II SA/Go 864/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie zgodnie treścią art. 206 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej; Dz. U. poz. 1948 z późn. zm. - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą organ wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazała, że wykonanie wskazanych decyzji sprowadzi wysokie ryzyko utraty płynności finansowej spółki i wyrządzenia jej w ten sposób znacznej i nieodwracalnej szkody, poprzez pozbawienie jej środków finansowych. Spółka wskazała również, że obecnie są prowadzone przeciwko niej liczne postępowania w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych w związku z eksploatacją urządzeń do gier hazardowych, bądź już wyegzekwowania tych kar. Do wniosku dołączyła liczne tytuły wykonawcze i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej. Jednocześnie wraz ze skargą spółka zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. Referendarz sądowy tutejszego Sądu odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w związku z brakiem możliwości zbadania sytuacji majątkowej spółki z uwagi na brak przedstawienia na wezwanie referendarza całej dokumentacji dotyczącej jej sytuacji w tym zestawienia wartości przychodów i kosztów ich uzyskania z prowadzonej działalności gospodarczej za ostatnie trzy miesiące. Dodatkowo wskazano w uzasadnieniu postanowienia, iż spółka nie wszczęła postępowania upadłościowego ani naprawczego i nie wykazała utraty płynności finansowej funkcjonując w obrocie prawnym. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 2 stycznia 2017 r. W postanowieniu podzielono argumentację zawartą w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, www.nsa.gov.pl). Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż strona skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jej wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Natomiast obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności. Zatem ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa zawsze na wnioskodawcy, ogólny wywód strony nie jest w tym względzie wystarczający. Wnioskodawca obowiązany jest wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także potwierdzić to dokumentami źródłowymi dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania decyzji. Jako okoliczność uzasadniającą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała wszczęte przeciwko niej postępowania egzekucyjne. Na potwierdzenie powyższego skarżąca dołączyła kserokopie zawiadomień o zajęciu wierzytelności, upomnienia oraz tytuły wykonawcze. Zdaniem Sądu fakt wszczęcia postępowań egzekucyjnych wobec spółki nie oznacza automatycznie, że w wyniku podjętych działań egzekucyjnych powstanie u skarżącej znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto sama możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd, a także sposób prowadzenia egzekucji nie stanowi podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, gdyż na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z kolei niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej, na którą powołała się skarżąca zobowiązuje Sąd do dokonania oceny kondycji finansowej skarżącej. Na podstawie załączonej do akt sprawy dokumentacji nie sposób jednoznacznie ustalić aktualną sytuację finansową skarżącej. W tym zakresie wskazać należy, iż spółka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - składając wniosek o wstrzymanie nie załączyła dokumentów wskazujących na jej stan finansowy. Z kolei będąc wezwana o dokumenty mające na celu ustalenie jej sytuacji majątkowej w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, nie przedłożyła wszystkich dokumentów objętych wezwaniem referendarza sądowego. Powyższe wpływa w tej sytuacji na ocenę zasadności wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o jej twierdzenia, gdyż nie składając wymaganej dokumentacji skarżąca uniemożliwiła dokonanie rzetelnej oceny jej rzeczywistych możliwości płatniczych i sytuacji finansowej nie tylko w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy, ale także na gruncie postępowania zainicjowanego wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Zauważyć należy, iż skarżąca składając przedmiotowy wniosek szczególną uwagę skupiła na kwestii wszczęcia szeregu postępowań egzekucyjnych, jednocześnie jednak nie przedłożyła dokumentacji, obrazującej jej pełną sytuację majątkową. W świetle powyższych okoliczności i przedłożonych dowodów Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.