II SA/Go 912/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi [...] na Wojewoda z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zameldowanie Oddalono skargę II SA/Go 912/05 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta G. na podstawie art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) i art. 104 §1 kodeksu postępowania administracyjnego po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego orzekł o zameldowaniu [...] na pobyt stały pod adresem w [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I. instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż [...] zamieszkuje pod w/w adresem z zamiarem stałego przebywania, a zatem zaszły przesłanki dla wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie jego zameldowania na pobyt stały. Od powyższej decyzji, pismem złożonym w Urzędzie Miasta G. w dniu [...] roku odwołał się najemca lokalu przy [...] –[...]. W swoim odwołaniu wskazał on na naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) oraz naruszenie prawa formalnego poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w tym wyjaśnienia rozbieżności istniejących w zebranym materiale dowodowym. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I. instancji. Uzasadniając swoją decyzję Wojewoda [...] wskazał, iż organ I. instancji prowadząc postępowanie nie dokonał należytych ustaleń w przedmiocie okresu i okoliczności zamieszkiwania [...] w przedmiotowej nieruchomości i w tym zakresie należy przeprowadzić postępowanie dowodowe, a ponadto podniósł, iż organ I. instancji dokonał niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) zamiast art. 6 ust 1 tejże ustawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I. instancji, w oparciu o art. 47 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) i art. 104 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego wydano decyzję [...] orzekającą o zameldowaniu [...] na pobyt stały w lokalu przy [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta G. podniósł, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt, iż [...] wyczerpał przesłanki konieczne dla zameldowania na pobyt stały jego osoby w lokalu przy [...] w [...]. W dniach 12 maja 2005 roku i 24 maja 2005 roku miały miejsce rozprawy administracyjne. W trakcie pierwszej z nich przesłuchano świadków [...] ,a także wysłuchano [...]. W wyniku przeprowadzonych dowodów uzyskano informacje, iż [...] zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, posiada w nim swoje rzeczy, partycypuje w kosztach utrzymania lokalu i jest widywany przez sąsiada, który ocenia go jako domownika lokalu przy [...]. Natomiast na rozprawie z dnia 24 maja 2005 roku mającej miejsce w przedmiotowej nieruchomości uzyskano informacje potwierdzające fakt zamieszkiwania przez [...] w w/w lokalu, co potwierdzili, kierując się swoim doświadczeniem, pracownik organu I. instancji – [...] oraz Komendant Straży Miejskiej – [...], obecni na rozprawie. Osobą wysuwającą twierdzenia przeciwne był [...], jednakże nie zostały one poparte żadnymi dowodami. Od powyższej decyzji [...] złożył, za pośrednictwem poczty, odwołanie do Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) oraz naruszenie art. 64 §2 w związku z art. 77 §4 Kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z powyższym skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja jest nieważna z przyczyn określonych w art. 156 §1 pkt 2 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto skarżący zarzucił, iż decyzja została wydana w oparciu o materiał dowodowy zawierający istotne braki. Decyzją [...] wydaną na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 47 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] orzekającą o zameldowaniu [...] na pobyt stały, tj. w lokalu przy [...] w [..], od której to odwołanie złożył [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] podniósł, iż w skutek przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, iż [...] zamieszkuje w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania, a więc spełnione zostały obie przesłanki przewidziane w treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) i organ I. instancji podjął właściwa decyzję w przedmiocie zameldowania [...] w lokalu przy [...] w [...]. Wojewoda [...] podniósł, iż odwołujący się od decyzji najemca lokalu – [...] nie wykazał braku przesłanek do zameldowania [...] w przedmiotowym lokalu. Powyższe organ II. instancji ustalił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. W szczególności Wojewoda [...] podkreślił, iż fakt zamieszkania został potwierdzony poprzez wizję lokalną w mieszkaniu, którego podanie o zameldowanie dotyczy. Na powyższą decyzję [...] wniósł dnia 18 października 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż zaszły przesłanki przewidziane w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.), 2. błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez wybiórcze powoływanie dowodów, fabrykowanie dowodów i pominięcie dowodów przedstawionych przez skarżącego, 3. naruszenie przepisów prawa formalnego poprzez niezastosowanie art. 64 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego i przypisanie [...] przymiotu strony, mimo braku wykazania przez w/w istnienia obowiązku prawnego w uzyskaniu zameldowania w lokalu przy [...] w [...], 4. naruszenie interesu prawnego skarżącego, jego córki –[...] oraz naruszenie interesu społecznego. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego z dnia [...] 2. nałożenie na organ II. instancji obowiązku zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego, 3. rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego. Ponadto wnioskodawca wniósł o wstrzymanie wykonania czynności wynikającej z zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2006 roku występująca przed organami obu instancji w charakterze świadka [...] została dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy jakie przesłanki pozytywne w myśl zapisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) winny być spełnione dla uzyskania zameldowania na pobyt stały przez zainteresowaną osobę. Zgodnie z treścią art. 6 ust. w/w ustawy są nimi: - faktyczne zamieszkiwanie w danej miejscowości pod oznaczonym adresem, - zamiar stałego przebywania w w/w miejscu. Właściwy organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, co wynika z treści art. 47 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.) W przypadku gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. W niniejszej sprawie podanie o zameldowanie na pobyt stały złożył w dniu 21 października 2004 roku [...] – uczestnik postępowania. Właściwa jednostka organizacyjna Urzędu Miasta G. zwróciła się do Komendy Miejskiej Policji w [...] o ustalenie czy [...] spełnia pierwsza przesłankę z art. 6 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.), czyli czy faktycznie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 29 października 2004 roku Policja poinformowała, iż [...] zamieszkuje w lokalu przy [...] od roku czasu. W między czasie swój sprzeciw w przedmiocie zameldowania [...] w przedmiotowym lokalu wyraził pismem z dnia 11 października 2004 roku najemca lokalu – skarżący. Wobec powyższego organ I. instancji, w celu wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie podania [...] przeprowadził rozprawę administracyjną, na której obecni byli [...] i [...], która złożyła zaznania w charakterze świadka. [...] potwierdził fakt swojego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, oraz posiadania w nim swoich rzeczy osobistych. Powyższe potwierdziła świadek – [...]. Ponadto zeznała ona, iż [...] jest jej dalekim krewnym (kuzyn) i opiekuje się nią ze względu na jej zły stan zdrowia. Ponadto świadek zeznała, iż kuzyn mieszka pod adresem od dwóch lat, pracuje w [...] i partycypuje w kosztach utrzymania lokalu, a także iż najemca lokalu, jej były małżonek [...] nie mieszka pod w/w adresem od 4 lat. W dniu 29 października 2004 roku dokonano wizji lokalnej przy [...], w której uczestniczył skarżący, który oświadczył, iż [...] nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu i nie jest on skarżącemu znany. Skarżący potwierdził, iż mimo, iż jest najemcą lokalu to w nim nie zamieszkuje odmawiając przy tym podania swojego miejsca pobytu, ograniczając się do stwierdzenia, iż mieszka poza [...]. Skarżący podniósł, iż swoje przekonanie o tym, iż [...] nie mieszka pod adresem, którego sprawa dotyczy, opiera na fakcie, iż nikt się do niego jako najemcy lokalu, nie zwracał o wyrażenie zgody na zameldowanie. Podczas oględzin [...] był nieobecny, gdyż zgodnie z oświadczeniem [...] był on akurat w pracy. Dnia 24 listopada 2004 roku przeprowadzono ponowną wizje lokalną, lecz ponownie [...] nie zastano stwierdzając, iż brak potwierdzenia odbioru wezwania. Dnia 25 listopada 2004 roku [...] stawił się w siedzibie organu I. instancji potwierdzając fakt braku odbioru zawiadomienia o terminie rozprawy. Swoją nieobecność w lokalu podczas wizji lokalnej [...] tłumaczył świadczeniem w tym czasie pracy. W skutek skierowania sprawy do ponownego rozpoznania dnia 12 maja 2005 roku miała miejsce kolejna rozprawa administracyjna, na której obecni byli [...], [...], a ponadto świadkowie [...] i [...]. [...] potwierdził fakt swojego zamieszkiwania przy [...] i zamiar stałego tam przebywania podnosząc, iż "...swój pobyt stały wiąże z [...]", a także wskazując, iż z dniem 15 września 2004 roku, a więc przed złożeniem przedmiotowego podania o zameldowanie, uzyskał wymeldowanie z pobytu stałego pod adresem [...] i dlatego zwrócił się z wnioskiem o zameldowanie w [...] oświadczył natomiast, iż w pokoju, który ma zamieszkiwać [...] "...znajdują się jakieś rzeczy oraz telewizor", jednocześnie skarżący nie był w stanie udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy telewizor należy do niego zasłaniając się brakiem znajomości jego marki, jak i faktem braku przeprowadzenia po rozwodzie z [...] podziału majątku. Natomiast świadek [...], zeznał, iż mieszka przy [...], na tym samym piętrze co lokal o nr 25 od około 20 lat i zna z widzenia [...], który jego zdaniem zamieszkuje pod numerem 25 od około 3 lat i sprawia wrażenie osoby zamieszkującej na stałe w w/w lokalu - często robi zakupy, wyprowadza psa, świadek widział go w mieszkaniu o nr 25. W dniu 24 maja 2005 roku odbyła się kolejna wizja lokalna, w wyniku której potwierdziły się uprzednio zebrane informacje o zajmowaniu przez [...] jednego z pokoi, w którym znajduje się telewizor i rzeczy osobiste tegoż. Ustalono, iż [...] posiada klucze do przedmiotowego mieszkania, zna jego rozkład, położenie rzeczy codziennego użytku, a w łazience znajdują się kosmetyki męskie nie należące do skarżącego. Skarżący nie był w stanie podać, które z rzeczy znajdujących się w pokoju zajmowanym przez [...] należą do skarżącego. W ocenie prowadzącego wizję – [...], jak i obecnego Komendanta Straży Miejskiej – [...] w lokalu zamieszkuje [...]. Wobec powyższego, w szczególności wobec zeznań świadka [...] i wizji mającej miejsce w dniu 24 maja 2005 roku, nie sposób nie dać wiary wyjaśnieniom [...] o jego faktycznym zamieszkiwaniu w miejscu, którego zameldowanie ma dotyczyć, jak i jego zamiaru stałego przebywania w tymże. Zeznania świadków jak i wyjaśnienia zainteresowanego układają się w logiczna i spójną całość. Podstawowe doświadczenie życiowe pozwala z bardzo dużą dozą prawdopodobieństwa na określenie czy dana osoba mieszka pod wskazanym adresem. Kierując się zebranym materiałem dowodowym organy I. i II. instancji wydały zatem słuszne decyzje w przedmiocie zameldowania na pobyt stały [...] pod adresem , gdyż spełnił on łącznie obie przesłanki pozytywne dla uzyskania meldunku. Jedyną osobą zaprzeczającą spełnianiu przez [...] tychże przesłanek jest skarżący, którego wyjaśnienia są niespójne. W początkowej fazie oświadczał on bowiem, iż [...] pod adresem zamieszkuje nielegalnie. Potwierdzają to między innymi tezy zawarte w pismach skarżącego kierowanych do organów I. i II. instancji, np.: w piśmie z dnia 11 października 2004 roku skarżący podnosi, iż "Pan [...] chce więc zalegalizować swój nielegalny pobyt w moim mieszkaniu", w piśmie z dnia 29 października 2004 roku skarżący podnosi, iż "[...] nie bacząc na ów przepis wyznaczyła [...] do zamieszkania jeden z pokoi w najętym przeze mnie mieszkaniu", w piśmie z dnia 24 listopada 2004 roku skarżący podnosi, iż "zamieszkiwanie [...] w Mieszkaniu [...] jest bezprawne (...) a także wbrew woli najemcy. Dziki lokator (...) uniemożliwia najemcy korzystanie z pokoju, do którego ma prawo". Natomiast na rozprawie z dnia 12maja 2005 roku skarżący oświadczył, iż w jednym z pokoi znajdują się jakieś rzeczy i telewizor nie mogąc jednocześnie wskazać, czy stanowią one jego własność. Podczas wizji lokalnej z dnia 24 maja 2005 roku skarżący stwierdził, iż nie jest w stanie wykazać jakie rzeczy znajdują się w pokoju zajmowanym przez [...] i przyznał, iż kosmetyki męskie znajdujące się w łazience nie należą do niego. W dalszym toku postępowania skarżący podnosił, iż skarżący w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego. Jak już wskazano dla możliwości określenia czy dana osoba zamieszkuje w danym miejscu wystarczy posiadanie wiedzy wynikającej z podstawowego doświadczenia życiowego. W toku postępowania pięć osób potwierdziło fakt zamieszkiwania przez [...] pod adresem ([...], [...], [...],). Jedyną osobą zaprzeczającą powyższemu faktowi jest skarżący, którego oświadczenia są niespójne, a który w żaden sposób nie udowodnił swoich twierdzeń o nie zamieszkiwaniu przez [...] w w/w mieszkaniu. W ocenie Sądu postawa skarżącego wynika z faktu istnienia pomiędzy nim, a byłą małżonką konfliktu na tle osobistym, czego dowodem są liczne pisma [...], opinie lekarskie, zawiadomienia i pisma organów ścigania znajdujące się w aktach sprawy. Fakt zameldowania [...] w lokalu zajmowanym przez [...] wiązać się może z zachwianym poczuciem bezpieczeństwa tejże i chęcią pełnego uniezależnienia się od byłego męża, a także obawy przed gwałtownymi reakcjami skarżącego. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku posiadania przez [...] przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na [...] ciąży obowiązek prawny w uzyskaniu zameldowania na pobyt stały, jak posiada on interes prawny w dokonaniu takiej czynności przez organ. Obowiązek meldunkowy wynika z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 ze zm.), który stanowi, iż "osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego". Interes prawny [...] w uzyskaniu zameldowania na pobyt stały polega natomiast na tym, iż w przypadku uzyskania takowego konkretyzują się właściwe jednostki organów rządowych i samorządowych, do których może kierować się zainteresowany takie jak Powiatowy Urząd Pracy, Urząd Gminy, jednostki pomocy społecznej, lokale Państwowej Komisji Wyborczej i inne. W przypadku braku zameldowania na pobyt stały obywatel nie jest w stanie w pełni korzystać z zagwarantowanych przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej uprawnień. Wobec oczywistości w/w organy obu instancji nie miały obowiązku domagać się od [...] wykazania obowiązku lub interesu prawnego w uzyskaniu zameldowania na pobyt stały. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów naruszenia interesu prawnego skarżącego, jego córki, jak i całego społeczeństwa Sąd zwraca uwagę, iż postępowanie administracyjne, jak i sądowoadministracyjne nie są postępowaniami z zakresu prawa cywilnego i nie mogą być one ze sobą utożsamiane. Ewentualne roszczenia o charakterze cywilnoprawnym nie należą do właściwości ani organów I. i II. instancji biorących udział w wydawaniu decyzji zapadłych w niniejszej sprawie, ani tym bardziej - do zakresu spraw podlegających rozpoznaniu przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne. W niniejszej sprawie Sąd sprawując kontrolę nad działalnością organów administracji publicznej bada legalność samej decyzji, wydanej w oparciu o konkretne przepisy prawa. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie decyzja podlegająca zaskarżeniu została wydana bez naruszenia przepisów prawa wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), wobec czego orzeczono jak w sentencji.