II SA/Go 822/07

Dnia 17 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku numer [...] w przedmiocie kary z tytułu nieprawidłowości w zakresie braku zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczno – budowlanym postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia . W dniu 19 grudnia 2007 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga A. K. i M. K. - działających przez pełnomocnika adw. [...] - na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie organu l instancji przedmiocie nałożenia 7500 zł kary z tytułu nieprawidłowości w zakresie braku zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczne - budowlanym wraz z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zdaniem pełnomocnika skarżących skarżony akt jak i poprzedzające go postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w N. zapadły z oczywistym naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 36a ust. 1 i 5 oraz art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane przez ich niezastosowanie oraz art. 59f ust 1 w zw. z art. 59a ust.2 tej ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie) oraz w wyniku oczywistego naruszenia przepisów procesowych - art. 75 § 1 , 77 § 1 i 67 § 1 Kpa . Uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu pełnomocnik podnosił, iż jest on uzasadniony z uwagi na wskazaną w skardze oczywistą obrazę przez organy nadzoru budowlanego przepisów postępowania i prawa materialnego. Argumentował, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu powinno zawsze nastąpić gdy strona niezadowolona z rozstrzygnięcia podniesie w skardze zarzut jego wydania z naruszeniem prawa. Zdaniem wnioskodawcy, podnoszone zarzuty wskazują na duże prawdopodobieństwo, iż skarżone postanowienia organów nadzoru zostaną uchylone. W takiej zaś sytuacji jeżeli wcześniej dojdzie do egzekucji nałożonej kary w wysokości 7 500 zł, to ze względu na jej znaczną wysokość oraz niewielkie rozmiary majątku inwestorów powstanie dla nich ogromna szkoda oraz nieodwracalne skutki w szczególności w podstawowej egzystencji ich i ich rodziny. Ewentualna egzekucja kary spowoduje, iż inwestorzy popadną w zadłużenie, co zablokuje im możliwość zakończenia inwestycji, która miała stać się podstawowym źródłem ich utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej powoływanej jako ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Po jej przekazaniu sądowi może on - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Ze wskazanych regulacji wynika, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z podanych przesłanek. Ciężar wykazania, iż co najmniej jedna z przesłanek istotnie zaistniała spoczywa na podmiocie wnioskującym o ochronę tymczasową. Oznacza to, że wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie aktu powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Fachowy pełnomocnik skarżących podnosi, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uzasadnia sam fakt wydania go z zarzucanym naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Tym samym wniosek o ochronę tymczasową wnioskodawca opiera na tych samych przesłankach co i skargę na postanowienie. W związku z tym wskazać należy, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 ppsa wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, wojewódzki sąd administracyjny nie dokonuje oceny zawartości skargi (vide: postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Przedstawiona w skardze niezgodność decyzji (postanowienia) z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu l instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ppsa, to bowiem dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji czy postanowienia z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Jak więc wskazano już wcześniej przesłankami uzasadniającymi wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania zaskarżonego aktu jest zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominujący jest pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza , iż chodzi o taką szkodę która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających zaistnienie jednej ze wskazanych przesłanek skutkuje odmową udzielenia przez sąd ochrony tymczasowej i oddaleniem wniosku. W ocenie Sądu skarżący, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, w złożonym wniosku nie wykazali istnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu. Skarżący są inwestorami inwestycji polegającej na budowie stacji dystrybucji gazu propan-butan. We wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu brak jest jakichkolwiek informacji o stanie majątkowym skarżących, w tym o dotychczasowych źródłach i wysokości ich dochodów, składnikach majątku, poziomie wydatków i innych obciążeń finansowych. Brak tych danych uniemożliwia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu ocenę czy uiszczenie kary w wysokości 7 500 złotych faktycznie wyrządzi w skarżącym znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 w związku z § 5 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji .