II SA/Go 901/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K.-M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku M.K.-M. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla rozbudowy Zespołu Szkół o Gimnazjum oraz o budowie obiektów związanych z tym Zespołem w miejscowości [...], w oparciu o treść art. 159 § 1 kpa odmówiło wstrzymania wykonania w/w decyzji. W uzasadnieniu organ podał, iż wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. M.K.-M. zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2008 r., żądając w nim dodatkowo wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, iż w wyniku wstępnej analizy akt sprawy stwierdzono brak podstaw do uwzględnienia żądania wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Powołując się na treść art. 124 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 159 § 2 kpa Kolegium odstąpiło od szczegółowego uzasadnienia wydanego postanowienia. Jednocześnie strona została pouczona w postanowieniu, iż rozstrzygnięcie to nie podlega zaskarżeniu. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez M.K.-M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z wnioskiem o uchylenie go w całości i skierowanie do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 126 kpa poprzez niezastosowanie art. 107 § 2-5 kpa, naruszenie art. 124 § 2 kpa i wadliwe zastosowanie art. 159 § 2 kpa. Zdaniem skarżącej zastosowanie przez SKO przepisu art. 159 § 2 kpa wyłącznie w oparciu o interpretację językową nie uwzględnia istotnej w prawie administracyjnym wartości - dwuinstancyjności postępowań administracyjnych regulowanych art. 15 kpa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Jednocześnie organ dodał, iż o trafności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu przemawia ostateczna decyzja z dnia [...] października 2009 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, iż poddanie merytorycznemu badaniu zasadności wniesionej skargi poprzedzone jest ustaleniem czy sprawa będąca przedmiotem skargi podlega kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Jednocześnie jednak należy mieć na uwadze, że kontrola ta jest ograniczona do form działania administracji publicznej wskazanych w treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), dalej nazywaną p.p.s.a., tj. skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie przez stronę skarżącą aktu lub czynności niewymienionego w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009 r. w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2008 r., co do której skarżąca zgłosiła wniosek o stwierdzenie nieważności. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 159 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 (§ 1). Na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie (§ 2). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, iż ze względu na wyraźne brzmienie art. 159 § 2 kpa postanowienie to jest zaskarżalne tylko wówczas, gdy przewiduje wstrzymanie wykonania decyzji. "Użyty w art. 159 § 2 kpa termin wskazuje, iż zażalenie służy tylko na postanowienie ,,o wstrzymaniu wykonania" i jest zdecydowanie węższe np. od regulacji zawartej w art. 152 § 2 kpa, gdzie mówi się o przysługiwaniu zażalenia ,,w sprawie wstrzymania" tj. we wszystkiego rodzaju rozstrzygnięciach, gdy tylko dotyczą one wstrzymania wykonania"- postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2001 r., IV SA 2254/98, Lex 54729 (por. także postanowienie NSA z 17 maja 2002 r. IV SA 2210/00). Skoro zatem na postanowienie, wydane w oparciu o treść art. 159 kpa, o odmowie wstrzymania wykonania decyzji nie przysługuje zażalenie, tym samym postanowienia tego nie zalicza się do żadnej z kategorii aktów prawnych lub czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych, określonych w treści art. 3§2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów skarżącej zawartych w skardze, a wskazujących na naruszenie przez Kolegium zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przez ograniczenie rozpoznani sprawy do jednej instancji, Sąd podkreśla, iż zasada ta odnosi się przede wszystkim do sprawy rozstrzyganej co do istoty (z reguły decyzją administracyjną). Takim rozstrzygnięciem byłaby decyzja w sprawie stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nieważności określonej decyzji. Natomiast przedmiotowe postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem ma charakter postępowania incydentalnego (wpadkowego), gdyż dotyczy jedynie wstrzymania wykonania decyzji, co do której toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie, zgodnie z art. 123 kpa nie rozstrzyga o istocie sprawy, a dotyczy jedynie określonej kwestii, jaka wynikła w toku postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.