II SA/Go 934/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A.C., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą dwa budynki mieszkalne wielorodzinne A i B- II etap budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na obszarze [...] - na terenie działek nr [...] położonych w obrębie [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu I instancji było pozwolenie na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych - II etap budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na obszarze [...]. W ocenie odwołującej w sprawie nie jest dopuszczone etapowanie inwestycji bowiem projektowane obiekty nie mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem bez realizacji trzeciego etapu. Ponadto projekt został już zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta i jest niezgodny z warunkami technicznymi w zakresie sytuowania miejsc postojowych. Zdaniem odnoszącego się do odwołania Wojewody w sprawie nie została wydana żadna ostateczna decyzja merytoryczna obejmująca pozwolenie na budowę zamierzenia budowlanego obejmującego miejsca postojowe. Ten zakres inwestycji stanowić będzie trzeci etap realizacji. Brak jest przepisów prawa, które obligowałyby inwestora do jednoczesnego wystąpienia o pozwolenie na budowę zarówno budynków jak i sieci uzbrojenia terenu czy też zjazdów. Te elementy zagospodarowania terenu mogą zostać przez niego zrealizowane w odrębnej procedurze administracyjnej, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, że przepisy nakładają jednak na inwestora obowiązek zaprojektowania tych elementów i ich wskazania na projekcie zagospodarowania terenu nawet, gdy w ramach danego wniosku nie żąda pozwolenia na ich budowę. Ich przedstawienie w projekcie uznaje się za wystarczające do oceny czy dany obiekt może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Inną kwestią jest natomiast oddanie obiektu do użytkowania bez realizacji uzbrojenia terenu czy zjazdów. Kwestia ta będzie poddana ocenie organu nadzoru budowlanego. Tym samym wskazane w odwołaniu okoliczności nie stanowią przesłanki do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Także inne zarzuty podnoszone przez stronę w odwołaniu również nie znajdują, w ocenie Wojewody, potwierdzenia w materiale dowodowym. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego wynika, że został on sporządzony przez projektantów posiadających odpowiednie przygotowanie zawodowe, którzy ponoszą pełną odpowiedzialność zawodową i cywilną za ewentualne skutki wynikające z wykonanego opracowania i przyjętych rozwiązań technicznych. Oświadczyli oni, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi normami, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W takiej sytuacji organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzają, czy projekt budowlany sporządzony i sprawdzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz, czy złożyły one stosowne oświadczenie opatrzone własnoręcznym podpisem. Wojewoda wskazał, że projekt zagospodarowania terenu został zatwierdzony w decyzji o pozwolenie na budowę I etapu inwestycji. W ramach przedmiotowego zamierzenia inwestor nie dokonał żadnych zmian w zakresie obejmującym zagospodarowanie terenu nieruchomości, na których planuje budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na obszarze [...]. Tym samym za przyjęte założenia projektowe pełną odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego, a organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań, jeżeli projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami prawa. Dalej organ podniósł, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Takie samo prawo przysługuje zarówno odwołującej się w stosunku do działek, do których posiada tytuł prawny jak i inwestorowi. Nikt nie może ograniczać innym przysługujących mu praw do zabudowy i użytkowania nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem. Uzyskanie pozwolenia na budowę inwestycji możliwe jest po złożeniu wniosku wraz z kompletem dokumentów wymaganych przepisami prawa. Tryb postępowania przed wydaniem pozwolenia na budowę określa art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w oparciu o który organ administracji architektoniczno - budowlanej jest zobowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach – zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, jak również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagane na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto przedmiotowe zamierzenie budowlane obejmujące budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych jest zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą LXXV/667/06 Rady Miejskiej z dnia 24 października 2006 r. Plan ten dopuścił bowiem możliwość lokalizacji zabudowy mieszkaniowo-usługowej na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MWU. Analiza przedłożonego projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że projektowane zamierzenie budowlane jest zgodne z wszystkimi ustaleniami planu miejscowego określającymi zasady zagospodarowania nieruchomości położonej w tej jednostce urbanistycznej. Spełnia ono bowiem wszystkie wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tej funkcji terenu. Do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany sporządzony został przez osoby uprawnione i jest on kompletny oraz zgodny z wymaganiami określonymi w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego oraz w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Inwestor załączył także wszystkie wymagane dla przedmiotowej inwestycji uzgodnienia i opinie. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. 2. W skardze wniesionej z zachowaniem terminu A.C. domagała się uchylenia decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta - w całości. W uzasadnieniu skargi podniosła, że czytając uzasadnienie decyzji Wojewody odniosła wrażenie, że Wojewoda ograniczył się do stwierdzeń - kto jest odpowiedzialny za sprawdzenie wymogów zawartych w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, kto opowiada za projekt zagospodarowania terenu i ogólnych stwierdzeń, że decyzja odpowiada prawu. W jej ocenie zatwierdzony projekt jest niezgodny z art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego przez to, że narusza przepisy § 18 ust. 1 i 2 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczące wymogów miejsc postojowych. Wskazała, że w bilansie miejsc postojowych przedstawionym przez inwestora wynika, że ujęte zostały miejsca postojowe do wybudowania przy ulicy [...]. Miejsca postojowe zgodnie z projektem zagospodarowania terenu przy ul. [...] mają powstać na części istniejącego ciągu pieszego oraz na działkach [...]. Zgodnie z zapisami w księgach wieczystych to nie inwestor, lecz Miasto jest właścicielem działek [...]. Uwzględnienie w bilansie miejsc postojowych zaprojektowanych do wybudowania nie na swoim terenie jest, w ocenie skarżącej niezgodne z § 18 ust 1 i 2 wskazanego rozporządzenia, a "pomniejszenie w bilansie miejsc postojowych o zaprojektowana ilość miejsc postojowych do wybudowania przy ul. [...] jest również niezgodne z przytoczonym stanowiskiem organu architektoniczno-budowlanym". Dalej skarżąca podniosła, że nie została zachowana wymagana odległości wydzielonych miejsc postojowych na działkach [...] od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce [...] (należy również uwzględnić możliwość zabudowy działki nr [...]) oraz wymagana odległość wydzielonych miejsc postojowych od działki budowlanej [...], co narusza, w jej ocenie, przepisy § 19 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 2 wskazanego rozporządzenia. Podniosła, że zaprojektowana droga wewnętrzna na terenie prywatnym o funkcji dojazdowej do budynków nie jest ulicą w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych a tym bardziej drogą publiczną. Zatem minimalne odległości miedzy wydzielonymi miejscami postojowymi od okien pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi oraz od granicy działki budowlanej zawarte w § 19 ust. 1 i 2 powołanego w skardze rozporządzenia Ministra Infrastruktury, obligatoryjnie obowiązują. Dalej skarżąca podniosła, że "na bazie interpretacji przepisu art. 33 ust. 1 prawa budowlanego w sprawie możliwości podziału całego zamierzenia na poszczególne etapy zawartej w P numer 11(152) z dnia 7 listopada 2013r. (kopia w załączeniu) stwierdza, że decyzja jest niezgodna z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego". Wykonanie robót budowlanych (wybudowanie budynków A i B jako II etap realizacji inwestycji) nie stanowi w ocenie skarżącej odrębnej całości mogącej samodzielnie funkcjonować. Bez realizacji drogi wewnętrznej o funkcji dojazdowej do tych budynków oraz wybudowaniu w niej infrastruktury w postaci sieci wodociągowej. kanalizacyjnej, gazowej oraz energetycznej - realizacje tego zakresu robót budowlanych zaplanowano w III etapie inwestycji - zaprojektowane budynki A i B jako II etap realizacji inwestycji nie mogą prawidłowo funkcjonować samodzielnie. Argumentację skarżąca poparła wyimkami z orzeczeń sądów administracyjnych. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. 4. Uczestnik postępowania – inwestor B sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2019 r. podniósł, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych A i B. Przedmiotem tego postępowania nie jest natomiast objęta budowa miejsc parkingowych, ani zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu. Budowa miejsc parkingowych będzie przedmiotem postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w etapie III inwestycji. Dalej wskazał, że w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego dla miasta obejmującego teren planowanej inwestycji, w oparciu o który inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę, nie jest określona wymagana ilość miejsc postojowych. Miejsca postojowe od strony działki o nr ewid. [...] znajdują się w obrębie planowanej drogi wewnętrznej. Zgodnie z § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (teks jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, ze zm.) mogą być zlokalizowane w odległości bliższej niż 10 m od okien budynków mieszkalnych z pomieszczeniami na stały pobyt ludzi oraz w odległości min 6 m od granicy działki budowlanej. Zachowanie powyższych odległości nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę. Planowana na działkach o nr ewid: [...] droga wewnętrzna, umożliwia tym samym lokalizację miejsc postojowych przy granicy z działką budowlaną i w odległości mniejszej niż 10 m od okien sąsiednich budynków. Podkreślił, że projekt zagospodarowania terenu obejmujący całość inwestycji został zatwierdzony ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...].06.2017 r. nr [...] oraz decyzją zmieniająca z dnia [...].10.2017 r. nr [...]. Zatem kwestia zagospodarowania terenu została już ostatecznie zatwierdzona. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane uznano go za niezasadny podkreślając, że etapowanie inwestycji budowlanej jest możliwe na wyraźny wniosek inwestora, który do pierwszego wniosku obejmującego pierwszy etap dołączył projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, który analizowały organy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). 6. Przedmiot i zakres postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyznacza przepis art. 35 ust. 1 u.p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 u.p.b.). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wyraźnie statuuje art. 4 prawa budowlanego mający źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. 6. Jak wynika z powyżej przytoczonych przepisów, warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Z akt sprawy administracyjnej i decyzji organu I instancji wynika, że inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w oparciu o ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], która obejmowała również pozwolenie na budowę I etapu inwestycji to jest budynków wielorodzinnych C i D wraz z garażami. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr Prezydent Miasta zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania terenu dla całej inwestycji. Z akt sprawy wynika również, że etap II inwestycji to jest pozwolenie na budowę budynków A i B było przedmiotem odrębnego postępowania, w którym doszło do stwierdzenia wykonywania robót na podstawie decyzji nieostatecznej o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2018 r. Ostatecznie pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona a postępowanie legalizacyjne zakończone umorzeniem wobec usunięcia prze inwestora samowoli budowlanej (decyzja PINB z dnia [...] czerwca 2018 r.). Jak wynika z akt decyzje te są ostateczne. Niniejsze postępowanie dotyczy zatem ponownego wniosku o pozwolenie na budowę II etapu inwestycji. 7. Istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy w tym oceny zasadności zarzutów stawianych w skardze jest to, że etap I inwestycji, dotyczący zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą dwa budynki mieszkalne wielorodzinne A i B- II etap budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na obszarze [...] - na terenie działek nr [...] położonych w obrębie [...], nie obejmuje budowy miejsc parkingowych (miejsc postojowych) dla wskazanych budynków). Budowa tychże miejsc parkingowych ma być przedmiotem postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w etapie III inwestycji. Zaskarżone decyzje nie dotyczą też zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji. Odnosząc się do kwestii etapowania należy wskazać, że co do zasady przepis art. 33 ust. 1 u.p.b. dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jednakże w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli zatem pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 dla całego zamierzenia budowlanego (por. wyroki NSA z 7 grudnia 2017 r., II OSK 628/16 oraz 11 września 2018 r., II OSK 2010/17, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA - CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku etapowania inwestycji inwestor jest obowiązany do pierwszego wniosku obejmującego pierwszy etap dołączyć projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tylko wówczas bowiem organ może prawidłowo ocenić zgodność całego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy decyzją o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 878/16, CBOSA). 8. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie, co wynika z akt administracyjnych oraz decyzji organu I instancji, w której rozważono całość odziaływania inwestycji oraz uwzględniono decyzje zatwierdzające projekt zagospodarowania całego terenu (decyzję Prezydenta miasta z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz zmianę z dnia [...] października 2017 r.). Jeśli zaś chodzi o przedmiot inwestycji czyli budynki A i B to, w ocenie sądu, mogą one funkcjonować samodzielnie. Przez samodzielność należy rozumieć sytuację, w której oba budynki będą stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości, a nie to, że gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu ich budowy. Jak trafnie wskazują organ I instancji oraz uczestnik realizacja urządzeń budowlanych oraz odpowiednie zagospodarowanie terenów przyległych ma znaczenie przy udzielaniu pozwolenia na użytkowanie budynku, zgodnie z art. 57 ust. 1 prawa budowlanego. Kwestia budowy miejsc postojowych będzie natomiast, jak już wskazano, przedmiotem kolejnego etapu inwestycji i tam też skarżąca może podnosić zarzuty dotyczące miejsc postojowych. Dodać należy, że kwestia etapowania inwestycji została już określona w pierwszym wniosku inwestora (dotyczącym etapu I inwestycji oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu). Z tych względów należy uznać, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia dotyczącego drugiego etapu inwestycji wskazanej w decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] było prawnie dopuszczalne. 9. Jeśli chodzi o zgodność zamierzenia budowalnego z przepisami prawa budowlanego i innymi wymogami wskazanymi w art. 32 i 35 prawa budowlanego jest ona w sprawie zachowana. Tym kwestiom poświęcona jest przede wszystkim decyzja organu I instancji, który po kolei przeanalizował spełnienie przez inwestora przesłanek wskazanych w przepisach prawa materialnego. Dotyczy to zarówno kwestii formalnych (dokumenty, mapy, kompletność dokumentacji projektowej, opinie i uzgodnienia, uprawnienia itd.), jak i merytorycznych (zgodność z planem, projektem zagospodarowania przestrzennego, analiza obszaru odziaływania, odległości od granic działek, wysokości budynków, wielkość powierzchni biologicznie czynnej, nasłonecznienie itd.). Podkreślono i wykazano, że inwestycja nie ma wpływu na użytkowanie działek będących własnością skarżącej (s. 4 i 5 decyzji organu I instancji). Nadto w treści decyzji organ I instancji odniósł się kwestii miejsc postojowych wskazując, że plan nie zawiera ilości i lokalizacji miejsc postojowych, które zostały "zbilansowane dla całego zamierzenia budowalnego i określone w projekcie zagospodarowania przestrzennego (por. s. 5 decyzji organu I instancji). 10. W ocenie sądu przedstawiony projekt wraz z dokumentacją zostały prawidłowo ocenione i zaaprobowane przez organy jako zgodne z prawem materialnym. Postępowanie było prowadzone prawidłowe z zachowaniem wymaganych standardów, w tym gwarancji procesowych strony skarżącej. Za zasadny należy uznać jedynie zarzut skarżącej dotyczący jakości uzasadnienia decyzji organu i instancji. Rzeczywiście jest ono zbyt lakoniczne, a przede wszystkim napisane tak, jakby jego autor przyjmował założenie, że kognicja organu odwoławczego ogranicza się do rozpatrzenia zarzutów odwołania. Takie postępowanie jest niezgodne z obowiązkami organu II instancji określonymi w przepisach rozdziału 10 k.p.a., które to nadają postępowaniu odwoławczemu charakter w pełni merytoryczny, nakładając na organ odwoławczy obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w pełnym jej zakresie (co dotyczy również uzasadnienia decyzji). Uchybienie to nie miało jednak, w ocenie sądu, istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż wszystkie kwestie istotne dla przedmiotu sprawy zostały prawidłowo rozważone w uzasadnieniu organu I instancji i wynikają z akt administracyjnych. Z tych względów skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).