II SA/Go 832/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień p o s t a n a w i a : ustanowić radcę prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 4 listopada 2009 r. odrzucił skargę D.B. na pismo Samorządowego kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień. Odpis postanowienia z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 20 listopada 2009 r. 7 grudnia 2009 r. do sądu wpłynął (przekazany przez organ) wniosek D.B. o przyznanie prawa pomocy. 4 stycznia 2010 r. wpłynął do sądu (przekazany przez organ) wniosek D.B. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż jedynym źródłem utrzymania stanowi dochód w wysokości 477 zł. D.B. oświadczyła, że nie posiada majątku ani oszczędności. Wniosek jest uzasadniony. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze zwrócono uwagę, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). W świetle faktów znanych z urzędu oraz wynikających z formularza PPF należy uznać, że D.B. znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Wnioskodawczyni od wielu lat korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, jest osobą bezrobotną (bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych), nie posiada majątku ani oszczędności. Dochód skarżącej z tytułu zasiłku stałego i pielęgnacyjnego wynosi 477 zł. Uzasadniony jest zatem wniosek, że D.B. wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.