Rada Miejska uchyliła zaskarżoną uchwałę i uchwaliła przepisy czyniące zadość zarzutom podniesionym w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Cofnięcie skargi przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej należało uznać za skuteczne. Zgodnie z dyspozycją art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, przy czym jej cofnięcie wiąże sąd. Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne tylko wtedy, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Rada Miejska działając w trybie autokontroli ( co wynika z uzasadnienia do uchwały z dnia [...] października 2009 r. ) uwzględniła w całości skargę Prokuratora Prokuratury Rejonowej i [...] października 2009 roku podjęła uchwałę Nr 207/XXXII/09, którą uchyliła zaskarżoną uchwałę i ponownie ustaliła opłaty za świadczenia przedszkoli prowadzonych przez gminę. Prokurator oświadczył, iż wymieniona wyżej uchwała jest zgodna z jego stanowiskiem zawartym w skardze oraz w związku z czym cofa skargę. W tym miejscu wskazać należy, iż z treści art. 60 p.p.s.a. wynika, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd l instancji. Jedynie w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Wówczas to, w sposób nie budzący wątpliwości, winny zostać przez sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew jego woli, wyrażonej w złożonym oświadczeniu ( por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 października 2007r., sygn. akt l OSK 3/07 ). W ocenie Sądu w sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 60 in fine p.p.s.a., obligujące sąd do uznania, że cofnięcie skargi jest czynnością niedopuszczalną. W okolicznościach niniejszej sprawy jest oczywiste, iż cofnięcie skargi przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej nie będzie skutkowało utrzymaniem w mocy aktu rażąco naruszającego prawo, albowiem został on już wyeliminowany z obrotu prawnego. Z tej samej przyczyny, uznać należy, że cofnięcie skargi przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej nie doprowadzi również do obejścia prawa, rozumianego jako dążenie strony do osiągnięcia takiego stanu stosunków administracyjnych z organami administracji publicznej, które nie mogą zostać zaakceptowane z punktu widzenia wymogów zgodności z prawem (vide: M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, str. 374). W konsekwencji zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postępowanie umorzyć.