II SA/Go 85/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. A Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], którą to decyzją cofnięto zezwolenie z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] na prowadzenie punktu aptecznego o nazwie "P" wydanego dla A Sp. z o.o. i odmówił umorzenia postępowania w sprawie. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2252/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. jako sądowi właściwemu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Na wstępie należy zaznaczyć, iż postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 374/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę A Spółki z o.o. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2016 r., znak [...], a więc tę samą decyzję, która stanowi przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 26 lipca 2016 r. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej w skrócie p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.- dalej jako k.p.a.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji, do rozpatrzenia którego właściwy jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Decyzja organu wyższego stopnia, tj. organu odwoławczego jest decyzją ostateczną (art. 16 § 1 k.p.a.) i właśnie od tego rodzaju rozstrzygnięcia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji (w tym przypadku Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego) z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy (w tym przypadku Głównego Inspektora Farmaceutycznego), należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Jest to jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158), w związku z czym wniesiona skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym i została odrzucona. Odnosząc się natomiast do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyjaśnić trzeba, że zasadą jest, iż wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, kierowany do sądu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wywołuje skutek i podlega rozpatrzeniu dopiero wtedy, gdy skarga jest skutecznie wniesiona, tj. nie podlega odrzuceniu z przyczyn podanych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może zostać rozpatrzony. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.