II SA/Go 822/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi S.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. S.S., reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2020 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że fakt konieczności dojazdu skarżącej 30 km do [...] naraża stronę na straty finansowe, albowiem w 2020 roku zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby był wypłacany funkcjonariuszom KPP i podległym tej komendzie jednostek z kilkumiesięcznym opóźnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd na wniosek skarżącego, po przekazaniu sądowi skargi, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej ma na celu przede wszystkim wstrzymanie skutków prawnych, które akt ten wywołuje, wiąże się więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności. Udzielenie tej ochrony ma więc na celu umożliwić realizację uprawnień strony, a więc musi zmierzać do oceny, czy wobec zakończenia postępowania administracyjnego na skutek wydania skarżonego aktu, sytuacja prawna strony zmieniła się w stosunku do jej sytuacji w trakcie postępowania. Przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest, jak już wyżej wskazano, groźba wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta nie służy odwróceniu już istniejących następstw wykonania decyzji. W niniejszej sprawie zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącej z zajmowanego stanowiska detektywa Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji i przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko asystenta Zespołu do spraw Kryminalnych Posterunku Policji został już wykonany, bowiem określał wprost datę zwolnienia na dzień [...] czerwca 2020 r. i datę przeniesienia i mianowania na dzień [...] czerwca 2020 r. Nie ma zatem podstaw do zastosowania instytucji wstrzymania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Skoro postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie decyzji przemawia za tym, że nie jest już możliwe – przez wstrzymanie jej wykonania – osiągnięcie celu, jaki przyświeca instytucji ustanowionej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 621/08, z 10 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 716/09, z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 1172/09 i z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 56/11 – orzeczenia dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, uznać należy, że negatywne dla skarżącej skutki mogą być zniwelowane jedynie wówczas, gdy skarga zostanie uwzględniona (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 896/08). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.