II SA/Go 908/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazanie odwołania postanawia: odrzucić skargę. Dnia 30 grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła, przekazana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, skarga D.B., którą zaskarżone zostało pismo tego organu z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o przekazaniu do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej odwołania od decyzji tego organu, celem wypowiedzenia się w trybie art. 132 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie toku instancji. Organ wskazał, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, bowiem w sprawie nie toczy się postępowanie administracyjne, podlegające rozstrzygnięciu orzeczeniem, od którego przysługiwał by stronie środek odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Każdorazowo badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności, w ramach której Sąd bada przede wszystkim czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego określonej przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Nadto granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie ppsa, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało odwołanie D.B. do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej celem wypowiedzenia się trybie art. 132 k.p.a., zgodnie z którym organ I instancji może w ramach tzw. autokontroli uwzględnić wniesione przez stronę odwołanie. Przekazanie odwołania w celu zbadania podstaw zastosowania w sprawie art. 132 k.p.a oraz ewentualnego przesłania stanowiska organu I instancji wraz z aktami sprawy stanowi wprawdzie czynność materialno - techniczną, ale nie podlegającą zaskarżeniu. Stanowi o wypełnieniu obowiązków wynikających z przepisów prawa, a obciążających organ i nie odnosi się bezpośrednio do praw i obowiązków strony. Służy ono zapewnieniu organowi I instancji możliwości skorzystania z trybu autokontroli, a także, w przypadku gdy brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania w trybie art. 132 k.p.a., ustaleniu stanowiska tego organu oraz zgromadzenia akt administracyjnych. Wskazana czynność materialno – techniczna służy realizacji zasady ekonomiki postępowania jurysdykcyjnego wyrażonej w art. 12 k.p.a. a także koncentracji materiału dowodowego, w przypadku wypełnienia przez organ zobowiązania dot. przekazania akt administracyjnych. Tym samym przekazanie odwołania do organu I instancji nie ma cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zaskarżone pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z przyczyn oczywistych, nie może być uznane również za decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa), czy też postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa) oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 ppsa. Tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast § 3 tego przepisu wskazuje, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowił jak w sentencji.