II SA/Go 853/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu dnia 17 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "O" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił "O" spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubuskiego w 42 punktach gier. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor Izby Celnej wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie przez spółkę gier w części dotyczącej punków, w których zaprzestano albo niewykonywano działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej cofnął spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w 16 punktach gier wymienionych w sentencji decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania spółki decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że spółka zaprzestała prowadzenia działalności we wskazanych w decyzji 16 punktach gier na automatach, co zgodnie z art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) skutkuje cofnięciem zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej działalności w części dotyczącej wskazanych punktów gier. Zgodnie bowiem z tym przepisem organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Zdaniem organu przyczyny podane przez spółkę, a dotyczące zarówno niezgodności zastosowanego przepisu z prawem wspólnotowym (brak notyfikacji aktu zawierającego przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) oraz okoliczności faktycznych powoływanych przez spółkę, nie stanowiły siły wyższej, o jakiej mowa w powołanym przepisie. Na wskazaną decyzję "O" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: - naruszenie art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, - naruszenie art. 187 § 1, 191 i 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749). W uzasadnieniu skargi wskazała że u podstaw wymienionych w skardze przyczyn zaprzestania działalności prowadzonej leżała zmiana stanu prawnego – wprowadzenie ustawy o grach hazardowych, której przepisy wyłączyły możliwość zmiany lub przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności oraz zmiany miejsca prowadzenia gier. W tym zakresie skarżąca powołała się na okoliczność, że wystąpiła o zmianę udzielonego zezwolenia, wskazując na likwidację działalności w sześciu spośród punktów usługowych wskazanych w wykazie, przez wykreślenie ich i wpisanie w to miejsce nowych miejsc prowadzenia działalności. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2010 roku Dyrektor Izby Celnej zmienił w części zezwolenie udzielone decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku, nr [...] w ten sposób, że załączniku nr 1 wykazu punktów gier na automatach o niskich wygranych stanowiącym integralną część decyzji dotychczasowa pozycja 15 otrzymała brzmienie "[...]", zaś w pozostałym zakresie odmówił dokonania wnioskowanej zmiany zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Po rozpoznaniu odwołania spółki decyzję tę w dniu [...] czerwca 2010 r. ten sam organ utrzymał w mocy (decyzja nr [...]) . Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2010 r., wydanym w sprawie II SA/Go 656/10 skarga spółki została oddalona. Wyrok ten nie jest prawomocny bowiem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oczekuje na rozpoznanie skarga kasacyjna spółki. Powołując się na tą okoliczność skarżąca wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W jej treści nie odniósł się do wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik tego drugiego, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Nie chodzi przy tym o jakikolwiek wpływ, ale o wpływ przewidziany prawem, a więc o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Tylko wówczas zawieszenie postępowania może okazać się konieczne (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 285-286). Celowość zawieszenia postępowania powinna być analizowana także z punktu widzenia ewentualnego wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu. Ustalenie, że określona okoliczność mogłaby w przyszłości stanowić podstawę wznowienia postępowania podatkowego lub sądowego uzasadniałoby zawieszenie postępowania. W niniejszej sprawie, zarówno zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej, jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu, powołują się na przepis art. 59 ustawy o grach hazardowych, jako główną z podstaw wydanych rozstrzygnięć. W jego treści pojawia się termin "siły wyższej", która pojmowana jest jako okoliczność zewnętrzna i niezależna od strony. W tym zakresie skarżąca wskazuje, że u podłoża zaprzestania prowadzenia działalności leżało przede wszystkim zmiana stanu prawnego ograniczająca lub uniemożliwiająca spółce kontynuowanie działalności, a w szczególności zmianę siedziby. Wskazuje przy tym, że wystąpiła z wnioskiem o zmianę siedziby w stosunku do jednego z punktów gier prowadzonych na terenie województwa ale nie uzyskała pozytywnej decyzji organu, zaś jej skarga została oddalona. W tym zakresie należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że rozpatrzenie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2010 r., wydanego w sprawie II SA/Go 656/10, a dotyczącego możliwości zmiany miejsca prowadzenia gry wiąże się prejudycjalnie z niniejszym postępowaniem. W pierwszym aspekcie z tej racji, że jeśli zmiana taka okazałaby się dopuszczalna, to przedwczesny byłby skutek w postaci zastosowania przez organ sankcji wynikającej z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. W aspekcie drugim również przez to, że zasadniczym przedmiotem skargi kasacyjnej jest ocena dopuszczalności zastosowania prawa nowego, w kontekście rozważenia czy przepisy przejściowe, ograniczające lub wyłączające możliwość zmiany miejsca urządzenia gier, stanowią przepisy techniczne w rozumieniu interpretowanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. (wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 Fortuna i inni, zapadłego w następstwie pytań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) i z tej racji podlegały obowiązkowi notyfikacji, którego naruszenie może prowadzić do odmowy zastosowania prawa krajowego (por. wyroki TSUE w sprawach C-194/94, C-303/04, C-433/05). Nadto należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegająca na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które – w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych? Postępowanie w sprawie zapytania zarejestrowane jest w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 4/11. Z tych względów w ocenie niniejszego sądu zachodzą wskazane w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przesłanki do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie II SA/Go 656/10.