II SA/Go 84/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K., M.K. wspólników G M.K., J.K. s.c. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K., M.K. wspólników G M.K., J.K. s.c. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J.K., M.K., wspólnicy G M.K., J.K. s.c., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. określającą kwotę dofinansowania do zwrotu w łącznej wysokości 53 223,02 zł. W skardze pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do momentu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracynego. Uzasadnił go grożącym stronie skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Wskazał, że skarżący spłacają kredyt zaciągnięty na realizację przedmiotowego projektu – miesięcznie w wysokości ok. 5 000 zł. Kredyt, jak i jego sposób spłaty był ściśle powiązany z udzielonym dofinansowaniem, albowiem kolejne transze wypłaconego dofinansowania miały być przeznaczone natychmiast na spłatę kredytu. Pełnomocnik wskazał, że plan finansowy strony skarżącej zakładał, że na dzień dzisiejszy projekt będzie już zamknięty, a kredyt w części przypadającej na uzyskane dofinansowanie – spłacony. W rezultacie, gdyby nie przedmiotowe postępowanie, skarżący spłaciliby już zaciągnięty kredyt. Pełnomocnik podkreślił, że obciążenie strony skarżącej koniecznością natychmiastowego uiszczenia dochodzonej przez organ kwoty może spowodować nieodwracalne skutki i doprowadzić do niewypłacalności firmy. Wysokość dochodzonego zobowiązania konsumuje niemal cały miesięczny dochód firmy, a konieczność jej zapłacenia spowodować musi silne perturbacje graniczące z zagrożeniem upadłością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, Lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja nakazująca zwrot udzielonego dofinansowania, podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niej wstrzymania wykonania. Jednakże, w ocenie Sądu, przedłożone przez pełnomocnika strony skarżącej dokumenty, a w szczególności Podatkowa Księga Przychodów i Rozchodów wykazująca, że w 2015 roku wspólnicy osiągnęli dochód na poziomie 1 282 257,24 zł, pozwala na stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji, nakazującej zwrot kwoty 53 223,02 zł nie spowoduje dla strony skarżącej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto, w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że wysokość dochodzonego zobowiązania oscyluje w granicach 90 000 zł (wraz z odsetkami), a kwota taka konsumuje niemal cały miesięczny dochód firmy. Pełnomocnik nie przedłożył jednak żadnych dokumentów wykazujących ponoszone przez wspólników koszty związane z prowadzeniem działalności, co się na te koszty składa, a także czy są one ponoszone w odstępach miesięcznych. Jedyny wydatek wspólników jaki został wskazany, to rata spłacanego kredytu w wysokości około 5 000 zł miesięcznie. Zdaniem Sądu wydatek w takiej wysokości, przy wskazanej wyżej wysokości osiągniętego dochodu, nie może grozić upadłością firmy. W sprawie nie można mówić również o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ w razie uznania przez Sąd, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem, strona skarżąca będzie mogła domagać się od organu zwrotu jej przedmiotu. W świetle dokonanych ustaleń, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.