II SA/Go 895/16

Dnia 25 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.M., B.K., C.S., S.S., T.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu garażowo-gospodarczego na skutek wniosku C.M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi p o s t a n a w i a : odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. C.M., B.K., C.S., S.S., T.O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016r., znak [...] w sprawie nakazania rozbiórki obiektu garażowo-gospodarczego, położonego na działce nr [...], wybudowanego w warunkach samowoli budowalnej. Skargę w imieniu C.M. podpisał D.M.. Zarządzeniem z dnia 31 października 2016 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto D.M. został wezwany do złożenia w powyższym terminie pełnomocnictwa do działania w imieniu C.M. lub o własnoręczne podpisanie przez niego skargi – pod rygorem przyjęcia, że C.M. występuje w sprawie osobiście. Z kolei J.K. został wezwany do usunięcia w powyższym terminie braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisów sądowych od skargi. Dnia 14 listopada 2016 r. do akt sprawy zostało złożone drogą pocztową m.in. pełnomocnictwo udzielone przez C.M. synowi D.M. do podpisania w jego imieniu skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Jednocześnie został uiszczony wpis sądowy od skargi m.in. w imieniu C.M.. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r. skarga J.K. została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego, tzn. niepodpisanie jej przez wymienionego skarżącego. Dodatkowo C.M. został tego dnia wezwany do złożenia w terminie 7 dni dokumentu potwierdzającego, iż D.M. zalicza się do kręgu osób, o których mowa w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej w skrócie p.p.s.a. Wezwanie powyższe zostało doręczone C.M. dnia [...] grudnia 2016 r. (k. 85 akt sądowych). Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie) C.M. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wskazanego wyżej dokumentu, załączając do pisma kserokopię swojego dowodu osobistego oraz dowodu osobistego swego syna D.M.. Podał, iż uchybienie terminu było spowodowane wyjazdem do rodziny na święta Bożego Narodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić, albowiem w opisywanej sytuacji uchybienie terminu nie spowodowało dla C.M. ujemnych skutków. Problematyka przywrócenia terminu została uregulowana w art. 85 i następnych ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z kolei w myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpatrywanej sprawie zaistniała sytuacja opisana w art. 86 § 2 p.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 31 października 2016 r. D.M. występujący jako pełnomocnik C.M. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego lub przez własnoręczne podpisanie skargi przez skarżącego. Zgodnie z nałożonym rygorem niewykonanie tego wezwania skutkowałoby uznaniem, iż skarżący C.M. działa w niniejszej sprawie osobiście, co oznaczałoby wówczas konieczność skierowania kolejnego wezwania, tym razem do C.M. (a nie jego pełnomocnika) o podpisanie skargi. Wezwanie zostało jednakże wykonane i pełnomocnictwo udzielone D.M. zostało nadesłane. Obejmowało ono jednak wyłącznie czynność podpisania skargi w imieniu skarżącego, co oznacza, że zamiarem C.M. jest osobiste występowanie w postępowaniu sądowym. Z nadesłanych dokumentów nie wynikało natomiast, iż D.M. zalicza się do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a., tzn. iż jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika skarżącego C.M.. Z tego względu kolejnym zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2016 r. C.M. został wezwany do wykazania tej okoliczności. Uczynił to nadsyłając kserokopię swojego dowodu osobistego, a także dowodu osobistego D.M., z których wynika, iż D.M. jest synem C.M., a więc spełnia przesłankę z art. 35 § 1 p.p.s.a. Czynność ta została jednakże dokonana dnia 30 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie), tzn. z dwudniowym uchybieniem terminu, który upłynął 28 grudnia 2016 r. Jednakże niezależnie od faktu uchybienia powyższego terminu oraz od tego, czy zostałby on przywrócony czy też nie, sytuacja procesowa C.M. jest taka, że występuje on w sprawie osobiście. Odmienne byłyby tylko podstawy takiego ustalenia. W sytuacji terminowego wykonania zarządzenia bądź ewentualnego przywrócenia terminu podstawą tą byłby zakres udzielonego pełnomocnictwa, obejmującego umocowanie jedynie do podpisania skargi, natomiast w sytuacji ewentualnej odmowy przywrócenia terminu podstawą tą byłby rygor nałożony w wezwaniu z dnia 31 października 2016 r. W obydwu przypadkach skutek pozostałby natomiast taki sam. Uchybienie powyższego terminu nie wpłynęło zatem w żaden sposób na sytuację procesową C.M. jako skarżącego i nie spowodowało żadnych ujemnych skutków dla niego. Dodatkowo skarga została już podpisana przez osobę umocowaną do dokonania tej czynności w imieniu wskazanego wyżej skarżącego. Zasadą jest, że strony postępowania powinny dokonywać wszystkich czynności procesowych w przewidzianych prawem terminach, zaś w razie ich uchybienia stronom przysługuje możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jedynie w niniejszej sprawie sytuacja procesowa ułożyła się w sposób wyjątkowy – głównie z uwagi na zakres pełnomocnictwa złożonego dnia 14 listopada 2016 r. oraz treść rygoru nałożonego wezwaniem sądowym z dnia 31 października 2016 r. – tzn. iż uchybienie terminowi wyznaczonemu wezwaniem z dnia 15 grudnia 2016 r. nie spowodowało dla skarżącego ujemnych skutków. Z tego względu nie zachodziła konieczność merytorycznego rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu, w związku z czym na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. Skardze został nadany dalszy bieg, zaś C.M. nadal występuje jako jeden ze skarżących.