II SA/Go 822/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Damian Bronowicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego Oddala skargę Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy odmówił przyznania Z.I. zasiłku okresowego. Decyzja wydana została na podstawie art. 7 pkt 4 i9, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt1, ust. 3 pkt 1, art. 147 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 106 ust. 1 i 3, art. 107 ust. 1, 3, 5 i art. 4 ustawy z dnia 12 marca 20024r. o pomocy społecznej (DZ. U. z 2004r. Nr 64, poz. 593 ze zm.), zwaną dalej ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przyczyną odmowy przyznania zasiłku okresowego była odmowa przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ze strony Z.I.. Jak podaje organ, strona dwukrotnie odmówiła przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego, natomiast przeprowadzenie wywiadu w wypadku rozpatrywania wniosku o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego, jest obligatoryjne. Od decyzji organu I instancji Z.I. wniósł odwołanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, na wynikający z treści art. 4 ustawy obowiązek osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej we współdziałaniu w przezwyciężeniu ich trudnej sytuacji życiowej. Nadto organ wskazał, na obowiązkowy charakter wywiadu środowiskowego z osobą zgłaszającą wniosek, w wypadku rozpatrywania jej wniosku o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego. Z.I. trzykrotnie odmówił przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego, co w ocenie organu II instancji uzasadnia odmowę przyznania zasiłku okresowego. Z.I. wniósł skargę. W skardze skarżący zarzuca, iż decyzja organu II instancji narusza przepisy prawa polskiego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy stwierdzić, że na mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości między innymi przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny rozpatrując dana sprawę nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że sąd może dokonać kontroli zaskarżonej decyzji także w zakresie wykraczającym poza zarzuty podniesione w skardze oraz wskazaną podstawę prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, DZ.U. z 2002r. Nr 153 poiz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.). Str. 1. Sygn. akt II SA/Go 822/05 W niniejszej sprawie Sąd rozpoznał sprawę mając na względzie treść art.134 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 23 maja 2005r. skarżący zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie zasiłku ze względu na bezrobocie. Złożony przez stronę wniosek organy obydwu instancji zakwalifikowały jako wniosek o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego. Ustalenia organów obydwu instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 ustawy zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, albo rodzinie, której dochód jest niższy niż kryterium dochodowe rodziny. Z treści tegoż przepisu wynika, że przesłankami przyznania tej formy wsparcia jest , oprócz odpowiedniego poziomu osiąganego dochodu, m.in. bezrobocie. We wniosku o przyznanie zasiłku skarżący powołuje się na swoje bezrobocie, co pozwala na przyjęcie, iż wniosek dotyczy konkretnie zasiłku okresowego. Z treści przepisu art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że istotną okolicznością w sprawie o przyznanie zasiłku okresowego jest wysokość osiąganego dochodu przez osobę ubiegającej się o tę formę wsparcia. Kryterium dochodowe kwalifikujące osobę samotnie gospodarującą do otrzymania wsparcia pieniężnego z pomocy społecznej, wynosi – w myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy – 461 zł., natomiast osobę w rodzinie - w myśl art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy – 316 zł. na osobę w rodzinie. Aby prowadzone z wniosku strony postępowanie administracyjne mogło doprowadzić do ustalenia istotnych w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 38 ust. 1 , ustawa o pomocy społecznej obliguje organ do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego (art. 107 ust. 1) lub jego aktualizacji - w przypadku ubiegania się o pomoc po raz kolejny (art. 107 ust. 4.). Rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza pracownik socjalny (art. 107 ust. 3 ustawy). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący wprawdzie złożył wniosek o przyznanie zasiłku okresowego, jednakże bez podania logicznego uzasadnienia, odmawiał przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Odmowa przeprowadzenia wywiadu uniemożliwiła ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej , dochodowej i majątkowej skarżącego. Zgodnie z treścią art. 4 ustawy osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Jedną z form współdziałania osoby korzystającej z pomocy w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej jest - w przypadku pomocy w formie zasiłku okresowego - z całą pewnością, udzielenie informacji dotyczących sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej tej osoby. Dopiero ustalenie tychże danych może Str. 2. Sygn. akt II SA/Go 822/05 być podstawą do przyznania zasiłku. W niniejszej sprawie skarżący odmówił przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, co oznaczało również brak współpracy w przezwyciężeniu jego trudnej sytuacji życiowej. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 2 ustawy, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. Str. 3.