II SA/Go 914/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.G. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania p o s t a n a w i a : 1. przyznać skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata. Dnia 10 stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w terminie otwartym do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, wpłynął wniosek Z.G. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżąca oświadczyła, że wraz z mężem posiadają dochód w łącznej kwocie 1.020 zł. Z.G. wskazała, że jej mąż pobiera rentę inwalidzką I grupy i wymaga stałej opieki. Skarżąca przedstawiła opłaty związane z eksploatacją mieszkania (energia elektryczna – 135 zł, c.o. – 360 zł, woda – 20 zł) oraz z zakupem lekarstw (70 zł). Wniosek jest uzasadniony. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Należy wskazać, że dochód rodziny Z.G. składającej się z czterech osób wynosi 1.020 zł. Zważyć również trzeba, że mąż skarżącej pobiera rentę inwalidzką I grupy i wymaga stałej opieki. W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez skarżącą środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych jej rodziny. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jej oświadczenia odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych. Resumując należy stwierdzić, że wniosek Z.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest uzasadniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.