II SA/Go 910/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na pismo Prokuratora Rejonowego z dnia [...] r., sygn. akt Ip [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 22 grudnia 2010 r. R.K. złożył w Prokuraturze Rejonowej pismo (datowane na [...] grudnia 2010 r.) i zatytułowane "Skarga na Zastępcę Prokuratora Rejonowego W.K.". W jego uzasadnieniu strona zakwestionowała pismo Zastępcy Prokuratora Rejonowego W.K. z dnia [...] grudnia 2010 r. dotyczące uprzedniego wniosku o udostępnienia dokumentów z akt sprawy o sygn. Ip [...]. R.K. zażądał udostępnienia informacji przez dostęp do dokumentów zawartych w aktach Ip [...], Ip [...], Ip [...] i umożliwienie uzyskania ich kserokopii lub wydanie formalnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji w całości lub w części. Ponadto w ocenie wnioskodawcy udzielone odpowiedzi na jego wnioski, stanowią bezprawną odmowę udzielenia informacji publicznej, wynikającą z osobistego, negatywnego nastawienia Zastępcy Prokuratora Rejonowego W.K. do jego osoby, prawdopodobnie z zemsty za pisanie na niego skarg i zmuszania go do pracy nad rozpatrywaniem jego wniosków. Prokuratura Rejonowa, powołując się na art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przekazała skargę R.K. z dnia [...] grudnia 2010 r., według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 stycznia 2011 r. wezwano R.K. do sprecyzowania wniesionej skargi, poprzez wskazanie, czy jest to skarga na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, czy też jej przedmiotem jest pismo Prokuratora Rejonowego z dnia [...] grudnia 2010 r., sygn. akt Ip [...], w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, iż skarga została wniesiona na pismo Prokuratora Rejonowego z dnia [...] grudnia 2010 r. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Kolejnym zarządzeniem z dnia 2 lutego 2011 r. R.K. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie, czy jest to skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pismo Prokuratora Rejonowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr Ip [...], czy też skarga na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, albo skarga skierowana do Prokuratora Rejonowego w trybie nadzoru służbowego na Zastępcę Prokuratora Rejonowego jako przełożonego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2011 r., R.K. wyjaśnił, że jego pismo z dnia [...] grudnia 2010 r. nie jest skargą kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, lecz skargą powszechną skierowaną do Prokuratora przełożonego na prokuratora mu podległego. Dodał, że przekazanie do sądu jego pisma jako rzekomej skargi na bezczynność stanowi nadużycie ze strony Prokuratora Rejonowego, a przesłanie odpowiedzi na skargę to nadgorliwość tego organu. R.K. podkreślił, że sam potrafiłby sporządzić poprawną skargę na bezczynność i merytorycznie ją uzasadnić. Nie wykluczył, iż w przypadku nieuzyskania od Prokuratora odpowiedzi na jego pismo-skargę powszechną, wystąpi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność organu. Wniósł jednocześnie o obciążenie Prokuratora Rejonowego kosztami za prowadzenie sprawy oraz wystosowanie w tej sprawie sygnalizacji do Prokuratora Okręgowego (jako prokuratora nadrzędnego), z powodu zastosowania po raz kolejny nieprawidłowej praktyki w rozpoznaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Na wstępie podkreślić należy, iż postępowaniem sądowoadministracyjnym rządzi zasada dyspozytywności, zatem skutecznie wszcząć to postępowanie może jedynie skarga uprawnionego podmiotu, kierowana do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy. W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących sytuacjach: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego może mieć dwojaki charakter - pierwotny i wtórny. Trzeba wskazać, że o ile bezprzedmiotowość wtórna jest wyraźnie (literalnie) wskazana w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to bezprzedmiotowość pierwotna nie została w tej ustawie uregulowana wprost. Powyższe oznacza jednak, iż brak jest podstaw do działań sądu w sytuacji, w której bezprzedmiotowość pierwotna zachodzi. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (innych niż w pkt 1 i 2 tego przepisu). W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne nie stało się bezprzedmiotowe w jego toku, ale było bezprzedmiotowe od samego początku – od momentu przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargi z dnia [...] grudnia 2010 r. przez Prokuraturę Rejonową. Jak bowiem wynika z treści pisma procesowego R.K. z dnia [...] lutego 2011 r. jego zamiarem nie było składanie skargi do sądu administracyjnego. Jego intencją było złożenie skargi na działalność organu, a konkretnie na podejmowane czynności w jego sprawie przez W.K., będącego Zastępcą Prokuratora Rejonowego. Zdaniem Sądu, z uwagi na podniesione w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. przez R.K. okoliczności oraz to, że przedmiotowe pismo zostało zaadresowane jedynie do Prokuratora Rejonowego, organ ten powinien był w pierwszej kolejności wyjaśnić, przed przekazaniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., charakter powyższego pisma. Analiza przedmiotowego pisma z dnia [...] grudnia 2010r. prowadzi do stwierdzenia, że dotyczy ono stanu sprawy (sygn. akt Ip [...]) i sposobu jej załatwienia, w art. 227 i 241 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) wszczętej wcześniejszym wnioskiem R.K., a zatem przysługuje mu uprawnienie do informacji o stanie sprawy zarejestrowanej w Prokuraturze Rejonowej, jak również prawo do wglądu do akt tej sprawy. Zgodnie z § 394 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2010r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 49, poz. 296), wydanego na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tj. Dz. U 2008 r. Nr 7, poz. 39 ze zm.). wpływające do prokuratury skargi i wnioski, o których mowa w art. 227 i 241 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) podlegają załatwieniu zgodnie z przepisami działu VIII tego kodeksu oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46). Skargę na czynności lub zachowanie prokuratora rozpatruje jego bezpośredni przełożony, a skargę na pracownika prokuratury – jego przełożony (§ 395 rozporządzenia z dnia 24 czerwca 2010 r.). W związku z powyższym, odnosząc się do treści pisma R.K. z dnia [...] grudnia 2010 r., wyjaśnić należy, że w sprawach skarg na działalność Prokuratora Rejonowego, czy też pracowników tego organu właściwy będzie tryb skargowo-wnioskowy uregulowany w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie zatem do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie, albowiem stało się bezprzedmiotowe.