II SA/Go 836/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G.J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności obszarowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej G.J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. W dniu 23 kwietnia 2012 r. G.J. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności na rok 2012. Wnioskodawczyni zadeklarowała, położone na działce ewidencyjnej nr [...], działki rolne oznaczone symbolem A, B, C/C1/C2, D o powierzchni 2,45 ha, jako uprawnione do uzyskania jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) - 1,75 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych - 0,60 ha oraz do specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych (ST)- 1,75 ha. Na załączonych do wniosku załącznikach graficznych skarżąca oznaczyła działki rolne zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności na rok 2012 . W dniu [...] lutego 2013r. Regionalne Biuro Kontroli na Miejscu przeprowadziło w gospodarstwie skarżącej kontrolę na miejscu, w wyniku której sporządzony został Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...]. Raport ten przesłany został wnioskodawczyni listem poleconym w dniu 26 lutego 2013 r. W związku z dokonanymi korektami kopia raportu ponownie została przesłana G.J. w dniu 15 kwietnia 2013 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania wnioskodawczyni płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego tj. jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż weryfikacja powierzchni zgłoszonych we wniosku o płatności następuje na podstawie wszelkich metod zmierzających do poprawnej analizy danych w ramach tzw. kontroli administracyjnej. Wskazana wyżej kontrola odbywa się w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS, której podstawę stanowi przepis art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie treścią art. 20 ust. 1 lit. a,b,c Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. WE L 316 z 02.12.2009 r., str. 65) Jako podstawę odmowy przyznania wnioskowanych płatności wskazał stwierdzone, w wyniku kontroli na miejscu z dnia [...] lutego 2013r., różnice pomiędzy obszarem działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a ustalonym (tj. kwalifikującym się do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na podstawie obowiązującego prawa ). Organ ustalił , iż na działce rolnej A o zadeklarowanej powierzchni 0,10 ha kontrolujący stwierdzili powierzchnię większą 0,13 ha ( zastosowano w stosunku do tej działki kody DR13- i DR 52 ), na działce rolnej B stwierdzono powierzchnię mniejszą 0,11 ha niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku 0,40 ha ( kod DR 13 +, Dr 52 ), na działkach rolnych C/C1/C2 ( powierzchnia deklarowana 1,75 ha ) stwierdzono powierzchnię 1,54 ha ( kod DR 13+, Dr 23 ). W odniesieniu do działki rolnej D o deklarowanej powierzchni 0,20 ha inspektorzy nie stwierdzili różnicy w odniesieni do powierzchni ustalonej . Mając na uwadze, iż łączna różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności JPO (2,45 ha) a stwierdzoną powierzchnią (1,98 ha) na której faktycznie prowadzona jest działalność rolnicza wyniosła 0,47 ha Kierownik BP ARMiR stwierdził iż przedeklarowanie powierzchni stanowi 23,74 % ( 2,45 ha – 1,98 ha = 0,47 ha ; 0,47 ha : 1,98 ha x 100 % = 23,74 % ). Powołując się na przepis art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 wskazał, iż w sytuacji gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną do JPO, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru nie przyznaje się pomocy w danym roku. Konsekwencją nieprzysługiwania JPO jest też brak prawa do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz specjalnej płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, które zgodnie z przepisem art. 7 ust. 2 pkt 2 i 3, ust. 2b pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz.1164) przysługują rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej. W odwołaniu od tej decyzji G.J. zarzucała, iż odmowa przyznania jej wnioskowanych płatności jest bezzasadna. Podnosiła, iż w roku 2012 użytkowała wskazane działki rolne zgodnie z deklaracją zawartą we wniosku i na wskazanym w nim areale. Stwierdzone w toku kontroli różnice w są wynikiem zmiany struktury zasiewów w 2013 w stosunku do realizowanych w 2012 r. Wyjaśniała, iż w wyniku sprzyjającej aury na początku 2013 r. zostały przeprowadzone prace polowe po kątem upraw planowanych w tym roku. W takiej sytuacji wyniki przeprowadzonej w dniu "[...] lutego 2013 r." kontroli i to pod jej nieobecność (wobec czego nie mogła udzielić wyjaśnień) nie obrazują rzeczywistego stanu rolniczego użytkowania gruntów w roku 2012 za który ubiegała się o płatności. Wywodziła, iż we wskazanym roku stan zasiewów i areału użytkowanych gruntów rolnych był zgodny z wnioskiem. Trwały użytek zielony utrzymuje dla konia, a pozostałe grunty są obsiewane roślinami miododajnymi ( strączkowymi) w związku z utrzymywaną pasieką, co pozostaje zgodne z wnioskiem o płatności. W dalszej części odwołania wyjaśniała, iż każdego roku zmienia zarówno obszar jak i rodzaj zasiewów w ramach działek rolnych objętych wnioskiem w celu utrzymywaniem ich w dobrej kulturze i ze względu na VI klasę trudnych w uprawie gleb. Część trwałych użytków zielonych zgodnie ze sztuką rolną została stalerzowana i od nowa obsiana mieszanką traw łąkowych oraz koniczyną białą. Zarzucała, że zdjęcia satelitarne, które otrzymuje co rok pochodzą sprzed kilku lat i nie można opierać się na nich ponieważ wykonane są wiele lat wcześniej i nie mogą odzwierciedlać stanu faktycznego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1, art. 10, art. 107, ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2013, poz. 267) w zw. art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z 2008r. ze zm.), art. 3, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 2b. art. 30 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2012 r., poz. 1164), art. 26, art. 27, art. 31, art. 32, art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. WE L 316 z 02.12.2009r., str. 65) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przywołując treść regulacji prawnych powołanych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia podzielił stanowisko organu I instancji, iż skarżąca nie spełniła warunków do uzyskania wnioskowanych płatności. Stwierdził, iż w wyniki kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni – które to kontrole co do zasady zgodnie z powołanymi przepisami mają charakter niezapowiedziany - przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2013r. wskazują, iż powierzchnie działek rolnych zadeklarowanych przez wnioskodawczynię we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2012 różnią się od stwierdzonego stanu faktycznego ( z wyjątkiem działki D ) co prawidłowo ustalił organ I instancji. Prawidłowym też pozostawało ustalenie wielkości przedeklarowanej łącznie powierzchni (23,74 %) w odniesieniu do powierzchni potwierdzonej w wyniku kontroli. Podkreślił, iż zawierający wskazane ustalenia Raport i jego korekta zostały przesyłkami poleconymi doręczone wnioskodawczyni i nie zostały przez nią zakwestionowane w ciągu 14 dni zgodnie z ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W takiej sytuacji zaistniały podstawy do zastosowania przepisu art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 stanowiącego, że jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcje 2 i 5Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy , jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Organ podkreślił, iż kontrola administracyjna, kontrola na miejscu ma na celu stwierdzić, czy zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności powierzchnie odzwierciedlają stan faktyczny. Przeprowadza się je aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc zgodnie z art. 26 Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009. Płatności przyznawane są do powierzchni działek rolnych na których prowadzona jest działalność rolnicza (art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). Powierzchnia działki rolnej jest to powierzchnia, na której w sposób faktyczny prowadzona jest działalność rolnicza. Rzeczywistą powierzchnię deklarowanej działki rolnej na której jest prowadzona działalność rolnicza można określić na podstawie m.in. kontroli terenowej, w wyniku której stwierdzony zostanie stan faktyczny w gospodarstwie, co zostało dokonane w niniejszej sprawie. Dla organu wiążące pozostają dane powierzchni działek rolnych, uzyskane w wyniku kontroli terenowej. Zgodnie z art. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 73/2009 przez działalność rolniczą rozumie się produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska zgodnie z art. 6. Grunty kwalifikujące się do płatności, weryfikuje się na podstawie wszelkich danych związanych z działkami rolnymi, które zadeklarowane zostały we wniosku strony o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych danych jest przeprowadzanie kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu, obejmujące weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności. Zgodnie z art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 system identyfikacji działek rolnych jest ustanowiony na podstawie map lub dokumentów ewidencyjnych gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Powierzchnia działek rolnych jest ustalana na podstawie wszelkich odpowiednich metod wyznaczonych przez właściwy organ. Kontrola i wykonane w jej trakcie za pomocą różnych metod pomiary są rozstrzygającym sposobem ustalenia, jakie są faktyczne dane dotyczące podanych we wniosku działek rolnych. Nie są mierzone działki ewidencyjne, lecz działki rolne, bowiem to do tych terenów przysługują płatności obszarowe. Nie można przy tym pojęcia działki rolnej utożsamiać z pojęciem działki ewidencyjnej. Działki rolne mogą być zlokalizowane tylko na niektórych użytkach rolnych, co oznacza, że nie są to tożsame pojęcia. Tym samym nie można pojęcia działki ewidencyjnej, bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego, traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. O obszarze działek rolnych deklarowanych do płatności decydują rolnicy, a weryfikuje go organ za pomocą, m.in. zdjęć lotniczych, map cyfrowych, oświadczeń rolników oraz pomiarów przeprowadzanych w gospodarstwach rolników. Tym samym raport z kontroli ma decydujące znaczenie w zakresie danych dotyczących powierzchni działek rolnych i tego co zostanie stwierdzone podczas kontroli na miejscu. Wskazanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo nie oznacza automatycznie, że wniosek został poprawnie złożony, a zawarte w nim dane zgodne są z danymi faktycznymi dotyczącymi działek rolnych. Inspektorzy terenowi przeprowadzając kontrolę dokonują pomiarów w granicach działki ewidencyjnej tym samym identyfikując powierzchnie działki rolnej. W rozpoznawanej sprawie działki zostały pomierzone zgodnie z powyżej wskazanymi zasadami ( vide: szkic działek nr [...] stanowiący załącznik do protokołu nr [...], a ich stan zobrazowany w formie zdjęć o nr 1-19. Dokonując analizy wykonanych przez inspektorów terenowych podczas kontroli na miejscu pomiarów i zdjęć organ odwoławczy stwierdził, iż pomiar powierzchni przeprowadzony został w oparciu o wskazania strony naniesione na załączniku graficznym złożonym wraz z wnioskiem. Na zdjęciach wykonanych w dniu [...] lutego 2013r. widać wyraźnie dlaczego przedmiotowe powierzchnie nie zostały zakwalifikowane do płatności. Na działce rolnej B (oznaczonej w załączniku jako trawa z koniczyną) oraz na części działki rolnej C/C1/C2 (usytuowanej pomiędzy działką rolną B, budynkiem, a działka rolną D) przedmiotowe zdjęcia obrazują teren na którym nie jest prowadzona działalność rolnicza (fot. nr 9-13, nr 15-19). Teren ten, zdaniem organu, ma charakter rekreacyjny. Znajdują się na nim bowiem drzewka ozdobne takie jak świerk, cyprys, tuje, iglaki, modrzew oraz maszt z flagą, drzewa oraz skład materiałów budowlanych i maszyny rolnicze. Obsada przedmiotowych drzewek wyniosła ponad 50 sztuk/ha, co stanowi przeszkodę do uznania tego terenu za użytkowany rolniczo ze względu na treść przepisu § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 roku w sprawie minimalnych norm (Dz. U z 2010 r. Nr 39, poz. 211 ze zm.). Analizując zdjęcie nr 15 organ II instancji uznał, iż teren na nim uwidoczniony stanowi plac manewrowy dla aut z dojazdem do garaży. W przypadku drugiej części działki rolnej B (usytuowanej pomiędzy działkami rolnymi A i C) za podlegające wyłączeniu z powierzchni kwalifikowanej do płatności uznane zostało, zgodnie oczko wodne ( fot. nr 14) o powierzchni 0,02 ha a zatem przekraczającej 100 m2, a to ze względu na treść przepisu § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. Wymienione tereny nie mogły zostać zakwalifikowane do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego bowiem nie jest na nich prowadzona działalność rolnicza (art. 2 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009) jak również nie spełniają warunków określonych § 4 pkt 2 i § 5 pkt rozporządzenia MRiRW. Organ wskazał, iż powierzchnia pomierzonych łącznie działek rolnych D oraz części działek C/C1/C2 w oparciu o wskazania strony na załączniku graficznym działki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. wyniosła 1,74 ha (vide: załączniki w aktach). Wskazał, iż część kompleksu działek C i D ( tj. powierzchnia przylegająca do odrębnej działki nr [...]) nie została zakwalifikowana do płatności albowiem, jak przedstawia zdjęcie nr 4, przedmiotowy kompleks działek ogranicza ogrodzenie ciągnące się do drzew brzozy. Natomiast w przypadku działki rolnej A pomiarów dokonano zgodnie z definicją działki rolnej, która oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie konkretnego użytkowania i obejmuje ona sad o powierzchni 0,13 ha, co obrazują zdjęcia nr 6-8. Dyrektor OR podkreślił, iż wykonane w trakcie kontroli na miejscu zdjęcia oraz pomiary dokonane zostały w oparciu o dane wskazane przez stronę we wniosku jak również zaznaczone na załącznikach graficznych składanych wraz z wnioskiem. Reasumując organ II instancji uznał, iż wyłączone powierzchnie (za wyjątkiem przypadku działki rolnej A) tj. te na których występują drzewka ozdobne i drzewa oraz maszt z flagą, skład materiałów budowlanych, maszyny rolnicze, oczko wodne o powierzchni 200 m2 oraz ogrodzenie nie spełniają warunków określonych dla gruntów rolnych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 roku w sprawie minimalnych norm, a tym samym nie spełniają warunków określonych w art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego tj. prowadzenia na nich działalności rolniczej oraz wymogu utrzymywania ich zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. W związku z ustaleniem, w oparciu o wyniki z kontroli na miejscu, iż część gruntów zadeklarowanych przez stronę we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie spełnia warunków umożliwiających przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO), w wyniku kompensacji powierzchni działek rolnych z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni ( 2,45 ha) powierzchnia spełniająca warunki kwalifikowalności ustalona została na poziomie 1,98 ha. Tym samym różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a ustaloną wynosząca 0,47 ha, stanowi 23,74% przedeklarowania , skutkując odmową przyznania JPO. Z kolei odmowa przyznania jednolitej płatności obszarowej, jak słusznie uznał organ I instancji, pociąga za sobą konsekwencje w postaci odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz specjalnej płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych z na regulację art. 7 ust. 2 pkt 2 i 3, ust. 2b pkt 1 ustawy o płatnościach. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, iż zakwestionowana w wyniku kontroli na miejscu powierzchnia, to tereny wyłączone z prowadzenia działalności rolniczej (teren rekreacyjny obsadzony roślinami ozdobnymi, oczko wodne o powierzchni większej niż 100 m2 oraz plac manewrowy). Natomiast powierzchnie zakwalifikowane do płatności, to grunty orne, trwałe użytki zielone oraz sady. Zatem termin kontroli na miejscu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, albowiem stwierdzone nieprawidłowości nie dotyczą kwestii przestrzegania norm dobrej kultury rolnej na zadeklarowanym obszarze, a jedynie wielkości zadeklarowanej do płatności powierzchni użytkowanej rolniczo. Organ stwierdził, iż nie kwestionuje prowadzenia przez stronę działalności rolniczej na zadeklarowanych działkach jak również faktu, że w 2013r. zmieniona została struktura zasiewów na zadeklarowanych działkach, gdyż w wyniku kontroli zakwestionowany został jedynie obszar na którym strona faktycznie nie prowadzi działalności rolniczej ( teren rekreacyjny, oczko wodne o powierzchni większej niż 100 m2, plac manewrowy, teren oddzielony płotem). W skardze G.J. podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo zarzuciła, iż nie było możliwe stwierdzenie w trakcie kontroli przeprowadzonej w lutym 2013 r. rolniczego użytkowania gruntów np. utrzymywania na nich trwałych użytków zielonych, a to ze względu na zalegającą pokrywę śnieżną. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W szczególności podkreślał, iż dokonane ustalenia faktyczne oparte zostały w niniejszej sprawie na dowodzie jaki stanowi ortofotomapa. Posłużenie się tym dowodem pozostawało uzasadnione bowiem kwestią kluczową pozostawało ustalenie powierzchni działek zadeklarowanych do płatności we wniosku a kwalifikujących się do ich przyznania. Wywodził, iż w decyzjach szczegółowo wyjaśniono skarżącej czym jest ortofotomapa oraz procedurę jej powstawania. W decyzji przedstawiony został również sposób obliczania powierzchni na podstawie ortofotomapy, oparty na zliczaniu powierzchni pikseli znajdujących się wewnątrz powierzchni zaznaczonej na ekranie komputera przez program komputerowy. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. skarżąca podtrzymując zarzuty skargi, dodatkowo podniosła, iż nie jest prawdą by na gruntach rolnych zgłoszonych do płatności miała skład budowlany czy przechowywała maszyny rolnicze, bowiem to co jest widoczne na zdjęciu, to czasowo złożona kostka brukowa zużyta następnie do naprawy chodnika oraz zepsuty pług, który znajdował się tam w oczekiwaniu na część zamienną. Teren uznany za plac manewrowy był w 2012 r. użytkowany rolniczo. A jego obecna postać jest wynikiem wykonania oczka wodnego w celu osuszenia terenu. Teren uznany za rekreacyjny nie spełnia tej funkcji, bo jest na nim utrzymywana trawa z koniczyną, a ilość drzew uległa zmianie z uwagi na nowe nasadzenia. O użytkowaniu rolniczym gruntów zgłoszonych do płatności świadczy też fakt utrzymywania na nich pasieki. Wywodziła, iż o wadliwości decyzji odmownej przesądza to, że na te same grunty rolne na działce ewid. nr [...], zgłoszone we wniosku o płatność na 2012 r. otrzymała decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] płatności z tytułu ONW. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu mimo, iż nie wszystkie jej zarzuty pozostawały uzasadnione. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów ( np. decyzji administracyjnych ) z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja administracyjna może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszone zostały przez organ przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej ppsa). W myśl art. 134 ppsa, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Zważywszy na treść kontrolowanej decyzji, odmawiającej skarżącej prawa do wnioskowanych płatności bezpośrednich, jak i mając na uwadze stanowisko skarżącej wyrażane w odwołaniu oraz skardze, spór w sprawie ogniskował się wokół kwestii jaka była rzeczywista powierzchnia użytkowanych przez nią rolniczo gruntów na, zgłoszonych we wniosku z dnia [...] kwietnia 2012 r., działkach rolnych nr A, B, C/C1/C2 oraz D, czy i w jakim zakresie część tych gruntów podlegała wyłączeniu ze względu na fakt, iż nie była prowadzona na nich działalność rolnicza w rozumieniu właściwych przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. W konsekwencji więc spór dotyczył prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w zakresie powierzchni gruntów kwalifikujących się do otrzymania wnioskowanych przez G.J. płatności bezpośrednich. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach przysługujących mu kompetencji Sąd uznał, że wydanie tego aktu nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa tj. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Ocenę legalności zaskarżonej decyzji poprzedzić należy wskazaniem, iż jej podstawy prawne stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz.1164 ), powoływanej jako: ustawa o płatnościach, określające m.in. zasady i tryb przyznawania rolnikom jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych (art. 1 pkt 2 lit. a i art. 7 ust. 1 i ust. 2). Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ) chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Wskazania wymaga również, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, w postępowaniu w sprawach dotyczących m.in. płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się (pkt 4). Jak zaś wynika z art. 3 ust. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stosownie do powyższego, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia [...] kwietnia 2012 r. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO ), uzupełniającej płatności obszarowej ( UPO ) oraz pozostałych wskazanych we wniosku na rok 2012, powinno być dokonane z zastosowaniem przepisów Kpa przy uwzględnieniu zmian, które wynikają z przywołanych art. 3 ust. 2 i ust. 3 ustawy o płatnościach. Postępowanie dowodowe prowadzone na potrzeby płatności przyznawanych na podstawie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( także przez organ odwoławczy), mające postać uproszczoną tj. ograniczoną w stosunku do reguł ogólnych Kpa, a sprowadzające się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (z uwagi na treść ww. art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach), powinno zatem prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą oraz wyczerpującego rozpatrzenia w tym celu całego pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny na podstawie przepisów prawa materialnego. Dopiero po tak przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, organ administracyjny winien wydać decyzję i w jej uzasadnieniu dać wyraz dokonanej ocenie zebranych w sprawie dowodów, stosownie do wymogów stawianych przez art. 107 § 3 Kpa. W uzasadnieniu decyzji powinno więc znaleźć się pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia, tak aby strona postępowania była zapoznana i przekonana co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego oraz co do zasadności podjętego nią rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu II instancji nie realizuje w dostateczny sposób wskazanych wymogów w odniesieniu do tego aspektu sprawy, który pozostaje sporny między sporami. Utrzymuje przy tym w mocy istotnie wadliwą decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARMiR. Zauważyć należy, iż postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego jest postępowaniem dwuinstancyjnym ( art. 15 Kpa ). Oznacza to obowiązek organów rozpoznających sprawę w toku instancji dwukrotnego merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Chodzi przy tym nie o jakiekolwiek rozstrzygnięcie, ale podjęte po wszechstronnej i wyczerpującej analizie materiału dowodowego, zakończone decyzją której uzasadnienie spełnia wymogi z art. 107 § 3 Kpa w związku z przepisami art. 7, 8 i 11 Kpa. W okolicznościach sprawy nie sposób uznać by wskazane standardy realizowała decyzja organu I instancji która, mimo swej obszerności, sprowadza się w istocie jedynie do przytoczenia treści przepisów prawa mających, zdaniem organu, zastosowanie w sprawie, przeniesienia z protokołu danych o powierzchni działek rolnych wskazanych w Raporcie z czynności kontrolnych oraz wskazania sposobu wyliczenia odsetka przedeklarowanej powierzchni. W żaden sposób nie odnosi się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentacji fotograficznej wykonanej w dniu kontroli gospodarstwa skarżącej, nie wskazuje sposobu ustalenia użytkowanej rolniczo – zdaniem organu - powierzchni poszczególnych działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, a w rezultacie nie precyzuje przyczyny wyłączenia, jako nieużytkowanych rolniczo, gruntów o powierzchni 0,47 ha, co stanowiło 23, 74 % powierzchni uznanej, i co w konsekwencji stało się przyczyną odmowy przyznania płatności. Trud usunięcia wad postępowania i decyzji organu I instancji podjął organ odwoławczy, analizując materiał fotograficzny uzyskany w wyniku kontroli w terenie w ramach oceny rolniczego użytkowania gruntów, jednakże jego działania ani nie sanowały wadliwości postępowania organu I instancji, a nie doprowadziły do poczynienia niebudzących wątpliwości ustaleń co do rzeczywistej powierzchni gruntów użytkowanych rolniczo przez skarżącą w 2012 r. Fakt niepoddania przez organ I instancji ocenie istniejącego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego najistotniejszej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i dokonanie tej oceny jedynie przez organ odwoławczy skutkuje, zdaniem Sądu, naruszeniem zasady dwuinstancyjności (art. 145 Kpa). Niezrealizowane zostało bowiem, w wyniku wskazanego uchybienia - prawo strony do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy. Za bezpodstawne uznać natomiast należało zarzuty skarżącej, iż kontrola gospodarstwa rolnego odbyła się bez jej udziału, wobec czego nie mogła złożyć wyjaśnień co do rolniczego użytkowania gruntów. W kwestii możliwości przeprowadzenia kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni bez powiadamiania i udziału rolnika, stanowisko organu odwoławczego, poparte przytoczeniem i analizą właściwych przepisów, jest prawidłowe i Sąd w pełni je podziela. Zgodzić się natomiast należy ze skarżącą, co do zasady, iż kontrola terenowa tj. kontrola gospodarstwa w zakresie rolniczego użytkowania powierzchni zgłoszonych do płatności, powinna być przeprowadzona w roku za który złożony został wniosek. Pogląd taki wyprowadzić należy z regulacji przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a, zgodnie z którymi jednolita płatność obszarowa przysługuje rolnikowi jeżeli wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności ( pkt 2 ) oraz jeżeli rolnik przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, którym złożony został wniosek o płatność ( pkt 2a ). Tym samym – zasadniczo- jedynie kontrola gospodarstwa przeprowadzona w okresie, w którym na rolniku ciąży obowiązek rolniczego użytkowania gruntów zgodnie z normami pozwala na ustalenie rzeczywistej powierzchni użytkowanej rolniczo. Zdaniem Sądu jednakże, możliwe jest przeprowadzenie kontroli terenowej także w okresie późniejszym, jednakże takim by jej wyniki mogły być miarodajne dla możliwości oceny stanu rolniczego wykorzystania gruntów rolnych w roku na który został złożony wniosek. Nadto odstąpienie od zasady dokonywania kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni w roku na który złożono wniosek, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które ujawnione być powinny w uzasadnieniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie wywodów w tej kwestii nie zawiera decyzja Dyrektora OR ARMiR. Odnosząc się natomiast do wywodów organu odwoławczego w zakresie dotyczącym przyczyn uznania, iż zakwestionowana powierzchnia 0,47 ha stanowi grunty, które- mimo deklaracji skarżącej- nie pozostawały w rolniczym użytkowaniu wskazać należy, iż analizowany materiał zdjęciowy może budzić istotne wątpliwości czy, mimo dokonania kontroli, w dniu [...] lutego 2013 r. teren mógł być faktycznie użytkowany rolniczo w 2012 r. Przykładowo wskazać tu należy na zdjęcie nr 15, obrazujące działkę rolną B. Mimo tego zaprezentowana w decyzji II instancji ocena dowodów i oparte o jej wyniki, uzasadnienie przyczyn wyłączenia z gruntów użytkowanych rolniczo 0,47 ha nie może być uznane za prawidłowe. Wskazać bowiem należy, iż w aktach brak jest dowodów ( protokół przeliczenia drzew, protokół pomiaru oczka wodnego ) dla przyjęcia, iż faktycznie liczba drzew na zakwestionowanym terenie przekracza 50 sztuk/ha, a oczko wodne ma powierzchnię 200 m2 , także i ze względu na istniejące ogrodzenie, co powoduje iż nie są spełnione warunki określone dla gruntów rolnych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm, a tym samym i warunki określone w art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego tj. prowadzenie na nich działalności rolniczej oraz wymogu utrzymywania ich zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazać należy, iż fakt składowania na gruncie o powierzchni nie większej niż kilka-kilkanaście m2 , niewielkiej ilości kostki brukowej ( co obrazuje zdjęcia nr 17 B ) nie uprawniało organu do stwierdzenia, iż na terenie działki B znajduje się skład materiałów budowlanych. Natomiast całkowicie bezzasadny pozostawał zarzut skarżącej, iż wyniki kontroli przeprowadzonej [...] lutego 2013 r. nie mogą być miarodajne dla oceny rolniczego wykorzystania zadeklarowanych gruntów ze względu na zalegającą w dniu kontroli pokrywę śnieżną. Już pierwszy rzut oka na zgromadzoną dokumentację fotograficzną pozwala na stwierdzenie iż podniesiony zarzut pozostawał całkowicie chybiony. Na żadnym ze zdjęć nie jest bowiem widoczna pokrywa śnieżna. Jednakże najistotniejszą rzeczą, która spowodowała uznanie, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie mogą ostać się w obrocie jest niewyjaśniona kwestia związana z pomiarem działek zadeklarowanych przez skarżącą jak użytkowanych rolniczo i treści Raportu z czynności kontrolnych. Na wstępie jednak zaznaczyć należy, iż fakt że skarżąca nie zakwestionowała w drodze zastrzeżeń treści Raportu w wersji podstawowej jak i po weryfikacji, nie oznacza iż organ wydający decyzje nie był zobowiązany do oceny jego miarodajności jako dokumentu wskazującego na rzeczywistą powierzchnię użytkowanych rolniczo działek. Obligowała do tego organy zasada praworządności. Dostrzec przy tym należy, iż w okolicznościach sprawy kwestia ewentualnego, nawet niewielkiego, błędu w pomiarze powierzchni działek rolnych, których zadeklarowaną przez skarżącą powierzchnię organy zakwestionowały, ma istotne znaczenie. Wynik pomiaru powierzchni działek rolnych przyjęty przez organy za prawidłowy ( 1,98 ha ) w stosunku do zadeklarowanej we wniosku powierzchni tych działek (2,45 ha ) daje różnicę wynoszącą 0,49 ha. Tym samym procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną w wyniku kontroli wynosi 23,74%. Stosownie zaś do przepisu do przepisu art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 pomniejszenie kwoty płatności następuje o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę w sytuacji gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną w wyniku kontroli przekracza 3 % lub dwa ha. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. W sprawie zatem o zastosowaniu sankcji w postaci odmowy przyznania płatności zadecydowała różnica rzędu 3,74 %. Z uzasadnienia decyzji nie wynika przy tym czy i jaki błąd pomiaru został uwzględniony. Zważyć tymczasem należy, iż w części XI Raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, wskazane zostały wyniki przeprowadzonych pomiarów zadeklarowanych działek rolnych. Z przedstawionej tam tabeli wynika, że przy pomiarze powierzchni wykorzystywanych rolniczo działek rolnych A i B inspektorzy Biura Terenowego ARMiR posłużyli się techniką pomiaru w postaci systemu nawigacji satelitarnej GPS ( ze wskazaniem użytego odbiornika model GETAC z CHC). W poszczególnych rubrykach wskazana została powierzchnia zmierzona, obwód działek ( m) , szerokość strefy buforowej ( 0,75 m) oraz tolerancja pomiaru ( 0,01 ha) oraz powierzchnia stwierdzona ( ha ) ze wskazaniem, iż działek tych dotyczyły fotografie 6-8 i 9-19. Natomiast pomiaru pozostałych zadeklarowanych działek rolnych dokonano metodą "inną" bez jej określenia. W rubrykach dotyczących powierzchni zmierzonej, obwodu, przyjętej szerokości strefy buforowej i tolerancji pomiaru brak jest danych. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji szeroko wyjaśnił, na czym polega kontrola administracyjna wniosku o przyznanie płatności, jak również jakie znaczenie mają dane wynikające z ortofotomapy i rolę jaką odgrywają przy weryfikacji wniosku o płatność oraz ustaleniu prawidłowej wielkości powierzchni działek zadeklarowanych do przyznania płatności. Ortofotomapa wykorzystywana jest przy dokonywaniu pomiarów powierzchni działek rolnych metodą fotodetekcji o jakiej mowa w art. 35 rozporządzenia nr 1122/2009 (zwaną przez organy metodą FOTO). Poza wskazanym Raportem i mało czytelnym szkicem, w aktach administracyjnych sprawy, w oparciu o które orzeka sąd ( art. 133 § 1 ppsa ), brak jest jakichkolwiek innych dokumentów dotyczących weryfikacji zadeklarowanej przez skarżącą powierzchni działek rolnych. Zatem wbrew twierdzeniom odpowiedzi na skargę i treści decyzji, brak jest dowodów na dokonanie przez organy weryfikacji użytkowanej rolniczo powierzchni przy zastosowaniu takiego narzędzia jakim jest ortofotomapa i jej analiza komputerowa. Nadto wskazać należy na regulację przepisu art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 1122/2009, zgodnie z którą "powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha". Do zagadnienia przyjętej tolerancji pomiaru i strefy buforowej, jak też regulacji przepisu art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 1122/2009 stanowiącej o odmiennej ( 1,5 m ) niż zastosowana ( 0,75 m ) przy pomiarze działek rolnych A i B organ odwoławczy uzasadnieniu decyzji nie odniósł się w żadnym stopniu. Oznacza to, iż kluczowa dla sprawy kwestia pomiaru działek rolnych użytkowanych rolniczo przez skarżącą w roku 2012 nie została wyjaśniona w stopniu uprawniającym organ do orzekania. Stanowi to o wadliwości kontrolowanego rozstrzygnięcia, gdyż nie przystaje do reguł ogólnych postępowania administracyjnego obejmujących obowiązek wyjaśniania przesłanek zasadności rozstrzygnięcia oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i podnoszenia ich świadomości i kultury prawnej oraz narusza przepisy art. 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa ). Organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób nienasuwający wątpliwości wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy tym dodać, iż obowiązek wyjaśnienia zaniechanych kwestii ciążył na organach z urzędu i pozostawał bez związku z modyfikacjami w zakresie reguł prowadzenia postępowania dowodowego i rozkładu ciężaru dowodu, wprowadzonymi przez przepis art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach. Jako wadę decyzji organu odwoławczego wskazać należy dodatkowo to, iż wydana ona została ( podpisana ) przez zastępcę Dyrektora OR ARMIR przy czym z treści decyzji nie wynika by działał on z upoważnienia organu jakim pozostaje dyrektor oddziału regionalnego ARMiR ( art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o płatnościach ). Końcowo wskazać jeszcze należy, iż wbrew poglądowi skarżącej nie można mówić, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z tego względu, iż organy popadły w sprzeczność wydając w stosunku do tych samych działek rolnych na ten sam rok decyzję odmowną w zakresie dopłat bezpośrednich i pozytywną w zakresie dopłat ONW. Mieć bowiem trzeba na uwadze, że - jak wskazała skarżąca - decyzja w sprawie płatności ONW wydana została w dniu [...] października 2012 r. Natomiast jak wynika z treści decyzji organu odwoławczego, gospodarstwo skarżącej wytypowane zostało do przeprowadzenia w nim kontroli już po wydaniu decyzji dotyczącej płatności ONW czyli w dniu [...] października 2012 r., a kontrola , której wyniki stały się podstawą decyzji w sprawie dopłat w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, miała miejsce dopiero w lutym 2013 r. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 135 ppsa Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na podstawie art. 152 orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W oparciu o art. 200 i 205 § 1 ppsa zasądzono od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmujących uiszczony wpis od skargi. Prowadząc ponowne postępowanie w sprawie wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2012 r. organy orzekające, uwzględniając ocenę prawną i wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia ( art. 153 ppsa ), wyeliminują stwierdzone uchybienia.