II SA/Go 824/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez J.L. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawień do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy cofniętych decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2016 r. – do czasu pozytywnego wyniku z egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami kategorii B. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej zatrzymał J.L. niemieckie prawo jazdy o nr [...]. Dokument ten został następnie przesłany Staroście, który w dniu 29 grudnia 2015 r. odesłał go niemieckiemu urzędowi [...]. Następnie prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy orzekł wobec J.L. m.in. środek kamy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat w związku z popełnieniem przestępstwa wyczerpującego znamiona art. 178a § 1 k.k. tj. kierowanie pojazdem mechanicznym znajdując się w stanie nietrzeźwości. ] Powyższy wyrok został przesłany Prezydentowi Miasta w celu wykonania orzeczonego środka karnego. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., organ ten orzekł o cofnięciu J.L. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "B" prawa jazdy w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. J.L. zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji w sprawie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami, załączając do wniosku zaświadczenie [...] wraz z tłumaczeniem, potwierdzające zdanie egzaminu na terenie Niemiec i jego ważności. Z dokumentów tych wynika, że strona zdała egzamin na prawa jazdy między innymi kategorii B w 1999 r., co zostało potwierdzone przez skarżącego na rozprawie w dniu 30 czerwca 2021 r.. W odpowiedzi udzielonej pismem dnia [...] listopada 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę, iż stosownie do treści art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, podlega sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Ponadto decyzjami Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2016 r. J.L. został skierowany na badania lekarskie i psychologiczne. Podstawowym warunkiem przywrócenia uprawnień jest jednak uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami kat. B. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. organ wezwał J.L. do uzupełnienia braków formalnych wniosku - poprzez przedłożenie m.in. wniosku zgodnego z wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. poz. 231 ze zm.) oraz orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. W odpowiedzi J.L. poinformował organ, że nie widzi potrzeby uzupełniania ww. dokumentów, albowiem posiada ważne uprawnienia do prowadzenia pojazdów wydane na terenie Niemiec. Przepisy dyrektyw unijnych pozwalają na odmowę wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa (w tym przypadku na terytorium Niemiec) oraz zakazują posiadania przez jedną osobę praw jazdy wydanych przez więcej niż jedno państwo członkowskie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Prezydent Miasta odmówił przywrócenia stronie uprawnień do kierowania pojazdami kat. B prawa jazdy cofniętych decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. - do czasu pozytywnego wyniku z egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami kategorii B. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do treści art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Natomiast przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a tej ustawy przewiduje, że osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, podlega sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Wnioskodawca ubiega się o przywrócenie uprawnień na terytorium Polski, musi zatem spełnić wymogi określone w polskich przepisach prawa. Tym samym warunkiem przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami jest uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. W odwołaniu od decyzji J.L. stwierdził, że nie zgadza się z decyzją, albowiem posiada ważne prawo jazdy wydane w Niemczech oraz przedstawił zaświadczenie urzędu niemieckiego potwierdzające ważność prawa jazdy. Odwołujący wniósł o dokonanie zmiany w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, która umożliwi mu poruszanie się na terytorium Polski. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Prezydenta Miasta o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, poprzez zwrócenie się do Federalnego Urzędu Transportu Samochodowego we [...] (Niemcy) o udzielenie następujących informacji: 1) czy po dniu 28 listopada 2015 r. organy niemieckie cofnęły J.L. posiadane uprawnienia do kierowania pojazdami, potwierdzone prawem jazdy nr [...]? 2) w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1): a) kiedy i z jakiej przyczyny zostały cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami? b) czy J.L. występował o przywrócenie tych uprawnień, a jeżeli tak, to c) czy i kiedy uprawnienia te zostały przywrócone i jakie warunki musiał spełnić w celu odzyskania uprawnień ? 3) czy J.L. posiada ważne niemieckie uprawnienia do kierowania pojazdami, a jeżeli tak, to jakiej kategorii prawa jazdy ? Jak wynika z odpowiedzi urzędu niemieckiego, J.L. posiada niemieckie prawo jazdy wydane w dniu [...] lipca 1999 r. w formie wymiany z polskiego prawa jazdy. W rejestrze nie ma żadnych informacji o wycofaniu, odwołaniu, nałożeniu grzywny na dzień wydania. W tak ustalonym stanie faktycznym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] września 2020 r. powołując się na art. 4 ust. 2, art. 12 ust. 1 pkt 4 i art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( t.j. Dz.U. 2020r., poz. 1268 ze zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przyjęło za podstawę rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Wskazało, że zgodnie z zapisem art. 11 ust. 2 Dyrektywy 2006/126/WE, przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. Zapis ten wprowadza wyjątek od ogólnej reguły właściwości prawa i organów miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy i pozostawia krajom członkowskim swobodę w doborze regulacji karnych i administracyjno-karnych stosowanych względem kierującego naruszającego przepisy, który legitymuje się uprawnieniami wydanymi przez inny kraj członkowski. Dalej organ stwierdził, że z treści artykułu 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 akapit drugi Dyrektywy 2006/126 wynika, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, na którego terytorium posiadacz wydanego w innym państwie członkowskim prawa jazdy przebywa tymczasowo, odmówiło uznania ważności tego prawa jazdy ze względu na noszące znamiona naruszenia prawa zachowanie posiadacza na tym terytorium po wystawieniu rzeczonego prawa jazdy, które to zachowanie zgodnie z prawem krajowym pierwszego państwa członkowskiego powoduje niezdolność do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym. Przyznana państwu członkowskiemu możliwość cofnięcia posiadaczowi prawa jazdy upoważnienia do kierowania na terytorium tego państwa stanowi niewątpliwie ograniczenie zasady wzajemnego uznawania praw jazdy, niemniej ograniczenie to, które pozwala zmniejszyć ryzyko występowania wypadków drogowych, pozwala zwiększyć bezpieczeństwo ruchu drogowego, co leży w interesie każdego obywatela. Prowadzi to do usprawiedliwionego wniosku, że państwo członkowskie, które odmawia uznania ważności prawa jazdy na podstawie art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126 w sprawie praw jazdy, jest właściwe do ustalenia warunków, które posiadacz prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie musi spełnić, by odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na jego terytorium. Mając na względzie powyższe Kolegium uznało, iż dopuszczalnym jest cofnięcie przez polski organ uprawnień wydanych przez inny kraj członkowski UE, a w celu odzyskania tych uprawnień kierujący musi spełnić warunki przewidziane w przepisach polskiego prawa. Dalej podniosło, że jak wynika z treści art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. W rozpatrywanej sprawie przywrócenie odwołującemu się uprawnień do kierowania pojazdami wymaga uzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje (art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami) oraz uzyskania zaświadczeń o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami (art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami). Wskutek niedostarczenia opisanych wyżej dokumentów organ I instancji prawidłowo odmówił odwołującemu się przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami. Skargę na powyższą decyzję złożył J.L., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności kwestii ważności jego prawa jazdy jakie otrzymał w Niemczech. Dalej stwierdziła, że art. 2 ust. 1 dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.Urz.UE, seria [...] nr [...]) oraz art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG jako zasadę wprowadzają obowiązek wzajemnego uznawania praw jazdy wydawanych przez państwa członkowskie. Obydwie dyrektywy wprowadzają również przepisy pozwalające na odmowę uznania ważności prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim takiej osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa (art. 8 ust. 4 dyrektywy nr 91/439/EWG, art. 11 ust. 1 dyrektywy nr 2006/126/WE). Dyrektywy te wprowadzają zakaz posiadania przez jedną osobę praw jazdy wydanych przez więcej niż jedno państwo członkowskie (art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 91/439/EWG, art. 7 ust. 5 lit. a dyrektywy nr 2006/126/WE). Więc na tej podstawie skarżący nie mógł przystąpić do egzaminu na prawo jazdy w Polsce. Podał, że na dzień orzekania przez organy, jak i wniesienia skargi nie miał żadnej informacji ze strony organów w Niemczech że jego niemieckie prawo jazdy jest nieważne ani w jakiś inny sposób ograniczone. Tym samym organy polskie winny przywrócić mu uprawnienia do kierowania pojazdami-prawo jazdy kategorii B. W złożonej odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy przywrócenia J.L. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy do czasu uzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami tej kategorii. Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych zostało przeprowadzone z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. i stanowiącego jej rozwinięcie obowiązku organów zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Prezydent Miasta cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w związku z orzeczeniem wobec niego przez Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia [...] lutego 2016 r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat, jako środka zapobiegawczego na podstawie art. 42 § 2 k.k. za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w załączonych do akt sprawy dokumentach – powołanej decyzji mającej charakter ostateczny i wskazanego prawomocnego wyroku. Strona powyższych faktów nie kwestionowała i nie wykazała, aby w drodze środków nadzwyczajnych orzeczenia te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Za bezsporne należy także uznać fakt, że skarżący posiada prawo jazdy wydane w Niemczech w 1999 roku, stwierdzające między innymi posiadanie przez niego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w oparciu o kategorię B, które zostało mu wydane w formie wymiany z polskiego prawa jazdy. Ta okoliczność została potwierdzono w piśmie przesłanym przez Federalny Urząd Transportu Samochodowego we [...], który nadto poinformował, że nie ma żadnych informacji o ich wycofaniu lub odwołaniu oraz w oświadczeniu złożonym przez stronę na rozprawie w dniu 30 czerwca 2021 r. Należy zatem uznać, że organy przed rozstrzygnięciem sprawy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, a zarzuty skarżącego dotyczące przeprowadzenia postępowania w tym zakresie z naruszeniem przepisów należy uznać za pozbawione uzasadnienia. Bezsporna w niniejszej sprawie jest również okoliczność, że składając wniosek w niniejszej sprawie o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, na żądanie organów skarżący nie przedłożył dokumentu potwierdzającego zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje (art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami) oraz zaświadczenia o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami (art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a w/w ustawy). Stwierdził, że nie jest obowiązany poddać się sprawdzającemu egzaminowi państwowemu oraz wskazanym badaniom psychologicznym. Zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Tym samym, w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w przedmiocie przywrócenia kierującemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, uprawniony organ obowiązany jest do ustalenia, czy ustały przyczyny, które stanowiły cofnięcie uprawnień oraz czy wnioskujący spełnił wszystkie przesłanki uzasadniające przywrócenie tych uprawnień. O ile w niniejszej sprawie upłynął okres trzech lat, na który to okres orzeczono wobec strony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, o tyle skarżący nie wykazał pozostałych dwóch przesłanek uzasadniających przywrócenie mu spornych uprawnień. Zgodnie bowiem z treścią art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji. Zatem w powyższym przypadku, który ma miejsce w niniejszej sprawie, prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajami wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje. Strona mimo wezwania ze strony organu takiego dokumentu nie przedłożyła, oświadczając jednocześnie, że ten wymóg jej nie dotyczy wobec posiadania prawa jazdy wydanego przez organ w Niemczech, który nie został mu cofnięty. Nadto, w stosunku do strony ma zastosowanie przesłanka określona w art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierowaniu pojazdami, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Nie ulega wątpliwości, że przytoczone regulacje nie pozostawiają uznaniu organów administracji kwestii skierowania osoby na badania psychologiczne wobec dopuszczenia się przez nią kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę kategorycznego stwierdzenia "podlega kierujący". Wobec zarzutów skarżącego należy również podkreślić, że stan zdrowia kierującego pojazdem jest bez znaczenia dla organu w kontekście zaistnienia przesłanek do skierowania kierowcy na badania psychologiczne. Istotne jest jedynie to, czy kierowca dopuścił się kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Rozpatrując wniosek skarżącego o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, organ w stanie faktycznym niniejszej sprawy był więc zobowiązany do nakazania stronie przedłożenia zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia zapisów dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, gdzie w art. 2 ust. 1 wprowadzono zasadę wzajemnego uznawania praw jazdy. Podobna zasada wynikała z art. 41 Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., gdzie jest mowa o wzajemnym uznawaniu każdego krajowego prawa jazdy. Z powyższych zapisów wynika, że dokumenty prawa jazdy wystawione w różnych państwach stwierdzają te same uprawnienia do kierowania pojazdami. Państwa winny je wzajemnie uznawać. Jednocześnie należy jednak zwrócić uwagę na zapis art. 11 ust. 2 Dyrektywy nr 2006/126/WE, zgodnie z którym przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczenia, zawieszenia, cofnięcia lub unieważnienia uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. Nadto w art. 11 ust. 4 powołanej dyrektywy postanowiono w sposób jednoznaczny, że państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Zarówno art. 2 i art. 11 ust. 4 należy rozumieć w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, na którego terytorium posiadacz wydanego w innym państwie członkowskim prawa jazdy przebywa tymczasowo, odmówiło uznania ważności tego prawa jazdy ze względu na noszące znamiona naruszenia prawa zachowanie posiadacza na tym terytorium, które to zachowanie zgodnie z prawem krajowym pierwszego państwa członkowskiego powoduje niezdolność kierowania pojazdami o napędzie silnikowym. Ograniczenie w tym zakresie zasady wzajemnego uznawania praw jazdy znajduje uzasadnienie w konieczności zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, co leży w interesie każdego obywatela, uczestnika ruchu drogowego. Mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w wyroku – skargę oddalono jako bezzasadną.