II SA/Go 861/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. spółki z o.o. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 27 czerwca 2007 r. nr XIV/205/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w rejonie ulicy [...] oddala skargę. 1. Rada Miasta [...] dnia 27 czerwca 2007 r. podjęła uchwałę nr XIV/205/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w rejonie ulicy [...]. Zgodnie z § 3 uchwały na obszarze planu ustalono przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny lokalizacji bazowej stacji telefonii komórkowej oznaczone na rysunku planu symbolami: 1TK, 2TK. Zgodnie z § 4 ust. 107 uchwały określono przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem: 1TK jako terenu lokalizacji bazowej stacji telefonii komórkowej (takie przeznaczenie określono również na załączniku graficznym do planu. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 27 lipca 2007 r., Nr 77 , poz. 1094. 2. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. A. spółka z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą uchwałę, zaskarżając część tekstową i graficzną uchwały odnoszącą się do stanowiącej własność skarżącej działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,2414 ha z obrębu [...] przy [...], przeznaczonej w planie miejscowym na teren lokalizacji bazowej telefonii komórkowej. Zaskarżonej uchwale zarzuciła rażące naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 9 i art. 1 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w dacie uchwalania planu tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm., aktualnie Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej u.p.z.p.), art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, przez co organ przekroczył dopuszczalne granice przysługującego gminie władztwa planistycznego i rażąco naruszył interes skarżącej. Wskazując na powyższe wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części graficznej i tekstowej w odniesieniu do działki nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. 2.1. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w dniu ustalania planu właścicielem działki był kto inny. Prawo własności nieruchomości skarżąca nabyła na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. o przysądzeniu własności. Spółka miała plany inwestycyjne odnośnie działki. Po przejęciu nieruchomości we władanie Spółka powzięła wiadomość, że jest ona objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego przedmiotem jest przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami nieuciążliwymi, usługową, uprawy rolne, leśne, zieleń i cieki wodne. W planie tym działka nr ew. [...] przeznaczona została na teren lokalizacji bazowej telefonii komórkowej, oznaczony symbolem 1/TK. 2.2. Skarżąca podniosła, że od dnia uchwalenia planu do dnia dzisiejszego, tj. przez dwanaście lat, mimo takiego przeznaczenia działki, bazowa stacja telefonii komórkowej nie powstała, a przeznaczenie działki w planie miejscowym uniemożliwia jej podjęcie działań inwestycyjnych, w tym budowy i rozbudowy w zakresie niezbędnym do prowadzenia działalności gospodarczej. Pozbawia to skarżącą możliwości wykonywania praw właścicielskich. Skarżąca podkreśliła, że prawo własności może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się ograniczenia. Według skarżącej postanowienie planu jest ewidentnie intensywną ingerencją w prawo własności podmiotu prywatnego. Przeznaczenie działki nr ew. [...] na teren lokalizacji bazowej telefonii komórkowej nastąpiło z przekroczeniem władztwa planistycznego z uwagi na naruszenie zasady proporcjonalności, ochrony praw nabytych i zaufania do organów państwa oraz prawa własności i jego ochrony. 3. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ podkreślił, że w terminie wyznaczonym do składania uwag do projektu planu nie zakwestionowano ustalenia projektu planu w odniesieniu do działki o nr ew. [...]. Plan został przyjęty w dniu [...] czerwca 2007 r. Od chwili wejścia w życie stanowi on akt prawa miejscowego, a każda inwestycja planowana w obszarze oddziaływania planu musi być zgodna z jego ustaleniami. Prawo własności na podstawie planu miejscowego podlega tu ograniczeniu, jednak ingerencja w prawo własności poprzednich właścicieli nieruchomości była uzasadniona ważnym celem publicznym, gdyż zapewnienie sprawnego systemu łączności stanowi cel nadrzędny i dobro wspólne wszystkich obywateli. Organ wskazał, że trakcie sporządzania planu zachowano procedurę zgodnie z wymogami określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Procedura była też przedmiotem kontroli Wojewody [...], który nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Ponadto w chwili nabycia przez skarżącą praw do terenu, przedmiotowy plan obowiązywał już od ponad 10 lat, więc skarżąca miała wiedzę dotyczącą możliwości zabudowy i zagospodarowania działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: 4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 5. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Brzmienie tego przepisu i przewidziany w nim skutek prawny wskazują, że te kwalifikowane wady prawne dotyczyć mają uchwały planistycznej w dacie jej podjęcia. Pojmowanie "zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" odnosi się do merytorycznych standardów i warunków kształtowania polityki przestrzennej. Standardy te i warunki dotyczą treści planu i zawartych w nim parametrów technicznych oraz wymagań dotyczących dokumentacji planu. Dla normatywnego wyznaczenia tych elementów znaczenie mają w szczególności przepisy art. 15, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Do typowych przypadków naruszenia zasad sporządzania planu zalicza się w judykaturze przykładowo przyjęcie w planie miejscowym postanowień w zakresie zabudowy niezgodnych z postanowieniami studium, czy sprzeczność pomiędzy postanowieniami części tekstowej uchwały a jej częścią graficzną. Przez "procedurę planistyczną" należy z kolei rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Redakcja tego przepisu posługuje się kwalifikowanym kryterium zakresu wadliwości uchwały rady gminy, co polega na tym, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu oraz trybu jego sporządzania ustawodawca wymaga, aby owo naruszenie miało charakter istotny. Do takich naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. np. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992 r., II SA/Wr 96/92, OSP z. 7-8/1993, poz. 148). Naruszenia te muszą być istotne, czyli takie, które w konsekwencji prowadzą do sytuacji, że przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r., II OSK 1649/18, CBOSA). 6. Przed dokonaniem oceny prawnej kontrolowanego w niniejszej sprawie aktu należy odnieść się do kwestii interesu prawnego strony skarżącej. Skarżąca spółka jest właścicielem nieruchomości położonych na terenach objętych planem miejscowym w zaskarżonej części. W tym też zakresie, to jest w odniesieniu do tejże nieruchomości, skarżącej przysługuje indywidualny interes prawny, bowiem przyjęte w planie ustalenie co do przeznaczenia tejże nieruchomości oraz sposobu jej zagospodarowania pozostaje w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właściciela tej nieruchomości. Wskazać też należy, że na istnienie tego interesu nie ma negatywnego wpływu okoliczność, że nabycie nieruchomości przez skarżącą spółkę nastąpiło już po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są w skardze kwestionowane (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014 r., II OSK 3005/12, CBOSA). Nowy właściciel nieruchomości, jako następca prawny, wstępuje bowiem w prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym wynikające z uprawnień, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. i jako aktualny właściciel nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi pod warunkiem jednak, że dotychczasowy właściciel nie skorzystał z uprawnienia do zaskarżenia uchwały rady gminy w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed zbyciem nieruchomości (por. wyroki NSA z 7 kwietnia 2010 r., II OSK 186/10; 5 kwietnia 2012 r., II OSK 51/12 i 13 listopada 2013 r., II OSK 2105/12, CBOSA). W niniejszej sprawie poprzedni właściciele z takiego prawa nie skorzystali. 7. Tryb sporządzania zaskarżonego planu, który wobec braku zarzutów skargi został poddany kontroli sądowej z urzędu był zgodny z prawem. Organ planistyczny podjął wszystkie kolejno wymagane przepisem art. 17 u.p.z.p. w brzmieniu z daty podejmowania uchwały czynności. Poddano ocenie przyczyny, dla których uwzględniono części zgłoszonych uwag. Procedura planistyczna i jej wszystkie wymagane prawem elementy, w szczególności dotyczące transparentności i gwarancji udziału podmiotów objętych planem zostały zachowane, co potwierdza przedstawiona przez gminę dokumentacja planistyczna. Kontrola ta została przeprowadzona przez sąd z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a), ale podkreślić należy, że w skardze nie znalazły się zarzuty przeciw procedurze planistycznej. Podjęta uchwała jest też zgodna ze studium, zawiera wymagane elementy i nie zawiera sprzeczności między częścią tekstową i graficzną. 8. Kwestią sporną jest to, co podniesiono w skardze, a więc zakres władztwa planistycznego z punktu widzenia skarżącej spółki postrzegany jako jego przekroczenie i sprowadzający się do konkluzji skargi, że przeznaczenie przedmiotowego gruntu pod lokalizację bazowej stacji telefonii komórkowej stanowi nadmierną i nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności przysługujące skarżącej spółce. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga odniesienia do relacji między władztwem planistycznym gminy a indywidualnym prawem własności. Przepis art. 163 Konstytucji RP stanowi, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Działania związane z polityką przestrzenną gminy stanowią działania publiczne w zakresie ochrony ładu przestrzennego. W takim zakresie, w jakim kompetencje te zostały przekazane gminom są one upoważnione do samodzielnego decydowania w granicach określonych przez ustawę. Zgodnie art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.p.z.p., należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, że ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Nadanie gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. nie wprowadza jednak nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP. Tym samym, wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w m.p.z.p., muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności, a naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. 9. Choć własność jest prawem szczególnie chronionym nie jest jednak ona prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń, w tym związanych z realizacją przez gminy tzw. władztwa planistycznego. Władztwo takie jak się przyjmuje jest realizowane z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, czyli wyważania interesu ogólnego (społecznego) i indywidualnego oraz zasady równości. W orzecznictwie wskazuje się, że treść aktu planistycznego jest zgodna z prawem, jeśli jego postanowienia nie tylko nie naruszają obowiązujących przepisów prawa oraz zasad wynikających z Konstytucji RP, tj. wyważają interesy osób, których nieruchomości są objęte tym aktem (zakaz nadmiernej ingerencji), lecz także nie są wynikiem nadużycia przyznanych gminie uprawnień. Kontrola legalności aktów planistycznych gminy wymaga zatem odniesienia się zarówno do podstaw wydania danego aktu, jak i do dopuszczalnych granic wykonywania przez gminę władczych kompetencji (por. wyroki NSA z 11 czerwca 2010 r., II OSK 588/2010; 1 lipca 2009 r., II OSK 400/2009; 8 kwietnia 2009 r., II OSK 1468/2008 i 13 maja 2009 r., II OSK 1203/2008, CBOSA). Władztwo planistyczne gminy stanowi zatem uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m. in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej (por. wyrok WSA w Łodzi z 17 sierpnia 2011r., II SA/Łd 698/11, CBOSA). Wszystkie wymienione elementy powinny być rozpatrywane łącznie, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana przez pryzmat ogólnych założeń planu. 10. Zakres ochrony prawa własności nie jest zatem bezwzględny, a organ kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględnić nie tylko prawo własności, ale również wymagania ładu przestrzennego i potrzeby interesu publicznego. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i chronionych praw. Ingerencja w sferę własności musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów. Do uznania zasadności skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada miasta ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, określanego jako władztwo planistyczne, o ile władztwa tego nie nadużywa. Musi przy tym kierować się interesem ogółu mieszkańców miasta, względami celowościowymi i racjonalnymi oraz innymi zasadami określonymi w u.p.z.p. Sąd przy tym zaznacza, że względy celowości i racjonalności konkretnych rozwiązań planistycznych nie są przedmiotem sądowej kontroli legalności, gdyż pozostają wyłącznym atrybutem organów gminy. 11. Rozważając kwestię ograniczenia w drodze miejscowego planu zagospodarowania prawa własności nieruchomości skarżącej oraz zasadności tego ograniczenia z punktu widzenia interesu publicznego odnieść się należy do zasady, jaką ustawodawca nakazuje uwzględniać w procesie planistycznym, tj. zasady uwzględniania wymagań ładu przestrzennego. Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W istocie zatem przy dokonywanej przez sąd ocenie sposobu realizowania przez organ władztwa planistycznego, również w kontekście zasady zachowania ładu przestrzennego, podstawowe znaczenie ma przedstawienie przez organ motywów jego działania i podstaw takiej, a nie innej ingerencji w prawo własności oraz dokumentacja planistyczna. Oceniając okoliczności sprawy w świetle materiałów planistycznych w ocenie sądu przy podjęciu zaskarżonej uchwały nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego przez ograniczenie przysługującego skarżącej prawa do nieruchomości w sposób sprzeczny z treścią przytaczanych w skardze przepisów, a organ w sposób należyty umotywował zarówno przyczyny, jak i zasadność przyjmowanych rozwiązań. Dokumenty planistyczne oraz dalsze uzasadnienie przyjętej koncepcji przedstawione w pismach procesowych potwierdzają według sądu, że uchwalenie zaskarżonego planu jest częścią przemyślanej koncepcji zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. Kwestionowane postanowienia planu służyć miały budowie spójnego systemu łączności umożliwiającego sprawną komunikację. Jak podkreślił organ w czasie sporządzania przedmiotowego planu problem zapewnienia sprawnej łączności był jednym z wiodących w obszarze całej Polski, zaś budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej stanowi cel publiczny. Wskazać też należy, że zapis planu dotyczący terenu 1TK był wyłożony do publicznego wglądu i wyznaczonym do składania uwag do projektu planu terminie nie wpłynęła żadna uwaga kwestionująca ustalenia projektu planu w odniesieniu do działki o nr ew. [...]. 12. W ocenie sądu choć zaskarżony plan ogranicza wolność zabudowy skarżącej to jednak za tym ograniczeniem przemawiają ważkie przesłanki ochrony szerzej rozumianego interesu publicznego. Powyższe względy uzasadniają stwierdzenie, że uchwalając w roku 2007 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Rada Miasta w sposób zgodny z prawem korzystała z przysługującego jej władztwa planistycznego, rozważając należycie wszystkie wchodzące w grę interesy – zarówno właścicieli nieruchomości, jak i interes publiczny, w konsekwencji ograniczając prawa własności w zgodzie z zasadą proporcjonalności. W tym konkretnym przypadku w ocenie Sądu pierwszeństwo należy dać interesowi publicznemu. Oceniając ten interes oraz prawa właścicielskie strony i innych podmiotów wskazać należy na to, że przedmiotem planu był teren zurbanizowany o różnych funkcjach i przeznaczeniu. Wybór działki nr [...] na potencjalną stację bazową telefonii komórkowej nie wynika tylko ze względów technicznych motywowanych zasięgami stacji bazowych i usytuowaniem (wysokością) terenu, ale komponuje się w sposób nieuciążliwy z przeznaczeniem terenów i działek sąsiadujących. Jak wynika bowiem z planu bezpośrednie lub bliskie sąsiedztwo przedmiotowej działki stanowią tereny zabudowy usługowej (U), tereny dróg publicznych głównych (KDG), tereny pasów technicznych (KX), tereny stacji transformatorowych (EA), tereny stref ochronnych linii napowietrznej (EK), tereny lokalizacji słupów elektroenergetycznych (EKS) i tereny przepompowni wód deszczowych (P). Widoczne jest zatem, że uchwałodawcza wkomponował przeznaczenie terenu 1TK w obszar "industrialny" chroniąc tereny mieszkaniowe. 13. Nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi co do naruszenia tej konstytucyjnej zasady również z tego powodu, że spółka nabywając nieruchomość w roku 2017 objętą zaskarżonym planem w pełni miała świadomość i godziła się tym samym na warunki z niego wynikające. Obecne zapatrywania i ewentualne plany inwestycyjne skarżącej nie mogą doprowadzić do oceny istotnej wadliwości zaskarżonej uchwały podejmowanej w roku 2007 w ówczesnych uwarunkowaniach. Okoliczności faktyczne zaistniałe obecnie nie mają bowiem wpływu na prawną dopuszczalność i prawidłowość spornego planu, procedowanego z uwzględnieniem zasad i trybu przewidzianych w u.p.z.p. (w stanie prawnym właściwym dla przedmiotowej uchwały), jak też nienaruszającego przywołanych przepisów Konstytucji RP (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 marca 2018 r., II SA/Gd 714/17, CBOSA). Odmienna interpretacja prowadziłaby do naruszenia władztwa planistycznego gminy i innych podmiotów, które w zaufaniu do treści planu realizują swoje uprawnienia i plany znając przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości. Nadto brak realizacji inwestycji nie dowodzi jej dezaktualizacji, bowiem wymogi i oczekiwania związane z dostępem do komunikacji, od daty uchwalenia planu tylko się rozwinęły (o czym mowa jest w odpowiedzi na skargę). 14. Również główny argument skargi dotyczący niewiedzy skarżącej (jej organów) o treści planu jest niezasadny. Przypomnieć bowiem należy, że plany zagospodarowania przestrzennego należą do konstytucyjnego katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji), a zatem mogą regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów: wszystkich obywateli, organów państwowych, wszelkich instytucji i organizacji publicznych oraz prywatnych bez względu na więź prawną i organizacyjną łączącą ich z prawodawcą (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007, rozdział IV, punkt 2.3). Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są źródłem prawa na obszarze którego dotyczą i determinują możliwość realizacji inwestycji na terenie planem tym objętym. W szczególności organy i strony procesu inwestycyjnego są bezwzględnie związane postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania (por. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Uchwala została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 27 lipca 2007 r., Nr 77 pod pozycją 1094 i do momentu orzekania w niniejszej sprawie nie została stwierdzona jej nieważność. W tej sytuacji strona skarżąca nie może się zasłaniać nieznajomością obowiązujących na terenie gminy aktów prawa miejscowego i z tego faktu wywodzić ograniczenia jej praw podmiotowych. Z tych względów skarga jako niezasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.