II SA/Go 845/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska,, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego Oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] z dnia [...] września 2005 r. uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Rady Miejskiej przez Dyrektora Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] w sprawie przyznania A.M. dodatku mieszkaniowego w wysokości 14,15 zł na okres od [...] sierpnia 2005 r. do [...] stycznia 2006 r. Jednocześnie decyzją tą przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej kpa. Decyzja organu I instancji nie zawierała uzasadnienia prawnego, nie wskazano jakiejkolwiek normy prawnej, na której oparto rozstrzygnięcie. Organ I instancji nie wskazał jakie wydatki zaliczone zostały do wydatków ponoszonych przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Jednocześnie wskazano, że decyzja organu I instancji została wydana przez organ nieupoważniony. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) dodatek mieszkaniowy przyznaje na wniosek osoby uprawnionej wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji administracyjnej. Na mocy ust. 1a art. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ może upoważnić inną osobę do wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego. W sprawie decyzje wydał Dyrektor Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym z upoważnienia Rady Miejskiej. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A.M.. W skardze wskazał, ze nadal nie rozumie sposobu, w jaki została wyliczona kwota dodatku mieszkaniowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie przytaczając argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w prowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja zaskarżona nie uchybia prawu. Sąd sprawując kontrolę bada w pierwszej kolejności czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta obejmuje zarówno ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym jak również dochowaniem prawem procedury. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego, jak również w prowadzonym postępowaniu Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik postępowania. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu decyzja ta nie uchybia prawu. Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że decyzja z [...] lipca 2005 r. wydana została przez osobę nieprawidłowo upoważnioną. Nie budzi wątpliwości Sądu również okoliczność, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Słusznie skarżący wskazał w odwołaniu od decyzji z [...] lipca 2005 r., że z jej treści nic nie wynika. Z tego też względu prawidłowo organ odwoławczy wskazał na braki w tym zakresie uzasadnienia decyzji organu I instancji. Z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynikał sposób wyliczenia kwoty przyznanego dodatku mieszkaniowego, to jest jakie wydatki przyjęto do podstawy wyliczenia kosztów utrzymania mieszkania oraz w jakiej wysokości. Z treści uzasadnienia nie wynika również jak wyliczono dochód skarżącego. Niewątpliwie organ odwoławczy posiadając w aktach sprawy informacje, dokumenty, może dokonać ustaleń faktycznych, nadto może dodatkowo przeprowadzić postępowanie wyjaśniające – jako organ orzekający merytorycznie. Jednakże postępowanie wyjaśniające przez organ odwoławczy może zostać przeprowadzone tylko gdy nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Powyższe wynika zarówno z treści art. 136 kpa jak i z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 kpa. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1a ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ właściwy do wydania decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego (w niniejszej sprawie Burmistrz) może upoważnić inną osobę do wydawania decyzji w tym zakresie. Z tego też względu Dyrektor Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym mógł zostać upoważniony przez Burmistrza. Z treści decyzji wynika jednak, że upoważnienie do wydania decyzji w tym zakresie dla Dyrektora Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym wydała Rada Miasta. Z uwagi na wydanie decyzji przez osobę, która nie była do tego umocowana brak było możliwości zastosowania przez organ przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa - tj. uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy. Wydanie decyzji przez osobę nieupoważnioną zostało ujawnione w toku postępowania odwoławczego. Wydanie decyzji przez nieupoważnioną osobę stanowi przesłankę nieważności decyzji. Jednakże zgodnie z przyjętym poglądem w doktrynie jak i orzecznictwie w przypadku gdy od decyzji która dotknięta jest wadą nieważności zostanie złożone odwołanie - organ odwoławczy nie może orzekać o nieważności decyzji. "Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 kpa, to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji. Niedopuszczalne jest stosowanie w takim przypadku art. 156 § 1 kpa, normującego sytuacje, w których organ wyższego stopnia działa nie jak organ odwoławczy w toku instancji, ale jako organ nadzoru, którego uprawnienia przy stosowaniu art. 156 kpa są węższe niż uprawnienia organu odwoławczego" – tak wyrok NSA z 12.03.1981r. SA 472/81 publk. ONSA 1981, Nr 1 poz. 21. Z uwagi na powyższe organ prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).