II SA/Go 9/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Asesor sądowy Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień 15 listopada 2006 r. W.L. zaskarżył, za pośrednictwem Urzędu Wojewódzkiego, decyzję tego organu z dnia [...] października 2006 r., nr [...], uchylającą w całości decyzję Burmistrza z dnia [...] lipca 2006r., nr [...], w przedmiocie odmowy wymeldowania W.L. z lokalu przy ul. [...] i orzekającą o wymeldowaniu go z przedmiotowego lokalu z pobytu stałego. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżący przebywa i pracuje za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga nie została opłacona przez skarżącego poprzez uiszczenie należnego wpisu. Przepis art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270. ze zmianami) stanowi, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl przepisu art. 220 § 1 cytowanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z przepisami art. 220 § 1 i 3 ww. ustawy, skarżący został wezwany przez Sąd do uiszczenia, wpisu należnego od skargi w kwocie 100,00 zł, w terminie 2 miesięcy od otrzymania wezwania, wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi (k. 12). Ponadto, w związku z niemożnością nadania skardze dalszego biegu, wezwano skarżącego do uzupełnienia jej braku formalnego poprzez nadesłanie odpisu skargi w terminie 2 miesięcy (dla doręczenia uczestnikowi postępowania) oraz pełnomocnictwa do doręczeń w kraju, także pod rygorem odrzucenia skargi wynikającym z art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy (k. 11). W myśl dyspozycji art. 299 § 1. ww. ustawy strona zamieszkała za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, pisma w postępowaniu sądowym pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (art. 299 § 2). Wezwanie Sądu w związku z nieobecnością domowników pod adresem wskazanym do korespondencji, awizowano w dniu 24 stycznia 2007 r. oraz powtórnie w dniu 1 lutego 2007 r. Należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 73 ww. ustawy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Z dniem 7 marca 2006 r. art. 73 w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma został, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r. (sygn. akt P 13/05), uznany za niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z powyższym Sąd zbadał, czy przy doręczaniu przedmiotowego wezwania zastosowano dyspozycję § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. nr 62 poz. 697, ze zmianami) w brzmieniu przewidującym powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia, które listonosz doręcza adresatowi, co warunkuje prawidłowość doręczenia pisma. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy podkreślić, iż wezwanie z dnia 22 stycznia 2007 r. zostało przez pocztę awizowane dwukrotnie na adres wskazany do korespondencji przez skarżącego i z powodu nie podjęcia w terminie zwrócone nadawcy w dniu 13 lutego 2007 r. W tych okolicznościach skuteczne doręczenie (domniemanie doręczenia) nastąpiło po upływie siedmiu dni od dnia powtórnego awizowania, tj. 9 lutego 2007 r. i najpóźniej od tej daty rozpoczął bieg dwumiesięczny termin do uiszczenia wpisu należnego od skargi, oraz uzupełnienia wskazanych braków formalnych. Wezwanie Sądu pozostało bezskuteczne. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż skarżący nie uiścił wpisu należnego od skargi oraz nie przedłożył żądanego odpisu skargi oraz pełnomocnictwa. Wobec powyższego Sąd, na podstawie przepisu art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami), postanowił jak w sentencji.