II SA/Go 838/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia S.K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], w którym organ wymierzył inwestorowi S.K. karę w kwocie 5.000 zł z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania budynku garażowo-gospodarczego wybudowanego na działce nr ewid. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Nie zgadzając się wydanym rozstrzygnięciem S.K. pismem z dnia [...] października 2009 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał do tutejszego Sądu pisma S.K. z dnia [...] października i [...] listopada 2009 r. zawierające wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu postanowienia organu do czasu rozpoznania skargi przez WSA w Gorzowie Wlkp. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 2 grudnia 2009 r. skarżący wezwany został do podania czy przekazane przez organ w/w pisma stanowią skierowany do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, pod rygorem, iż stanowią taki wniosek. Jednocześnie skarżący został pouczony o treści art. 61 § 3 p.p.s.a. i że ciąży na nim obowiązek wykazania, iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W nadesłanym jako odpowiedź na wezwanie piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący podał, iż zależało mu na tym aby do rozpoznania przez tutejszy Sąd złożonej przez niego skargi nie musiał wpłacać nałożonej na niego tytułem kary kwoty 5.000 zł. W piśmie skarżący wskazał przede wszystkim na swoją trudną sytuację materialną i osobistą, a mianowicie że jest osobą w podeszłym wieku (77 lat), miesięczny dochód jaki wraz z żoną uzyskują to 1860,89 zł, ponosząc przy tym, poza normalnymi kosztami utrzymania mieszkania, koszty zakupu leków oraz spłaty l zaciągniętej wcześniej pożyczki. Na potwierdzenie powyższego skarżący załączył dowody przekazów pocztowych z kwotami wypłaconych emerytur, rachunek za energię elektryczną oraz dowód wpłaty raty udzielonej skarżącemu pożyczki. Jednocześnie skarżący podał, iż nie posiada innych rachunków, w tym przede wszystkim zakupu leków, gdyż nie wiedział, że będą mu potrzebne i ich nie zachowywał. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ust. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy dodać, iż zgodnie z zdaniem trzecim § 3 cyt. artykułu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej. Z uwagi na fakt, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku, przyjąć należało, że w istocie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia dotyczy także postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] nakazującego skarżącemu uiszczenie kary w kwocie 5.000 zł. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest postanowienie o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii Sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Mając powyższe na uwadze, Sąd w wyniku przeprowadzonej analizy treści złożonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie oraz załączonych do niego dokumentów, uznał wniosek skarżącego za uzasadniony. W ocenie Sądu skarżący wykazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżący wraz żoną uzyskują niskie dochody (łącznie w kwocie 1860,89 zł), które przeznaczają nie tylko na pokrycie bieżących wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, w którym zamieszkują, ale także na leki, których przyjmowanie w wieku skarżącego jest konieczne oraz na spłatę pożyczki. Tym samym zdaniem Sądu należało przyjąć, iż zapłata przez skarżącego kwoty 5.000 zł tytułem kary za nielegalne użytkowanie budynku nie może odbyć się bez uszczerbku dla utrzymania skarżącego i jego żony i może w istocie doprowadzić do znacznej szkody. Na marginesie Sąd dodaje, iż wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczony został na dzień 20 stycznia 2010 r., o czym strony postępowania zostały zawiadomione. Należy mieć przy tym na uwadze, iż w myśl art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Wobec powyższego w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.