II SA/Go 860/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu w dniu 09 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty drogowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 104 § 1 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zmianami), art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r.. Nr 204, poz. 2088, ze zmianami) oraz na podstawie protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2004 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nałożył na A.J. karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej. Przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem postępowania administracyjnego w toku którego, decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] nałożył na A.J. za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Powyższe orzeczenie na skutek wniesionego przez A.J. odwołania, decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] zostało uchylone i sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, przy wskazaniu na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania, m.in. ustalenia daty wydania karty opłaty drogowej przedstawionej do kontroli w dniu [...].10.2004 r. W uzasadnieniu decyzji będącej obecnie przedmiotem rozważań wskazano, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz § 5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych z dnia 14 grudnia 2001 r. ( Dz. U. Nr 150. poz. 1684, ze zmianami ) kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dal i godzin określających termin ważności karty. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] października 2004 r. kontroli, z której sporządzono protokół stwierdzono, iż karta opłaty drogowej została wypełniona w sposób nieprawidłowy, wobec braku wypełnienia pola "ważna do...". Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A.J., wskazując na bezzasadność nałożonej na niego kary, przede wszystkim z uwagi na to, iż kartę drogową wypełniał po raz pierwszy, a ponadto jego zdaniem karta była wypełniona prawidłowo, gdyż określony został moment rozpoczęcia jazdy, nie zostały natomiast wypełnione pola dotyczące terminu do kiedy karta była ważna. Jednocześnie odwołujący podkreślił, że na samej karcie widnieje napis, iż jest to karta 24 godzinna i w związku z tym nie może być ona ważna dłużej niż dobę od momentu podjęcia jazdy. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., oraz art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję przytaczając w uzasadnieniu argumenty zawarte w decyzji organu I instancji. Nadto podniesiono, iż na podstawie § 5 ust. 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, termin ważności karty należy wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione, przy czym dzień i miesiąc powinien być oznaczony dwiema cyframi, a rok czterema cyframi zwracając uwagę na to, że w przypadku kart dobowych i siedmiodniowych wymagane jest także wpisanie godziny przejazdu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniósł A.J., nie zgadzając się z nałożoną na niego karą. ponieważ w jego ocenie art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie dotyczy osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, a jedynie przedsiębiorców oraz osób wykonujących transport na potrzeby własne. Ponadto skarżący stwierdził, iż Izba Celna w istotny sposób wydłużyła termin wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł ojej oddalenie i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska podtrzymując argumentację zawartą w decyzji będącej przedmiotem skargi, podnosząc ponadto, iż zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym skarżący nie miał obowiązku posiadania licencji ani zaświadczenia o wykonywaniu przewozu drogowego na potrzeby własne, co nie zwalniało go z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 cytowanej ustawy, podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Istota sporu w przedmiotowym postępowaniu sprowadza się do tego, jak należy rozumieć uiszczenie opłaty za przejazd. Według organów administracji orzekających w tej sprawie opłata za przejazd po drogach krajowych jest uiszczona, jeżeli została uiszczona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. Nr 150. poz. 1684, ze zmianami ). Rozporządzenie to określa rodzaje opłat (karty opłat), tryb wnoszenia opłat, terminy ważności kart opłat oraz sposób wypełniania kart opłat przez przedsiębiorcę, a w § 5 ust. 6 przyjmuje unormowanie, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w § 5 ust. 2 i ust. 3-5 tego rozporządzenia, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Przepis § 5 ust. 4. cytowanego rozporządzenia wyraźnie stanowi, aby wszystkie pola dotyczące terminu ważności były wypełnione, co dotyczy również wskazania, do kiedy karta jest ważna, gdyż takie pola też zostały na tej karcie zamieszczone. W rozpatrywanej sprawie, z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2004 r. wynika, iż karta drogowa wypełniona przez skarżącego zawierała puste pola. Ponadto należy zaznaczyć, iż na samej karcie znajduje się pouczenie informujące, że nie wypełnienie karty lub jej błędne wypełnienie powoduje, iż nie stanowi ona dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Stosując się do przepisów tego rozporządzenia organ administracji miał podstawy do przyjęcia, że karta opłaty przy braku wypełnienia pola "ważna do..."', nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, co zdaniem organu oznacza, że opłata za przejazd nie została uiszczona. Jeżeli bowiem przyjmie się, że powołane rozporządzenie w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych jest zgodne z upoważnieniem ustawowym określonym w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, na którego podstawie zostało wydane, to w przypadku, gdy kierowca posiada kartę opłaty wadliwie wypełnioną lub zawierającą poprawki, należy przyjąć, że nie ma dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, a więc. że opłata nie została wniesiona, co oznacza wykonywanie transportu lub przewozu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 42 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym każdy przejazd po drogach krajowych samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. wymaga uiszczenia odpowiedniej opłaty, nie uzależniając stosowania przepisów ustawy w zależności od tego czy osoba wykonująca transport drogowy jest przedsiębiorcą czy też nie spełnia tego warunku, a od spełnienia przesłanek wskazujących czy pojazd lub zespół pojazdów spełnia kryteria wynikające z przepisów cytowanego aktu normatywnego. Poza sporem pozostaje, że skarżący tuż przed kontrolą poruszał się pojazdem [...] z przyczepą po drodze krajowej nr [...]. Z akt sprawy wynika, iż skarżący kierował pojazdem o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i w związku z tym podlega on przepisom wynikającym z ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek kierowcy posiadania przy sobie, między innymi, dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych podczas przejazdu po tych drogach pojazdem służącym do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne wynika z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a brak uiszczenia tej opłaty podlega karze, stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U, Nr 153. poz. 1270, ze zmianami) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.