II SA/Go 940/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R.T. kwotę 2.867 zł (dwa tysiące osiemset sześćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną skargą decyzją z dnia [...] października 2011r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary w wysokości 15 000 zł. Wynikający z akt administracyjnych stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] maja 2011 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] został zatrzymany do kontroli drogowej autobus marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem należącym do R.T. – prowadzącego Przewozy Autokarowe, kierował R.W., który oświadczył, iż wykonuje regularny przewóz drogowy osób autobusem na linii [...], przez [...]. Wyniki kontroli utrwalone zostały w sporządzonym protokole nr [...]. Inspektorzy zatrzymali też oryginały wykresówek z dnia kontroli i okresu 28 dni poprzedzających ten dzień. Pismem z dnia [...] maja 2011r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował R.T. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, natomiast pismem z dnia [...] lipca 2011r., organ poinformował stronę o rozszerzeniu katalogu naruszeń o naruszenia polegające na skróceniu czasu odpoczynku dobowego oraz przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. W oparciu o protokół z powyższej kontroli nr [...] i analizę zatrzymanych wykresówek, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 23 000 zł, ograniczając jej wymiar, na mocy art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, do kwoty 15 000 zł. Na skutek odwołania R.T., Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], uchylił decyzję organu I instancji, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za konieczne przeprowadzenie przez organ I instancji dalszego postępowania wyjaśniającego na okoliczność, czy przewozy regularne wykonywane były przez przedsiębiorcę w okresie objętym kontrolą na trasach do 50 bądź powyżej 50 km oraz w oparciu o jakie pozwolenia i rozkłady jazdy. Wskazał też na sformułowanie sentencji decyzji w sposób sprzeczny z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, tj. poprzez nałożenie kary w wysokości 23.000 zł. Ponownie rozpoznając sprawę, po uzyskaniu od Marszałka Województwa i Starosty informacji dotyczących pozwoleń udzielonych stronie na wykonywanie przewozów regularnych na trasie [...] wraz z zatwierdzonymi rozkładami jazdy, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...],Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na skarżącego kary w wysokości 15 000 zł. W podstawie prawnej decyzji organ powołał się na przepisy art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1.7, lp. 10.2 lit. a i lit. b, lp. 10.4 lit. a i lit. b, lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 8 ust. 1-9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/85, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 15 ust. 7 oraz rozdział VI ust. 3 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r. ze zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295). Kara została nałożona za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (lp. 1.7), skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego (lp. 10.2 lit. a i lit. b), przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną (lp. 10.4 lit. a i lit. b), wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu (lp. 11.1 pkt 1 lit. d). Podstawą do wymierzenia kary było ustalenie, iż kierowca zarówno w dniu kontroli jak i w okresie ją poprzedzającym wykonywał przewóz regularny na trasie [...] tj. na linii powyżej 50 km w oparciu o zezwolenie nr [...] z którym nie korelował okazany podczas kontroli rozkład jazdy dotyczący zezwolenia nr [...] na trasę poniżej 50 km, zeznania kierowcy w charakterze świadka, który przyznał fakt wykonywania przewozu na linii powyżej 50 km oraz położenie punktu kontrolnego w którym doszło do zatrzymania pojazdu, znajdującego poza trasą wynikającą z okazanego w toku kontroli rozkładu jazdy. Podstawę tę stanowił także brak wykresówek za dni 1, 2, 3, 9, 15 i 16 maja lub zaświadczenia przedsiębiorcy o nieprowadzeniu we wskazanych dniach pojazdu przez kierowcę R.W., jak też brak aktualnych badań kontrolnych tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. W odwołaniu od decyzji przedsiębiorca zakwestionował przyjęcie przez organ I instancji, iż we wszystkie dni objęte kontrolą wykonywany był przewóz na trasach przekraczających 50 km, mimo, że ze zgromadzonych dowodów wynika, iż wykonywany był również transport drogowy na trasie objętej zezwoleniem Starosty nr [...] o długości jedynie 35 km. Zdaniem przedsiębiorcy, organ nie wykazał, w jakich dniach wykonywane były przewozy drogowe na linii do 50 km, a w jakich na linii powyżej 50 km, a brak ten stanowi o wadach stanu faktycznego wskazanego w decyzji. Nadto organ nie uwzględnił faktu, iż na wykresówkach znajdował się także dojazd z bazy w [...] do początku linii komunikacyjnej znajdującej się w odległości kilkudziesięciu kilometrów od bazy przedsiębiorstwa. Poza tym odwołujący twierdził, iż skoro kontrolowany pojazd posiadał urządzenie rejestrujące, które nie było poddane okresowej kontroli, to nie są wiarygodne dane wynikające z zapisów takiego urządzenia. Nie jest, zdaniem strony, dopuszczalne równoczesne wymierzenie kary za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu i kar pieniężnych za naruszenia, które wynikają bezpośrednio z zapisów tego urządzenia, gdyż nie ma jakiejkolwiek pewności, że zapis jest prawidłowy. W oparciu o te zarzuty przedsiębiorca wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji do czasu wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego wstrzymał natychmiastową wykonalność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego – powołaną na wstępie decyzją - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.7, lp. 10.2 lit. a i lit. b, lp. 10.4 lit. a i lit. b, lp. 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 8 ust. 1-9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/85, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 15 ust. 7 oraz rozdział VI ust. 3 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz.Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r. ze zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295). W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na stwierdzone w wyniku kontroli drogowej naruszenia, analogiczne jak ustalone przez organ I instancji, przedstawiając uzasadnienie prawne dla nałożenia kary za każde z nich. Podzielił zasadniczo ustalenia i wywody organu I instancji, weryfikując je także w kontekście decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Modyfikacja ustaleń organu I instancji dokonana została przez organ odwoławczy jedynie w zakresie analizy wykresówek kierowcy opisanych za dni [...] maja 2010 r., [...] maja 2010 r., [...] maja 2010 r., [...] maja 2010 r.. Organ odwoławczy nie potwierdził faktu popełnienia naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 11 godzin i 30 minut w stosunku do normy 10 godzin, uznając nałożoną w tym zakresie karę za bezzasadną jako że dochowana została norma skróconego odpoczynku tygodniowego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ II instancji określił wysokość kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia w wysokości 20 200 zł, zamiast 23 000 zł, jednakże z uwagi na treść art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna została ograniczona do wysokości 15 000 zł. Odnosząc się do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, iż niewykonanie badań okresowych tachografu w terminach przewidzianych przepisami prawa nie oznacza, że urządzenie nie rejestruje okresów aktywności kierowcy w sposób zgodny z rzeczywistością. Poddane kontroli wykresówki zawierały wszystkie wymagane zapisy i nie można zakładać, że dokonane w dniu kontroli odczyty były wadliwe. Organ podkreślił, iż czym innym jest wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, a czym innym jest niesprawne działanie tachografu. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującego się, a dotyczącego nieuwzględnienia okoliczności, iż w okresie objętym kontrolą kierowca wykonywał transport drogowy osób na liniach do 50 km, zgodnie z zezwoleniem nr [...] wydanym przez Starostę Powiatowego, a w konsekwencji niezidentyfikowanie i niewykazanie, w jakim dniu przewozy drogowe odbywały się na linii do 50 km oraz na linii powyżej 50 km, organ odwoławczy stwierdził, iż ustalenia dokonane przez organ I instancji w tym zakresie były prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał, że przewozy w całym okresie objętym kontrolą, tj. od [...] kwietnia do [...] maja 2010 r. odbywały się na linii określonej w zezwoleniu Nr [...] tj. na trasie [...], której długość wynosi 79 km. Organ podkreślił, iż w trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] wydanego przez Marszałka Województwa na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie: [...]. Okazany natomiast wraz z ww. dokumentem rozkład jazdy dotyczył zezwolenia Nr [...] wydanego przez Starostę Powiatowego. Kierowca składając zeznania w charakterze świadka pod odpowiedzialnością karną zeznał, że w okresie poddanym kontroli wykonywał przewozy na linii [...], przez [...], przy czym długość trasy w jedną stronę wynosiła około 80 km. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzając ponownie postępowanie administracyjne, organ I instancji prawidłowo wyjaśnił niezgodność pomiędzy zeznaniami kierowcy a okazanym rozkładem jazdy. Skarżący bowiem wyposażył kierowcę w niewłaściwy rozkład jazdy, który był załącznikiem do zezwolenia Nr [...], zamiast rozkładu stanowiącego załącznik do zezwolenia Nr [...], obejmującego trasę wykraczającą poza obszar województwa. W konsekwencji organ uznał, iż zeznania kierowcy są jasne i niesprzeczne. Wynika z nich jednoznacznie, że w całym okresie objętym kontrolą wykonywał przewozy na trasie objętej zezwoleniem nr [...] wynoszącej 79 km. Konsekwencją powyższego było stwierdzenie przez organ, że do tych przewozów należało stosować w pełni przepisy rozporządzenia nr 561/2006 (WE), a nie przepisy ustawy o czasie pracy kierowców. Również zarzut strony, iż organ I instancji nie dokonał szczegółowej analizy połączeń komunikacyjnych, organ odwoławczy uznał za nietrafny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że co prawda Starosta wydał przedsiębiorcy również zezwolenie na trasę poniżej 50 km o Nr [...], lecz wyjaśniono, że linia nim objęta nie przebiegała przez miejscowość [...] tj. punkt kontroli drogowej. Wskazano ponadto, że przewóz osób w dniu kontroli, a także w dniach poprzednich (stosownie do zeznań kierowcy) odbywał się na trasie przebiegającej poza granicami województwa, a zezwolenie na przewóz osób na takiej trasie mógł wydać jedynie Marszałek Województwa. W skardze na powyższą decyzję skarżący powtórzył zarzuty postawione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 roku pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze, akcentując w szczególności naruszenie przepisu art. 7 Kpa, polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie najistotniejszej okoliczności jaką pozostawało ustalenie charakteru przewozów wykonywanych przez pojazd skarżącego w okresie objętym kontrolą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, sprawowana w oparciu o kryterium zgodności z prawem, wykazała, iż narusza ona przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej tj. w zakresie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm. – powoływanej dalej jako ppsa ). Obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wymierzenia kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika wprost z art. 92a i 93 tej ustawy. Przy ustalaniu odpowiedzialności przewoźnika znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przytoczony wyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która stanowi naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zawarta w art. 7 Kpa zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Ponadto art. 77 § 1 Kpa nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania zgodnej z prawem decyzji. W sprawach mających za przedmiot wymierzenie kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, działania organu nakierowane są na wykazanie, iż istotnie doszło do naruszeń prawa skutkujących sankcją administracyjną, stronę ( tj. przedsiębiorcę organizującego przewóz ) zasadniczo zaś obciąża inicjatywa dowodowa w zakresie wykazania, iż zarzucane jej naruszenie jest wynikiem zdarzeń lub okoliczności o jakich mowa w art./ 93 ust. 7 ustawy tj. których nie mogła ona przewidzieć. Celowi, który ma - w ramach spoczywającego na nim powyższego obowiązku - zrealizować organ w postępowaniu o wymierzenie kary administracyjnej służy niewątpliwie przewidziana w art. 73 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o transporcie drogowym szeroko ujęta możliwość badania dokumentów i innych nośników informacji objętych zakresem kontroli, a także dokonywanie oględzin i zabezpieczanie zebranych dowodów. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż zasadniczą okolicznością faktyczną wymagającą ustalenia w sprawie było ustalenie jaki rodzaj przewozów wykonywany był w okresie objętym kontrolą tj. w dniu jej przeprowadzenia i w ciągu 28 dni ją poprzedzających. Skarżący w tym zakresie konsekwentnie prezentował stanowisko ( pismo z dnia [...] czerwca 2010 r., pismo z dnia [...] lipca 2010 r., odwołanie, skarga ), iż w kontrolowanym okresie przewozy wykonywane były także w oparciu o zezwolenie nr [...] Starosty z dnia [...] lipca 2009r. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, zezwolenie to dotyczyło wykonywania regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie [...]. Z rozkładu jazdy ważnego z tym zezwoleniem wynika, iż linia ta liczy 35 km. Bezspornie w okresie objętym kontrolą skarżący legitymował się również zezwoleniem Marszałka Województwa Nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii [...]. Z zatwierdzonego do tego zezwolenia rozkładu jazdy wynika, iż długość tej linii wynosi 79 km. Zasadnicza grupa stwierdzonych uchybień za jakie nałożono na skarżącego kwestionowaną karą dotyczy naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców ( przekroczenie norm w zakresie prowadzenia pojazdu, przekroczenie norm w regulujących długość odpoczynku ). W związku z tym wskazać należy, że regulacja czasu pracy kierowców wykonujących transport drogowy zawarta jest zarówno w prawie krajowym jak i wspólnotowym. Spośród przepisów prawa wspólnotowego podstawowe znaczenie ma, zastosowane w niniejszej sprawie przez organy, rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE, seria L, Nr 102, s. 1). W zakresie przepisów krajowych podstawowym aktem prawnym pozostaje ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz.U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.) Zgodnie z przepisem art. 3 lit a powołanego rozporządzenia 561/2006 akt ten nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. Zastosowanie pojedynczych przepisów rozporządzenia 561/2006 również do tych przewozów może wynikać z odesłań zawartych w ustawie o czasie pracy kierowców. Z kolei sama już ustawa o czasie pracy kierowców zawiera częściowo odrębne regulacje w stosunku do kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km ( rozdział 4a ustawy) i w tym zakresie ma zastosowanie zarówno do kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy ( jak w niniejszej sprawie ), jak i nie będących pracownikami ( art. 1 pkt 4 ustawy ). W świetle powyższego dla ustalenia w oparciu o jakie przepisy należało skontrolować przestrzeganie przez skarżącego norm w zakresie czasu pracy kierowców i obowiązku posiadani urządzenia rejestrującego dane dotyczące wykonywanych przewozów, decydujące znaczenie miało ustalenie jaki rodzaj przewozów wykonywany był w okresie objętym kontrolą. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, poczynił ustalenie, iż były to przewozy wykonywane na linii powyżej 50 km tj. tej której dotyczyło zezwolenie Marszałka Województwa nr [...] i rozkład jazdy na trasie [...] ( 79 km). W ocenie Sądu, to ustalenie jest niewadliwe, ale jedynie w odniesieniu do przewozu wykonywanego w dniu kontroli tj. [...] maja 2010 r. Pozostaje zaś całkowicie dowolne co do pozostałego okresu objętego kontrolą. Z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy R.J.W. wynika, że w dniu kontroli jechał trasą objętą zezwoleniem nr [...]. Wskazuje na to też bezspornie miejsce w którym pojazd zatrzymany został przez inspektorów organu do kontroli. Punkt kontrolny znajdował się bowiem w miejscowości Wierzbno, stanowiącej – jak wynika z rozkładu - 8 przystanek tej trasy. Jednakże, co do okresu poprzedzającego dzień kontroli, zeznania kierowcy zawierają jedynie jedno zdanie (cyt.) : "W okresie od [...].04.2010 r. na tej linii jeżdżę sam, z wyjątkiem czasu, w którym idę na urlop lub wolne". Z zacytowanego i jedynego fragmentu zeznań dotyczącego okresu sprzed dnia kontroli nie wynika – jak to uznał organ odwoławczy - by kierowca jednoznacznie oświadczył, iż w okresie 28 dni poprzedzających dzień kontroli wykonywał pracę wyłącznie na linii [...]. Wskazać również należy, iż ani decyzja organu I instancji, ani odwoławczego nie zawiera analizy zapisów tachografu w konfrontacji z rozkładami jazdy na obie wskazane trasy dla wykazania jakie przewozy były faktycznie wykonywane w okresie objętym kontrolą. Wskazać przy tym należy, iż już w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] organ odwoławczy, uchylając pierwsze rozstrzygniecie wydane w sprawie przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, stwierdził, iż ( cyt.) "wnikliwa analiza okresów aktywności zarejestrowanych na wykresówkach J.W. wykazała niezgodność godzin jazdy i odpoczynków z godzinami podanymi w rozkładzie jazdy do zezwolenia nr [...] na linię [...]. Jednocześnie zapisy na wykresówkach dokładnie pokrywają się z godzinami odjazdów i przyjazdów wskazanymi w rozkładzie jazdy przedstawionym przez kierowcę w dniu kontroli na linię poniżej 50 km". Wskazać przy tym należy, iż ani wskazana decyzja, ani akta sprawy administracyjnej nie zawierają analizy na jaką powołał się wówczas organ odwoławczy. Uchylając decyzję organu I instancji i przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał za konieczne przeprowadzenie przez organ dalszego postępowania wyjaśniającego na okoliczność, czy przewozy regularne wykonywane były przez przedsiębiorcę w okresie objętym kontrolą na trasach do 50 bądź powyżej 50 km oraz w oparciu o jakie pozwolenia i rozkłady jazdy. Wskazał też, że ustalenie tej okoliczności ma istotne znaczenie dla tego jakie przepisy prawne znajdą w sprawie zastosowanie ( rozporządzenie 561/2006 czy ustawa o czasie pracy kierowców ). Te właściwe wskazania organu odwoławczego, nakierowane na prawidłowe ustalenia stanu faktycznego w celu jego subsumcji pod właściwe normy prawa materialnego, nie zostały przez organ I instancji zrealizowane, a wadliwość tę organ odwoławczy, rozpoznając sprawę ponownie, z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 Kpa, usankcjonował. Wskazać przy tym należy, iż nastąpiło to w sytuacji gdy organ I instancji w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji popadł ewidentnie w wewnętrzną sprzeczność. Z jednej bowiem strony uznał, iż w okresie objętym kontrolą wykonywane były przewozy regularne na trasie powyżej 50 km, stosując w związku z tym przepisy rozporządzenia 561/2006, a z drugiej zawarł w uzasadnieniu tej decyzji stwierdzenie, iż ( cyt. ): "analiza okresów aktywności zarejestrowanych na wykresówkach kierowcy J.W. wykazała niezgodność godzin jazdy i odpoczynków z godzinami podanymi w rozkładzie jazdy do zezwolenia nr [...] na linię [...]. Jednocześnie zapisy na wykresówkach dokładnie pokrywają się z godzinami odjazdów i przyjazdów wskazanymi w rozkładzie jazdy przedstawionym przez kierowcę w dniu kontroli na linię poniżej 50 km", będące dosłownym powieleniem stwierdzeń z decyzji organu odwoławczego, wskazującym jednoznacznie na fakt wykonywania przewozów na linii regularnej do 50 km. Mając na uwadze fakt, iż mimo już dwukrotnego rozpoznawania sprawy nie doszło do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co dodatkowo uniemożliwia ocenę przez Sąd prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, konieczne pozostawało uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W toku ponownego rozpoznania sprawy obowiązkiem organu będzie - co najmniej - przeprowadzenie uzupełniającego przesłuchania świadka R.J.W. na okoliczność charakteru przewozów wykonywanych w okresie 28 dni poprzedzających kontrolę na drodze. Dotychczasowe zeznania wraz z zeznaniami uzupełniającymi złożonymi przez świadka powinny być następnie poddane konfrontacji z rzeczywiście przeprowadzoną i utrwaloną w aktach administracyjnych, analizą wykresówek z tego okresu w zakresie zarejestrowanych na nich parametrów, pozwalających na odtworzenie charakteru odbytych przewozów w odniesieniu do rozkładów jazdy obu posiadanych przez skarżącego w tym okresie zezwoleń. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające dostarczy, w ocenie Sądu, materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie jakie przewozy były faktycznie w okresie objętym kontrolą wykonywane i pozwoli na ocenę w kontekście właściwych przepisów prawa materialnego. Wtedy tez dopiero powstanie możliwość oceny jakie obowiązki ciążyły na skarżącym w zakresie stosowania środków umożliwiających utrwalanie przebiegu i czasu pracy kierowcy . Z powołanych powyżej przyczyn na podstawie przepisu art. 145 § 1 ppkt 1 lit. c ppsa orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ppsa Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia. Mając zaś na uwadze wynik sporu i należność pieniężną będącą przedmiotem zaskarżenia, o kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi 450 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 zł i koszty zastępstwa procesowego 2 400 zł , orzeczono na podstawie przepisu art. 200 , 205 § 5 ppsa oraz § 6 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ).