II SA/Go 836/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka K z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] wymierzającą skarżącej karę pieniężną w kwocie 24.000,00 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów spółki, co umożliwia jej tym samym nieprzerwane funkcjonowanie. W kontekście powyższego stwierdzono, że brak udzielenia wnioskodawczyni ochrony tymczasowej może spowodować wystąpienie niemożliwych wręcz do odwrócenia skutków w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia działalności gospodarczej czy też wręcz jej zaprzestania. Skarżąca wyjaśniła również, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo nieznaczna kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym, czy też nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie strony wymierzenie i wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci takiego uszczerbku, który nie będzie mógł zostać usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Ponadto uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji wyjaśniono również, że wobec skarżącej toczy się równolegle siedem analogicznych postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, a łączna kwota wymierzonych na tej podstawie kar wynosi 96.000 zł. Ponadto wobec Spółki wszczętych zostało 427 postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych, których skutkiem, biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenie i praktykę decyzyjną organów administracyjnych oraz sądów, będzie wymierzenie kolejnych kar pieniężnych. Oczywistym jest zatem, że zagrożenie spowodowania znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków jest tym bardziej znaczące, jeżeli będzie oceniane przez pryzmat wszystkich toczących się przeciwko stronie postępowań. Na koniec wskazano, że dokonując oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z samej swej istoty musi odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwym staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów obrazujących jej stan finansowy oraz perspektywy jego pogorszenia w sytuacji wymierzenia grożących stronie kar pieniężnych. Wbrew temu wnioskowi do skargi nie załączono jednak żadnej dokumentacji dotyczącej stanu finansowego spółki. Postanowieniem z dnia [...] września 2016r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, by w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że choć skarżąca w argumentacji wniosku wywiodła, że w przypadku wykonania decyzji może utracić płynność finansową, to na poparcie tego twierdzenia nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji. Przy tym skarżąca spółka nie przedstawiła także żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że do tej pory wymierzono wobec niej kary pieniężne w łącznej wysokości 96.000,00 zł. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, musi odbyć się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych spółka nie przedłożyła, a jej twierdzenia o niestabilnej sytuacji finansowej i o tym, że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania tej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności, są gołosłowne. Nie można bowiem zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją (i innymi decyzjami), a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15). Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że zarówno liczba wszczętych wobec skarżącej spółki postępowań, jak i wymierzone już kary pieniężne, nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej 96.000,00 zł z tytułu nałożonych kar pieniężnych. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I GZ 397/15). Hipotetyczna zaś możliwość wymierzenia w toczących się postępowaniach administracyjnych kar pieniężnych nie stanowi okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. W odniesieniu do tego rodzaju argumentów należy wskazać, że stosownie do postanowień art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613) decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z postanowień przytoczonego przepisu jedynie ostateczna decyzja podatkowa lub też decyzja, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności jest aktem administracyjnym noszącym znamiona wykonalności. Sam fakt prowadzenia wobec skarżącej postępowań w przedmiocie wymierzenia kar z tytułu urządzenia gier na automatach o niskich wygranych nie może stanowić, aż do momentu wydania w tych postępowaniach wykonalnych decyzji administracyjnych argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania objętej skargą decyzji, bowiem do tego czasu skarżąca nie będzie w istocie zobligowana do wykonania jakiegokolwiek obowiązku. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.