II SA/Go 89/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień postanawia: odrzucić skargę. Dnia 10 listopada 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo D.B., w którym zwróciła się do organu z wnioskiem o stosowanie w przypadku jej skarg wnoszonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. trybu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na w/w wniosek wyjaśniło, że organ w każdym przypadku wniesienia przez stronę skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego bada, czy w sprawie zachodzą podstawy do jej uwzględnienia w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W przypadku, gdy nie znajdzie podstaw do zastosowania trybu autokontroli, skargę przekazuje do właściwego sądu zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. Na powyższe pismo D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 26 stycznia 2016 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że pismo D.B. wniesione do organu dnia 10 listopada 2015 r. stanowiło odrębny od konkretnego postępowania wniosek strony, odpowiadający w istocie swojej instytucji wniosku uregulowanego w art. 241 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r. poz. 23), którego przedmiotem była sprawa ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności i usprawnienia pracy organu. Ponieważ wniosek skarżącej dotyczył działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego, został prawidłowo wniesiony do tego organu, jako właściwego ( art. 242 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 244 § 2 w zw. z art. 238 k.p.a. o sposobie załatwienia wniosku organ obowiązany jest poinformować stronę. Zaskarżone przez skarżącą w niniejszej sprawie pismo niewątpliwie ma właśnie charakter informacji o sposobie załatwienia złożonego wniosku (art. 244 § 2 w zw. z art. 238 k.p.a). Wprawdzie zgodnie z art. 246 § 1 k.p.a. stronie niezadowolonej ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi, jednakże chodzi w tym przypadku o skargę wnoszoną w trybie art. 227 k.p.a. (co do której kognicja sądu administracyjnego również została wyłaczona), nie zaś skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepisy regulujące kwestię wnoszenia wniosków w trybie art. 241 k.p.a. nie przewidują możliwości wydania w tym zakresie aktu, który mieściłby się w zakresie kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania wniosków (ani też skarg) w rozumieniu Działu VIII k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 tej ustawy. Osoba występująca do organów administracji z wnioskami lub skargami dotyczącymi potrzeby ochrony interesu publicznego, a nie własnego - chronionego przepisami prawa materialnego, nie może uzyskać żadnej decyzji administracyjnej, której byłaby adresatem i nie przysługują jej też żadne środki odwoławcze w trybie instancyjnym od orzeczeń organów administracji dotyczących innych osób. Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie) złożonego przez stronę wniosku nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Nie odnosi się do praw i obowiązków strony, w taki sposób, że może kształtować jej sytuację prawą. Zarówno skargi, określone w art. 221, jak i wnioski, o których mowa w art. 241 k.p.a., nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych. Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.