II SA/Go 902/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: postępowanie w sprawie umorzyć. Prokurator Rejonowy na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 art. 50 § 1 i art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. o prokuraturze (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 21, poz. 206) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...], umarzającą postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek zażalenia Nadleśnictwa na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego o wykonanie zastępcze rozbiórki domu letniskowego W.P. powstałego w warunkach samowoli budowlanej. Na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania M.G., wobec przeniesienia prawa własności domu letniskowego umową darowizny przez W.P. i przyjęciem jej przez M.G.. Po złożeniu sprawozdania z dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego i sądowego w sprawie o sygnaturze II SA/Go 462/13 ze skargi Nadleśnictwa na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2013r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego Prokurator cofnął skargę. Pełnomocnik uczestnika postępowania – Nadleśnictwa, oponował przeciwko cofnięciu skargi, a tym samym o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie. Uważał, że Sąd powinien rozstrzygnąć sprawę merytorycznie i zająć się oceną legalnością postanowienia organu I instancji a nie decyzją organu II instancji, którą uważa za zgodną z prawem. Wniósł także o zawieszenie postępowania, albowiem w sprawie II SA/Go 462/13 złożył wniosek o wykładnię wyroku i jeszcze nie otrzymał orzeczenia Sądu w tej sprawie. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania bowiem w dniu 25 listopada 2013 r. Sąd wydał postanowienie o odmowie dokonania wykładni wyroku. Uczestnik postępowania M.G. ocenę prawidłowości cofnięcia skargi przez Prokuratora pozostawił do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Cofnięcie skargi przez Prokuratora należało uznać za skuteczne. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę przy czym jej cofnięcie wiąże Sąd. Jednakże Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałyby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis powyższy statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przez przyznanie stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzenia przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (zob. M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2007, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, s.872). Podkreślić należy, iż w rozpoznawanej sprawie Sąd nie dostrzegł zaistnienia przesłanek, o których mowa w cytowanym przepisie art. 60 p.p.s.a. kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. W sprawie nie istnieje niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi miałoby służyć obejściu prawa. Skoro wola Prokuratora jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca, z tej racji Sąd z powołaniem się na przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie w sprawie.