II SA/Go 828/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Lidii Górskiej - Wojtczak na postanowienie z dnia 15 stycznia 2008r. o odrzuceniu skargi [...] na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N., obejmującego teren przyległy do ul. [...] p o s t a n a w i a Odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., powołując się na przepis art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa, odrzucił skargę L. W. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...]., nr X/57/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N., obejmującego teren przyległy do ul. [...], ze względu na uchybienie przez wnoszącego skargę pełnomocnika zawodowego (radcę prawnego) obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej. Odpis postanowienia z dnia [...] został skutecznie doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej - . M.S. i dnia [...]. Pismem z dnia 15 lutego 2008r. L. W., reprezentowana przez ww. pełnomocnika, wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2008r. o odrzuceniu skargi. W złożonym zażaleniu zarzucono naruszenie przez Sąd przepisu art. 221 ppsa przez błędną jego subsumcję. W zażaleniu podniesiono przede wszystkim, iż ze względu na przyjęty między stroną skarżącą, a jej pełnomocnikiem sposób rozliczania obsługi prawnej, uiszczenia wpisu w niniejszej sprawie dokonywała osobiście L. W., nie będąca ani adwokatem, ani radcą prawnym. Z uwagi na ten fakt -w ocenie autora zażalenia - nie powinna więc mieć zastosowania norma z przepisu art. 221 ppsa, która "opiera się na założeniu, że profesjonalny pełnomocnik powinien wiedzieć, w jakiej wysokości w danej sprawie należy uiścić wpis stały". Wskazując na powyższe naruszenie, w zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż przed przedstawieniem akt sprawy oraz zażalenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, każdorazowo obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest dokonanie wstępnej kontroli zażalenia złożonego na postanowienie tego sądu, obejmującej również zbadanie jego dopuszczalności. Zgodnie z przepisem art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w pkt od 1 do 10 tego przepisu. Z kolei na mocy przepisu art. 198 ppsa zażalenie przysługuje także na niektóre zarządzenia przewodniczącego. Podkreślić więc trzeba, iż przedmiotem zażaleń są postanowienia i zarządzenia wydane w toku postępowania, z reguły o charakterze wpadkowym. Wyjątkowo zażalenie można wnieść od postanowienia kończącego postępowanie, wówczas, gdy ustawa wyraźnie tak stanowi (np. na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej). Jednakże zarówno przepisy art. 194, art. 198, jak i pozostałe przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają regulacji przewidujących możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na dyspozycję przepisu art. 173 § 1 ppsa statuującego skargę kasacyjną, stanowiącą zasadniczy środek odwoławczy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. A zatem za bezsporne przyjąć należy, że na postanowienie o odrzuceniu skargi, w tym także z powodu nienależytego opłacenia skargi przez wnoszącego skargę pełnomocnika profesjonalnego - jako na postanowienie kończące postępowanie w sprawie -przysługuje wyłącznie skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zauważyć dalej trzeba, że jedną z przyczyn niedopuszczalności zażalenia o charakterze przedmiotowym jest wniesienie zażalenia na orzeczenie, na które nie przysługuje ten środek odwoławczy. W piśmiennictwie prawniczym - powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (postanowienie z dnia 26 sierpnia 1998r., II CZ 71/98, OSNC 1998, nr 12, póz. 226) -podaje się, iż także wniesienie przez stronę działającą przez zawodowego pełnomocnika zażalenia w miejsce skargi kasacyjnej nie może być uznane za mylne oznaczenie środka zaskarżenia, ponieważ nadanie przez adwokata (radcę prawnego, rzecznika patentowego, doradcę podatkowego), od którego oczekiwany jest profesjonalizm i kompetencje, dokonywanej przezeń czynności formy zażalenia zamiast 3 kasacji nie jest mylnym oznaczeniem środka odwoławczego, lecz dokonaniem zupełnie innego aktu procesowego. W konsekwencji zażalenie takie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze l_exis Nexis, Warszawa 2006, s. 393). Dodatkowo podkreślić trzeba, iż brak jest na gruncie niniejszej sprawy jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że rozpoznawane zażalenie - choć sporządzone i wniesione przez adwokata - jest w rzeczywistości skargą kasacyjną wadliwie nazwaną "zażaleniem". Powyższemu zaprzecza nie tylko oznaczenie rodzaju pisma, lecz także niezachowanie pozostałych nieodzownych wymogów formalnych i elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, określonych w przepisie art. 176 ppsa. O przekonaniu wnoszącego zażalenie pełnomocnika o konieczności złożenia właśnie takiego środka odwoławczego przemawia również okoliczność niedopełnienia przez pełnomocnika obowiązku uiszczenia należnego wpisu sądowego, nałożonego przez ustawodawcę w przepisie art. 219 ppsa. Należy bowiem zauważyć, iż wraz z wniesieniem ww. pisma pełnomocnik uiścił zgodnie z tytułem wpłaty "wpis od zażalenia" w wysokości 100 zł, zaś prawidłowa wysokość wpisu od skargi kasacyjnej wynosi - zgodnie z dyspozycją § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, póz. 2193 ze zm.) -połowę wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosił 300 zł (§ 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia). Reasumując, przeprowadzone wstępne badanie wniesionego zażalenia, prowadzić musiało do uznania nieprawidłowości dokonanej czynności procesowej, a w konsekwencji do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270), postanowiono jak w sentencji.