II SA/Go 839/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]r., nr [...] w sprawie ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]r., nr [...]. W skardze z dnia [...] października 2019 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] wniósł o wstrzymanie wykonania przez Sąd postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie obciążenia skarżącego jako wierzyciela, kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 1226,62 zł, przeprowadzonego wobec zobowiązanego J.B. Uzasadniając złożony wniosek strona skarżąca wskazała, że ewentualne wstrzymanie wykonania postanowienia zwolni wierzyciela (ZUS) od obowiązku poniesienia zbędnych kosztów finansowych, co stanowi "ważny interes publiczny". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie zauważyć należy, że wskazany przepis umożliwia sądowi wstrzymanie nie tylko aktu będącego przedmiotem skargi, lecz również innych aktów podjętych w sprawie. Jak wskazywano niejednokrotnie w orzecznictwie (np. postanowienia w sprawach sygn. akt: II FZ 729/18, II OSK 2870/17, czy II OZ 948/18 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako CBOSA) szerokie materialnoprawne rozumienie pojęcia "sprawy" w zakresie wskazanym w art. 61 § 3 p.p.s.a. powoduje, że wstrzymaniu może podlegać nie tylko zaskarżony akt, ale również akty wydane przez organ pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej umożliwia, w ocenie Sądu, wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania dotyczącego kontroli decyzji wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym. Dlatego też, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji - Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2019 r., na podstawie którego obciążono skarżącego – wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, podlega merytorycznemu rozpoznaniu w świetle ziszczenia się przesłanek uzasadniających udzielenie stronie ochrony tymczasowej. Dokonując natomiast wykładni wskazanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania danego aktu nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczenie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie spełnia tego warunku. Aby uprawdopodobnić, że one rzeczywiście występują, wnioskodawca winien nie tylko powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania postanowienia, ale i przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Wnioskodawca tego nie uczynił. W związku z tym nie można stwierdzić, że uiszczenie kosztów postępowania egzekucyjnego skutkuje niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie jest obowiązany do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie, gdyż uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego wniosku, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14). Skoro wnioskodawca nie uprawdopodobnił w wyżej wskazany sposób, że wykonanie postanowienia organu I instancji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a.