II SA/Go 90/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant st. sekr. sąd. Monika Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przewóz (wwóz) odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. starszy kontroler ds. transportu drogowego Zespołu Patrolowego Grupy Graniczno-Patrolowej, na podstawie upoważnienia nr [...] Komendanta Placówki Straży Granicznej oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. bz 2007 r. Nr 125, poz. 874) nałożył karę pieniężną w wysokości 6000 zł na R.W., prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu przewozu międzynarodowego pod nazwą Firma "S", za przewóz drogowy (wwóz) odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Decyzję organ wydał na podstawie następującego stanu faktycznego: W dniu [...] września 2010 r. o godz. 13 na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...] z naczepą marki [...] nr rej [...] należący do firmy R.W. – Firma S, którego kierowcą był obywatel RP J.S.. Według jego oświadczenia oraz okazanych kontrolującym dokumentów stwierdzono, że w chwili kontroli wykonywał międzynarodowy transport drogowy z miejscowości [...] w Szwecji do miejscowości [...] z ładunkiem folii plastikowej o wadze 21000 kg. W czasie kontroli kierowca okazał paszport, prawo jazdy, dowód rejestracyjny, dowód ubezpieczenia OC, wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy i spełnieniu wymagań określonych ustawą, dokument przewozowy CMR oraz kartę opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych. Kierowca natomiast nie posiadał i tym samym nie okazał do kontroli dokumentu przesyłania/przemieszczania odpadów, zgłoszenia transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów oraz decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na wwóz odpadu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. UE z dnia 12 lipca 2006 r.) do dnia 31 grudnia 2012 r. wszelkie przemieszczania wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody przewidzianej w przepisach tytułu II tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 39 poz. 251) odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej kategorii określonych w załączniku nr 1 ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do ich pozbycia jest zobowiązany. Międzynarodowe przemieszczanie odpadów reguluje ustawa z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859), na podstawie której - zgodnie z art. 4, zezwolenia na przewóz, wywóz i tranzyt odpadów wydaje Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Dodatkowo zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874) podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego wykonując przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wymagane przy przewozie odpadów dokumenty. Na podstawie art. 92 ust. 1 tej ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając przepisy ustawy o odpadach, podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 do 15000 zł. Odwołanie od tej decyzji złożył R.W.. Skarżący zarzucił brak zastosowania art. 92 a ust. 4 i 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Decyzji zarzucił nadto naruszenie Konstytucji RP, bowiem obiektywna koncepcja odpowiedzialności administracyjnej nie jest odpowiedzialnością absolutną tzn. że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności jeżeli wykaże, że uczynił wszystko czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić. Odrzucenie tego poglądu byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Dalej strona wskazała, iż w przypadku stanu faktycznego objętego decyzją, w świetle dokumentów w postaci zlecenia transportowego jednoznacznie wynika, że zlecający określił rodzaj towaru jako neutralny, co wprowadziło skarżącego w błąd. Mając przekonanie, na podstawie dokumentu zlecenia, że transport nie dotyczy odpadów przyjął go do wykonania. Zdaniem strony należy uwzględnić, że odwołujący się nie jest specjalistą w zakresie oceny co stanowi odpad a co nie oraz to, że kierował się przede wszystkim tym, że jest to towar neutralny i podejmując się wykonania zlecenia nie miał wiedzy o tym, że jest to odpad, a co więcej w tym zakresie poprzez oświadczenie spedytora został wprowadzony w błąd. W ocenie odwołującego się stanowiło to podstawę do zastosowania wobec niego art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, że sankcji z art. 92 ust. 1 nie stosuje się jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Taka okoliczność zdaniem ukaranego nastąpiła w niniejszej sprawie i organ winien umorzyć postępowanie. Organ II instancji - Komendant Oddziału Straży Granicznej, decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Zdaniem organu twierdzenia zawarte w odwołaniu, że przedsiębiorca nie miał wpływu na naruszenie przepisów ustawy o odpadach i transporcie drogowym nie znajdują uzasadnienia w tej sprawie. Wykonujący przewóz drogowy jest profesjonalistą, prowadzi działalność gospodarczą w tej dziedzinie i winien znać wszystkie uwarunkowania prowadzonej działalności. Art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym ma charakter wyjątkowy i odnosi się do stanów nadzwyczajnych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kwota kary pieniężnej jest ściśle określona w załączniku do ustawy pod poz. 7.5 w wysokości 6000 zł. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R.W.. Skarżący zarzucił naruszenie: – art. 7 i 77 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, – art. 107 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, – naruszenie art. 92 a ust. 4 i art. 93 ustawy o transporcie drogowym poprzez brak rozpoznania przez organ możliwości jego zastosowania mimo, że strona podała dowody uzasadniające zastosowanie tego przepisu i wniósł o zmianę lub uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie. Skarżący jeszcze raz wskazał, że nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego jest mechaniczne i rygorystyczne uregulowanie sytuacji prawnej zobowiązanego i ustalenie sankcji administracyjnej niezależnie od przyczyn, które spowodowały niewykonanie obowiązku prawnego. Stanowisko takie, zdaniem skarżącego, wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, orzecznictwa i literatury. Konstruowanie odpowiedzialności administracyjnej winno się jednak opierać na założeniu, iż w prawem przewidzianych okolicznościach możliwe jest uchylenie się od odpowiedzialności pomimo stwierdzenia, iż zachowanie podmiotu wyczerpało znamiona deliktu. Ustawodawca odrzucił zasadę domniemania niewinności i wprowadził zasadę odstąpienia od zastosowania sankcji lub jej złagodzenia. Skarżący podkreślił, że dopiero po szczegółowej analizie Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że transportowany towar wypełnia definicje odpadu co świadczy, że dla dokonania oceny czy był to odpad wymagana była wiedza specjalistyczna, której w rozsądnym pojmowaniu staranności przewoźnika nie można było wymagać od skarżącego. W takiej sytuacji organ winien zastosować art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym i umorzyć postępowanie w sprawie. Tego organ nie uczynił i tym samym naruszył art. 80 kpa dotyczący swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej jako "ppsa". Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 ppsa podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ppsa). Zdaniem Sądu, przedstawione ze skargą akta administracyjne wskazują, że ustalenia organu, których następstwem było wydanie zaskarżonej decyzji, należy ocenić jako prawidłowe i znajdujące poparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92 ust. 1 pkt 3 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją podczas wykonywania transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. Ponadto kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o odpadach oraz wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych. Takim wspólnotowym aktem dotyczącym przewozu odpadów jest rozporządzenie nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L z 2006r. Nr 190, poz. 1). W art. 2 przywołanego powyżej rozporządzenia nr 1013/2006 zawarta została definicja odpadu - poprzez odwołanie się do definicji zawartej w art. 1 ust. 1 lit. a, obowiązującej w dniu kontroli przedmiotowego transportu, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. nr 2006/12/WE w sprawie odpadów (Dz.U. L z 2006r. Nr 114 poz. 9) zgodnie, z którą "odpady" oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć. Od 12 grudnia 2010r. ww. dyrektywa nr 2006/12/WE została zastąpiona przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L z 2008r. Nr 312, poz. 3), która w art. 3 pkt 1 definiuje odpad jako substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, lub do których pozbycia został zobowiązany. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, iż w cytowanej dyrektywie z dnia 19 listopada 2008r. zawarto wyjaśnienie, że zmiana dyrektywy nr 2006/12/WE była konieczna, aby wzmocnić środki niezbędne do przeciwdziałania powstawaniu odpadów, wprowadzić podejście uwzględniające cały cykl życia produktów i materiałów, a nie tylko fazę odpadu, oraz skupić się na zmniejszaniu oddziaływania na środowisko, jakie wywiera wytwarzanie odpadów i gospodarowanie nimi (...). Dyrektywa z 2008r. stwierdza ponadto, iż zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 państwa członkowskie mogą zastosować środki niezbędne w celu zapobiegania przemieszczaniu odpadów, które nie jest zgodne z ich planami gospodarki odpadami. W drodze odstępstwa od tego rozporządzenia państwa członkowskie powinny być uprawnione do ograniczenia wchodzących dostaw przeznaczonych do spalarni, zaklasyfikowanych jako instalacje do odzysku, jeżeli ustalono, że odpady krajowe musiałyby być unieszkodliwiane lub musiałyby być przetwarzane w sposób niezgodny z planami gospodarki odpadami tych państw. Zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a cyt. rozporządzenia nr 1013/2006 "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Rozporządzenie to przy tym jednoznacznie stwierdza, że przemieszczanie odpadów na terytorium Wspólnoty podlega określonej procedurze, wymagającej m.in. uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody. I tak w art. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124, poz. 859) przewidziano, iż na: 1) przywóz odpadów na teren kraju, 2) wywóz odpadów poza teren kraju, 3) tranzyt odpadów przez teren kraju wymagane jest zezwolenie, które wydaje Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 16 lit. c rozporządzenia nr 1013/2006, po wyrażeniu przez zainteresowane właściwe organy zgody na zgłoszone przemieszczanie, wszystkie uczestniczące w nim przedsiębiorstwa wypełniają dokument przesyłania lub - w przypadku zgłoszenia ogólnego - dokumenty przesyłania, w odpowiednich punktach, podpisują i zachowują kopię lub kopie. Jednocześnie zgłaszający zachowuje kopię dokumentu przesyłania. Każdemu transportowi towarzyszy dokument przesyłania oraz dokument zgłoszeniowy zawierający pisemne zgody oraz warunki określone przez zainteresowane właściwe organy. Dokument przesyłania zachowuje prowadzący instalację odbierającą odpady. Ponadto na podstawie art. 11 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów Minister Środowiska wydał w dniu 24 czerwca 2008 r. rozporządzenie w sprawie rodzajów odpadów, których przywóz w celu unieszkodliwiania jest zabroniony (Dz.U. z 2008r., Nr 119, poz. 769). Załącznik do tego rozporządzenia zawiera katalog odpadów wraz z listą odpadów niebezpiecznych, w którym pod kodem 02 01 04 sklasyfikowane są odpady tworzyw sztucznych (z wyłączeniem opakowań), do których zaliczyć trzeba folię. Powyższe potwierdza również decyzja z dnia [...] października 2010r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska ([...]), którą organ ten nałożył na odbiorcę odpadów - zużytej folii ogrodowej (przewożonych przez firmę "S") spółkę A Sp. z o.o. obowiązek zagospodarowania tego odpadu sklasyfikowanego kodem EWC 02 01 04. Przechodząc od powyższych rozważań do meritum sprawy, stwierdzić należy, iż jest bezspornym, że w dniu [...] września 2010 r. kierowca J.S., zatrudniony przez firmę R.W. – Firma "S", wykonywał w imieniu przedsiębiorcy, samochodem ciężarowym marki [...] wraz z naczepą, międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, realizowany pomiędzy Szwecją a Polską, dokonując przewozu ładunku w postaci używanej folii plastikowej w ilości 21.000 kg. Poza sporem pozostaje także fakt, iż w trakcie kontroli kierowca wezwany do okazania dokumentów okazał m.in. zaświadczenie o zatrudnieniu u ww. przedsiębiorcy, dokumenty samochodu - tzn. dowody rejestracyjne pojazdu i naczepy wraz z ubezpieczeniami, prawo jazdy, a także wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz dokument przewozowy i kartę opłaty drogowej. Mimo wezwania, kierowca nie okazał dokumentów wymaganych w trakcie realizowanego międzynarodowego transportu odpadów, a mianowicie dokumentu zgłoszenia transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów określonego w załączniku do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. UE L z 2006r. Nr 190, poz. 1). Obowiązek posiadania takiego dokumentu wynika z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f cytowanej ustawy o transporcie drogowym, gdzie zaznaczono, że oprócz wymienionych wcześniej w przepisie dokumentów, kierowca obowiązany jest mieć przy sobie dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, podzielić należy ustalenia organów, że kierowca dokonywał przewozu odpadów – zużytej folii ogrodowej, będącego odpadem z tworzyw sztucznych, a co za tym idzie zobowiązany był posiadać i przedstawić organowi kontrolującemu wymagane w takim przypadku dokumenty. Zastrzeżenia strony skarżącej co do sposobu przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie nie mogą zostać uznane za słuszne. Z załączonych do akt administracyjnych zdjęć wynika, iż nawet bez dokonywania badań tzw. "gołym okiem" widać było, że przewożony towar to odpady (k. 9 akt administracyjnych). Spornym w niniejszej sprawie był natomiast fakt niezastosowania wobec przewoźnika art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym mówiący o nienałożeniu kary pieniężnej jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Z całą stanowczością podkreślić należy, iż trudno sobie wyobrazić, iż firma zajmująca się przewozem międzynarodowym nie zna podstawowych przepisów dotyczących przewożonych przez siebie towarów i nie wie, że brudna, zużyta folia jest odpadem. Jest to niedopuszczalne, zwłaszcza w obecnych czasach kiedy często dochodzi do sytuacji pozbywania się przez bogatsze kraje UE odpadów, które są produkowane w coraz większych, trudnych do przetworzenia ilościach. Tym bardziej ważne jest, aby mając do czynienia m.in. z odpadami, nie kierować się wyłącznie chęcią zysku, nie zważając przy tym na regulacje prawne, w tym Konstytucję RP, na którą powołuje się skarżący, ale postępować tak, aby mieć swój udział w racjonalnym i świadomym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu jego zasobami. Nie można także zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej, iż nie ona odpowiada za zaniedbania wynikające z niedopełnienia ewentualnego obowiązku uzyskania zezwolenia na wwóz odpadów na teren Polski. Profesjonalny przedsiębiorca nie może tłumaczyć się, że przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a przewożony odpad był odpadem neutralnym. Po pierwsze organy słusznie stwierdziły, iż skarżąca firma jest profesjonalistą, a uzyskanie dokumentów koniecznych przy przewozie odpadów nie wykracza poza zdrowy rozsądek. Dodać tu wypada, że skoro przedsiębiorca prowadzi działalność w zakresie transportu odpadów to należy wymagać należytej staranności przy wykonywaniu prowadzonej działalności gospodarczej. Po drugie przepisy nie wprowadzają rozróżnienia na odpady neutralne i takie, które nimi nie są. Co najwyżej można się spotkać z odpadami i odpadami niebezpiecznymi, ale w przypadku obu wymagane jest zezwolenie na ich wwóz do kraju. Podsumowując stwierdzić należy, iż niewątpliwy brak wymaganych dokumentów pozwolił organom orzekającym w sprawie stwierdzić naruszenie wynikających z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f oraz art. art. 16 lit. c rozporządzenia (WE) nr 103/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. obowiązków. Powyższe musi prowadzić do stwierdzenia, że kontrolowany transport wykonywany był z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących obowiązku w zakresie posiadania wymaganych dokumentów w trakcie międzynarodowego transportu odpadów. Mając na uwadze użyte w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym sformułowania "podlega karze pieniężnej" uznać trzeba, że organ administracji nie ma swobody działania, lecz ma obowiązek pobrać karę pieniężną w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie wynik przeprowadzonej kontroli potwierdził zaistnienie wskazanych powyżej naruszeń ustawy, skutkujących odpowiedzialnością finansową. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od pobrania kary w sytuacji, gdy zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki jej wymierzenia. Skarżący jako przedsiębiorca zajmujący się zarobkowym przewozem towarów, ma obowiązek w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. Nie może przy tym zwalniać się z obciążającego go obowiązku tłumacząc się nieznajomością prawa obowiązującego w Unii Europejskiej czy nierzetelnością partnera handlowego. Stąd też zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 4 wymierzenie kary było obligatoryjne. Organy nie mogą "przymykać oczu" na naruszenia takie jak te, które zostały stwierdzone w niniejszej sprawie. Jednocześnie nałożenie kary pieniężnej jest istotne również z punktu widzenia ochrony środowiska. Środki te są przeznaczane m.in. na zagospodarowanie odpadów sprowadzonych do Polski nielegalnie, gdy zgłaszający i odbiorca są nieznani lub zapewnić możliwość powrotnego przyjęcia i unieszkodliwienia odpadów nielegalnie wywiezionych z kraju, gdy firma wysyłająca jest nieznana lub gdy ogłosiła ona upadłość. W niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kary została wydana w oparciu o wystarczający materiał dowodowy - prawidłowo przeprowadzoną kontrolę pojazdu, a w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich powodów argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nie mogły zostać uwzględnione. Na marginesie dodać należy, że o ile skarżący uważa, że został poszkodowany i wprowadzony w błąd przez spedytora to może domagać się zwrotu kwoty 6000 zł w procesie cywilnym przed sądem powszechnym. Mając powyższe na uwadze uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami) oddalenie skargi.