II SA/Go 881/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego radcy prawnego S.L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim radcy prawnemu S.L. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującej sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną. W dniu 7 października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wpłynęła skarga A.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowieniem z dnia 31 października 2013 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ustanowił dla A.G. radcę prawnego, którego w osobie S.L. wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą i przyznał radcy prawnemu kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług. Pełnomocnik organu sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem z dnia [...] marca 2014 roku pełnomocnik skarżącej złożył odpowiedź na skargę kasacyjną oraz wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte w całości. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i zwrócił akta sądowi I instancji. Wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie wynagrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zagadnienie przyznawania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przez pełnomocników wyznaczonych z urzędu normuje art. 250 zdanie 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.). Przepis ten w zakresie dotyczącym zasad przyznawania tego wynagrodzenia nie zawiera jednak uregulowania pełnego, lecz odsyła do zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności m.in. radców prawnych. Zasady te reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Jednakże z uwagi na treść § 21 cyt. rozporządzenia, który wskazuję, iż do spraw wszczętych i niezakończnonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013r., poz. 490). Mając zatem na uwadze, że NSA wyrok wydał w dniu 8 grudnia 2015 r., czyli przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. zastosowanie w sprawie znajdują przepisy poprzednioobowiązującego rozporządzenia. Powyższe przepisy nie nakładają obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W tym względzie należy uwzględnić, że zgodnie z §14 ust 2 powyższego rozporządzenia, wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawna może być przyznane, za poszczególne czynności takie jak np. sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo opinii o braku podstaw do jej wniesienia, bądź udział w rozprawie przed sądem odwoławczym czy udział w postępowaniu zażaleniowym. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że odpowiedź na skargę kasacyjną, która spełnia kryteria opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji, pozostaje równoznaczna z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W konsekwencji pełnomocnik strony, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie brał udziału w rozprawie kasacyjnej, jest uprawniony do otrzymania wynagrodzenia jak gdyby sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o ile spełnia ona kryteria takiej opinii (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012 r., II GSK 1056/11; A. Partyk, T. Partyk, Komentarz do §18 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, LEX/el. 2014). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że treść odpowiedzi na skargę sporządzona przez radcę prawnego S.L. spełnia kryteria opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż zawiera argumentację zmierzającą do wykazania braku podstaw uzasadniających uwzględnienie skargi kasacyjnej. W konsekwencji należy uznać, że zasadny jest wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów pomocy udzielonej z urzędu, nieopłaconej nawet w części za postępowanie kasacyjne. Uwzględniając rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powyższego rozporządzenia, należy przyznać pełnomocnikowi z urzędu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 120,00 zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności.