II SA/Go 837/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K.K.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zawiesić postępowanie. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] czerwca 2013 roku o odmowie przyznania skarżącej K.K. – J. świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności matką A.E.K.. . Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawę odmowy przyznania świadczenia stanowiła m.in. okoliczność, iż z uwagi na niespełnienie przesłanki opisanej w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), dotyczącej terminu powstania stanu niepełnosprawności matki K.K. – J., nad którą sprawuje ona opiekę. Stan niepełnosprawności jak wynika z akt sprawy administracyjnej nie powstał przed ukończeniem przez osobę wymagającą opieki 18 roku życia, a nadto nie powstał w okresie pobierania przez nią nauki w szkole, w tym nauki w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia przez nią 25 roku życia. W złożonej skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła, iż regulacja w tym zakresie pozostaje w sprzeczności z przepisami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i na tej podstawie wniosła o wystąpienie w tym przedmiocie do Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W wypadku, o którym mowa w cytowanym przepisie, Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest to, aby postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne, sądowe lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, było w toku, a więc było wszczęte. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, mianowicie do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek grupy posłów o stwierdzenie niezgodności przepisu art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych ustaw z przepisami art. 2 i art, 32 ust. 1 w zw. z art. 69 Konstytucji RP w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Wniosek ten jest zarejestrowany pod sygnaturą K 38/13. W niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił między innymi zakwestionowany art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych. Jak bowiem wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji K.K. – J. odmówiono przyznania spornego świadczenia właśnie m.in. z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. Tym samym rozstrzygnięcie jakie zapadnie w Trybunale Konstytucyjnym w następstwie wspomnianego powyżej wniosku grupy posłów będzie miało istotne znaczenie dla oceny, czy stronie skarżącej przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencje będzie miało wpływ na treść orzeczenia Sądu w niniejszej sprawie. Także przepis art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, którą wprowadzono powyższe zmiany, stanowi - na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich - przedmiot kontroli Trybunału Konstytucyjnego pod względem zgodności z zasadą zaufania do państwa i prawa oraz zasadą ochrony praw nabytych wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt K 27/13. Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, który złożył wniosek w tym przedmiocie, zaskarżony przepis pozbawia bowiem osoby, którym dotychczas, zgodnie z obowiązującym wcześniej stanem prawnym, przyznano świadczenie pielęgnacyjne, uprawnień w tym zakresie. Ustawodawca wskazał bowiem, że osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują prawo do tego świadczenia w dotychczasowej wysokości do dnia [...] czerwca 2013 r., jeżeli spełniają warunki określone w przepisach dotychczasowych. Natomiast wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasają z mocy prawa po upływie tego terminu. Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich ustawodawca odebrał bowiem znacznej grupie osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego prawo do tego świadczenia, otrzymywanego dotychczas na podstawie decyzji administracyjnej na czas nieokreślony na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Na podstawie tych uregulowań ustawodawca wkroczył zatem w prawomocne decyzje administracyjne, na podstawie których osoby otrzymały prawo do pobierania świadczeń pielęgnacyjnych. Trwałość, czy też moc wiążąca w czasie decyzji administracyjnych ostatecznych w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 k.p.a.) jest jedną z podstawowych zasad polskiego postępowania administracyjnego. Z tego względu - w przekonaniu Rzecznika Prawa Obywatelskich - ingerencja w prawomocne decyzje może nastąpić wyłącznie w trybie określonym w k.p.a. dla wzruszenia decyzji ostatecznych lub na mocy wyraźnego i. nie budzącego wątpliwości przepisu rangi ustawowej. Skarżącej przyznano decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2010 r. ([...]) świadczenie pielęgnacyjne bezterminowo. W konsekwencji wprowadzenia regulacji z art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw skarżąca została pozbawiona dotychczasowego uprawnienia. Rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w tym zakresie również w istotny sposób wpłynąć może na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzaną przez tutejszy sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy, dążąc do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa, Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- Sygn. akt II SA/Go 837/13