II SA/Go 844/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, , , po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia odrzucić skargę. W dniu 31 grudnia 2007r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga J.H. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty Zielonogórskiego z dnia [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w miejscowości P. Decyzja organu odwoławczego została skutecznie doręczona J.H. w dniu [...]., która następnie w dniu [...] złożyła na nią skargę w Starostwie Powiatowym w Z.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 stycznia 2008r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 zł. Odpis tego zarządzenia otrzymała w dniu 4 lutego 2008r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwaną p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż zaskarżona przez J. H. decyzja została jej skutecznie doręczona w dniu 23 października 2007r., a zatem nie budzi wątpliwości fakt, że termin trzydziestu dni do złożenia skargi na przedmiotową decyzję upływał w dniu 22 listopada 2007r. J.H. złożyła skargę na decyzję Wojewody Lubuskiego w ostatnim dniu ustawowego terminu, ale wniosła ją do Starostwa Powiatowego w Z.. W świetle wyżej przywołanych przepisów Starosta Powiatowy w Z. – działający w sprawie jako organ I instancji – nie był organem właściwym, za pośrednictwem którego skarga winna była zostać złożona. Organem tym był organ wydający zaskarżoną decyzję, a więc Wojewoda Lubuski. Co prawda Starosta Powiatowy w Z. przekazał skargę Wojewodzie Lubuskiemu do załatwienia według właściwości, ale uczynił to postanowieniem z dnia 23 listopada 2007r., czyli już po upływie terminu do zaskarżenia decyzji organu II instancji. W orzecznictwie utrwaliło się stanowisko, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a.; na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 kpa. Wobec tego tylko czynność nadania skargi do Wojewody Lubuskiego można traktować jako spełniającą powyższe warunki, a w konsekwencji nie można uznać za prawidłowe skierowanie skargi do organu I instancji. Zatem w sprawie nie ma znaczenia, że skarżąca w terminie otwartym złożyła skargę w Starostwie Powiatowym w Z., gdyż decyduje data przekazania jej do organu właściwego, a skoro nastąpiło to po terminie – postanowieniem Starosty z [...] – skargę należało uznać za spóźnioną (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004r. sygn. IV SA/GL 647/2004; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 października 2006r. sygn. I SA/Wa 824/2006). Niezależnie od powyższych rozważań należy zwrócić uwagę na brak właściwego i wyczerpującego pouczenia skarżącej przez organ odwoławczy o trybie i sposobie zaskarżenia wydanej przez niego decyzji ostatecznej. Zaskarżona decyzja z dnia 17 października 2007r. zawiera co prawda pouczenie o treści: "W przypadku niezgodności decyzji z prawem stronom przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem organu wydającego decyzję w terminie 30 dni od daty jej otrzymania". W pouczeniu tym brakuje jednak w szczególności wskazania, który z organów wydających w przedmiotowej sprawie decyzje, tj. czy Starosta Powiatowy w Z. czy też Wojewoda Lubuski, jest organem właściwym, za pośrednictwem którego skarga na decyzję ostateczną powinna zostać wniesiona. Za uprawniony można zatem uznać wniosek, iż skarżąca mogła działać w błędnym przekonaniu, że skargę na decyzję organu odwoławczego może złożyć we wskazanym w pouczeniu terminie również w organie I instancji. Pomimo tego należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w postanowieniu z dnia 14 października 2005r.(sygn. I SA/Wa 1625/2004), że brak pouczenia strony o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji ostatecznej nie przedłuża 30-dniowego ustawowego terminu do wniesienia skargi. Może ono natomiast stanowić podstawę wniosku strony o przywrócenie terminu. Zatem nieprecyzyjne pouczenie skarżącej przez Wojewodę Lubuskiego o trybie zaskarżenia jego decyzji do Sądu, daje uzasadnioną podstawę do złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tak ustalonym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości, że J.H. złożyła skargę na decyzję Wojewody Lubuskiego po upływie ustawowego terminu. Dodatkowo należy jeszcze zauważyć, że działając w myśl przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a., według którego sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniesionej skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Wezwanie to zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 4 lutego 2008r., a więc termin, w którym skarżąca mogła wywiązać się z nałożonego nań obowiązku upłynął bezskutecznie z dniem 11 lutego 2008r. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.