II SA/Go 874/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.F. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budową postanawia: 1. odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. oddalił skargę A.F. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. 10 lutego 2009 r. wpłynął do Sądu wniosek A.F. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że posiada niewielkie środki na utrzymanie rodziny. A.F. oświadczył, że otrzymuje zasiłek okresowy z pomocy społecznej w wysokości 405,22 zł a jego żona rentę w kwocie 465,56 zł. Wniosek w części zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że referendarz sądowy postanowieniem z dnia 8 stycznia 2010 r. przyznał A.F. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Dlatego też kolejny wniosek skarżącego w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Uzasadniony jest natomiast wniosek A.F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Zważyć bowiem trzeba, że skarżący wraz z żoną uzyskuje niewielki dochód z tytułu świadczenia wypłacanego przez ośrodek pomocy społecznej oraz renty w łącznej wysokości 870,78 (netto). Skarżący posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci. W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez A.F. środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jego oświadczenia odnośnie braku oszczędności czy wartościowych rzeczy ruchomych. Reasumując należy stwierdzić, że wniosek A.F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.